Tuesday, December 29, 2015

සීතලම නැති සීත කාලෙක...

කළුවර නැති රෑ අහස වහගෙන පැතිරිලා ඉන්න වළාකුලක ඈත කොහේ හරි ඉඳලා හුඟාක් දුර හෙමින් සැරේ හුලඟේ ඒ මේ අත ගිහින් මහ පොලොව ගාවට ආපු පුංචි සීතල හිම කැටයක් එක පාරට මගේ ඇහේ ගියා. එච්චර ම සීතලක් නොවුනු සීත කාලේ අහම්බෙන් ආපු සීතල ම සීතල දවසක, උදේ උණුහුමට පොරෝගෙන ඇඳේ නිදාගෙන නොඉඳ ගල් වෙවී වැඩට යද්දි, හිම වුනත් ඇවිත් ඇණයක් වෙනකොට එපා වෙනවා. නත්තල් දවසට පහුවෙනිදා නිසාත් ඒ වෙනකන් හිම බිංදුවක් වත් වැටිලා නොතිබුනු නිසාත් හිම කැටයක් වැටුනාම දැනෙන්න ඕනේ සතුට ඇහැක් අස්සට ම ගිහින් නැති කලානේ. මොනව කරන්නද...


කැම්පස් එකේ විභාග ටික ඉවර වෙලා නිස්කලංකව ගෙදරට වෙලා චුට්ටක් බුදියගන්න කියලා හිතන් හිටියට හැමදාම උදේ පහට හයට විතර බොස් කතා කරලා වැඩට එන්න කිව්වම දුවන්න ඕනේ. මොළේ සෛල එලියට පනිනකන් පාඩම් කරලා කෝපි, තේ, රෙඩ් බුල් වල තියෙන කැෆීන් වලින් දුවලා රෑට නින්ද යන්නෑ කියලා බොස් දන්නවා. ඉතින් උදේ වැඩට කෝල් කළාම නිදි නෑ කියලා දන්නවා. ( බොස් ව ෆේස් බුක් එකේ ඇඩ් නොකර ඉන්න තිබ්බේ. දැන් ඉතින් පරක්කු වැඩියි. මොනව කරන්නද... )


උසම උස බිල්ඩිමක එකොළොස්වෙනි තට්ටුවේ ඉඳල උදේ නැගිටලා එලිය බලද්දි ඉර පායන්න කලියෙන් මුළු නගරෙම මීදුමෙන් වැහිලා තියෙනවා. විනාඩියෙන් විනාඩිය වීදි ලාම්පු වලින් එන ඒ හොල්මන් තැඹිලි පාටින්, දම් පාටකට හැරිලා, ඉරේ රත්තරන් පාටට හැරෙද්දි මම බාත් රූම් එකේ දත් මදිනවා. ඒ නිසා හැමදාම මිස් වෙනවා. ඊට පස්සේ උණු ම උණු වතුරෙන් නාලා එලියට ඇවිත් වෙලාව බැලුවම බස් එක අල්ලගන්න පරක්කු වැඩිනම් කෝච්චියට දුවනවා. ඒ වෙද්දිත් හැමතැනම වැහිලා තියෙන මීදුම අස්සෙන් ලාවට මතුවුන ලයිට් එලි පොඩ්ඩ පොඩ්ඩ කෝච්චියක් බවට හැරෙද්දි, බස් පාස් එක ගෙදර තියලා ආවා කියල මතක් වෙද්දි තරු පේනවා. අහු වුනොත් ඩොලර් එකසිය ගාණක් ( බර ගාණක් ) ගෙවන්න වෙනවා. ඒත් එච්චර උදෙන් චෙක් කරන මිනිස්සු එන්නෙ නැති බව දන්න නිසා කෝච්චියට නැගලා වැඩට යනවා. වෙන මොනව කරන්නද...


මේ එන්ජිනියරින් ඩිග්‍රියක් බදාගෙන රෑ දවල් පාඩම් කරලා සිකුරාදා රෑට යාලුවෝ සෙට් වෙලා සෙනසුරාදයි ඉරිදයි වැඩට යන එක දැන් පුරුදු වෙලා. ඩිග්‍රිය ඉවර වුනා ම රස්සාවක් හොයාගෙන, ඊට අවුරුදු කීපෙකට පස්සෙ තව රස්සාවක් හොයාගෙන, ඊට පස්සෙ ඊට වැඩියෙන් ගෙවන තව එකක් හොයාගෙන, කසාද බැඳලා ළමයි හදාගෙන බලාගෙන අවුරුදු තිස් පහක් හතලිහක් රස්සා කරලා ලොකු ගෙයක් අරන් වාහන අරන් පෙන්ශන් යන්න තමා ප්ලෑන් එක. එතකොට ඔය නිවාඩුවක් හම්බුන වෙලාවක කොහේ හරි ලොකු හෝටලේක ගිහින් කාමරේට වෙලා බුදියගන්න පුලුවන්නේ. ඒ අතරේ ඔය කොහේ හරි දුප්පත් ළමයෙක්ට පොත් පත් අරන් දීලා හිත සතුටු කරගන්නත් පුලුවන්. ඒ අස්සේ ළමයි පොඩ්ඩ පොඩ්ඩ ලොකු වෙද්දි එහා ගෙදර පොඩි එවුන්ට වඩා ලකුණු ගන්න කියන්න. ඇයි ඉතින් හොඳම ටියුශන් පන්ති වලටත් දාන්න එපැයි.


මොකද ශිෂ්‍යත්ව විභාගේ තියෙන්නෙම පන්තියේ අනිත් ළමයින්ට වඩා ලකුණු ගන්නනේ. පාස් ෆේල් වගේ යල් පැන ගිය පරණ මිමි වලින් ළමයින්ව අද කාලේ මනින්න පුලුවන්ද. සුන්දරම මිම්ම පන්තියේ අනිත් ළමයි නේ. අවංකව ම ඒ ළමයින්ටත් වඩා එයාලාගේ අම්මලා. අම්මලටත් වඩා අම්මලගේ මූණු ඊලඟ සැරේ හම්බුනා ම.


ඔය ටික කරද්දි මගදි මැරුනොත් අඩු ගානේ ටිකක් කාලා බීලා හරි ඉන්න ඕනේ නිසා තමයි රෙස්ටුරන්ට් එකේ වැඩට යන්නේ. ඒක හරි සුන්දර තැනක්. උදේම ඇතුලට ගියාම නිදි කිරා වැටෙන වේට්‍රස් කෙනෙක් වීදුරුවක් බිඳලා ඇහැරෙන එක, බොස් මොකක් හරි මෝඩ ජෝක් එකක් කරලා මහ හයියෙන් හිනා වෙන එක. මමත් ග්‍රිල් එක උඩ නිදි කිරා වැටෙද්දි ග්‍රිල් එකේ අත වැදිලා පිච්චිලා ඇහැරෙන එක වගේ දේවල් ආතල්. ඒ හැමදේටම වඩා දැනෙන්නේ මම ඇවිත් පැයකින් වගේ කේට්ලින් වැඩට එන එක.


මගේ පිවිතුරු සත්‍ය ප්‍රේමය ( ලව් ඔෆ් මයි ලයිෆ් ) මට රිප්ලයි කරන එක නැවත්තුවට පස්සේ මගේ දුක කතා කරන්න ඉන්නේ එයා විතරයි. කොණ්ඩෙ කොටට කපලා පැත්තට පීරලා එද්දි එයාගේ ඇස් ලස්සනට පේනවා. ඒ ඇස් මේ නගරේ වගේ. හුඟාක් දේවල් සිද්ද වෙනවා කියලා දන්නවා. ඒත් උදේ පාන්දර මීදුමෙන් වැහිලා වගේ. කතා නොකර කතා කරන්න පුලුවන් ඒ ඇස් වලට. ඔරලෝසුවක් වගේ වගේ වැඩ කරන නාඩි බැට්‍රි බැහැලා වගේ අවුල් යනවා එයා හිනා වුනා ම. රෙස්ටුරන්ට් එකේ දිරාගෙන යන වහලට හඳ පෑයුවා වගේ. එයා එක්ක කතා කරන්න හදනකොට ම හැමදාම වගේ බොස්ගෙන් හොඳට අහගන්න වෙන එක මට කිසිම ප්‍රශ්නයක් නෑ දැන්. ඉස්සර ඇත්තට බැන්නට බොස් වුනත් දැන් එච්චර ම ගණන් ගන්නැද්ද මන්දා. හොයාගන්න ඕනෙ නෑ.


අපේ  පිඟන් හෝදන එක්කෙනා කොන්ගෝ වල හිටපු ආගමන නිලධාරියෙක්. අපේ සැන්ඩ්විච් හදන එක්කෙනා පකිස්තානේ දේශපාලන පවුලක ඩයල් එකක්. මගේ බොස් ඉන්දියාවේ නර්ස් කෙනෙක්. පිටිපස්සේ එලවලු කපන දෙන්නගෙන් එක්කෙනෙක් මේ නගරේ ඉන්න හොඳම ෆ්ලැමෙන්කෝ ප්ලේයර් කෙනෙක්, අනිත් එක්කෙනා පී.එච්.ඩී එකක් කරනවා. අපි හැමෝම ආතල් එකේ අවම වැටුපට මෙතන වැඩ.


මං කියන්නේ වයසට ගියාම සැප විඳින්න හිතන් දුක් විඳින මිනිස්සුන්ට නෑ කියලා හිතෙන ආතල් එකක් අපිට තියෙනවා. මොකද වැඩ කරන තැනක සහෝදර බැඳීමක් තියෙන එක වටිනවා. එකාට එකා කපාගෙන ලොකු ලොකු සල්ලි හොයාගෙන තේරුමක් නැති භෞතික බඩු භාණ්ඩ උඩ මැරෙන්න යන ලොකු ලොකු ඔලු තියෙන මිනිස්සුන්ට වඩා කොන්ද එහෙම කඩාගෙන ඇඟපත රිදෙද්දි කස්ටමර් ලට ඔම්ලට් එකක් දාන සහෝදරවරු වටිනවා. ලෙඩක් දුකක් වුනාම වුනත් හොයලා බලන උන්.


එක දවසක් කේට්ලින් මගෙන් අහනවා මගේ ජීවිතේ මට වැඩිපුරම ඕනේ දේ මොකද්ද කියලා. මට 'ඔයා' කියලා කියන්න හිතුනට මම කිව්වේ නෑ. මොකද මට වැඩිපුර ම ඕනේ එයා නෙවෙයි. අනිත් එක්කෙනා. අර මම කලින් කිව්වේ. ඉතින් මම කිව්වා මට ඕනේ ඩිග්‍රිය කියලා. එයා කියනවා එයාටත් එහෙමලු. ස්ථාවර ආදායමක් තියෙනම් හැමදේම ලේසියිලු. එයාට එතකොට එයාගේ පාඩුවේ චිත්‍ර අඳින්න පුලුවන් ලු. එයාට ලස්සනට චිත්‍ර අඳින්න පුලුවන්. අමුතු රූප අඳිනවා. එයාට සින්දු කියන්නත් පුලුවන් ලු. මට එයා සින්දු කියද්දි ගිටාර් එක ගහන්න කතා කලා. ( ඒත් එයාට සින්දු කියන්න බෑ. මම ඒක එයාට කියන්න ගියේ නෑ )


මම මේ දැනුත් වැඩට යන ගමන්. අර වැටුනු හිම රොඩ්ඩ නිසා ඇහැ කැවෙනවා කැවෙනවා වගේ. නිදිත් මතයි ඉන්න බෑ. ඒත් ඉතින් අද හවසට වැඩ ඉවර වෙලා ජීවත් වෙන්න පටන් ගන්නවා කියලා වැඩට යනවා. ( හැමදාම එහෙමයි ) කැම්පස් යන දවස් වල ඒක ඉවර වෙලා ජීවත් වෙන්න හිතනවා. ඒ නිසා මේ ටිකේ ආතල් එකේ ඉන්නවා. පෙන්ශන් එක ආපු කාලෙක ගන්න හිතන් ඉන්න කාර් එක ගන්න කලියෙන් මැරිලා ගියොතින් හිටිය ටිකේ හරි සතුටින් හිටියා කියලා හිත හදාගන්න පුලුවන්නේ.


අන්න බස් එක එනවා. අඩිය ඉක්මන් කරලා ස්ටොප් එකට යන්න ඕනේ. කොහොමත් මැරෙන දවසට මගේ ඩිග්‍රියයි, කේට්ලිනුයි, මේ රෙස්ටුරන්ට් එකයි අරන් යන්නෙ නැති නිසා පොඩි කෙටි කතාවක් ලියන්න හිතුවා. මේක තමයි ඒක.

ප.ලි. ඉන්දියාවේ කෑල්ලක්ය කියලා මෙහේ උන් හිතන් ඉන්න අපේ රට ලෝක සිතියමේ උඩට ගෙනාව, තරුණ පරපුරේ ලෝක ප්‍රජාව අතර සුප්‍රසිද්ධ, අපිම උඩට ගෙනාව, අපේ අතිගරු ජනාධිපති තුමාට තමා පිදුම.

Thursday, December 24, 2015

Orion

Orion was chilling
in the sky on Christmas eve
all by himself near the horizon
and even the moon was alone in
the opposite end of the cloudless sky

wonder if he's enjoying the solidarity
when he misses the mass
and the gift openings and the feasts
while no companion constellation
is to be seen anywhere in the
length and the width of the endless sky

wonder if he'd rather be at a party
drinking tequila, the drink of gods';
or smoking a joint to reach
a peaceful state of Samadhi
or snort some coke and
be super hype and sweat

maybe all he wants is to stay at home
- his home being the vast sky -
looking at the festive world below
in hope that he is the subject
of a poem of a random hopeless poet
sitting alone at home, staring
out of his window into the dark sky

winter chills

Winter chills were warm
warmer than there ever has been
tumbling those temperature records
that the weather channel mumbles every morning

winter chills were warm
and I did not wear my coat
the misty winds could not make me shiver
and my heart was burning on

winter chills were warm
and this winter is for the weak
and I am proudly one of those
for I could bear no more pain

winter chills were warm
and there was no snow on the ground, somewhere
in between a proper winter and an pleasant autumn,
with temperature too fluid, lost in indecision
(just like my mind)

winter chills were summoning,
those chills that were warm,
maybe they are from a place far far away
or maybe they are from the past
and I was expected to meet them there
at a paradise that’s not here and not now

winter chills are blinding,
deafening and numbing and harsh
for it makes me yearn
for a land and a time unlike my own
when I know for a fact
that the only reality there ever is, and has been

is with me right here right now.

armchair critics

armchair critics aren’t sitting on arm chairs
they are out here among us
going about their work
with their prejudice under their skin,
some you meet at the doctor,
some are your doctors
some teach at schools
some just young students
some your aunt or uncle
some your brother (or even yourself)
some make policies
at the greatest house among all

but none takes a moment to put themselves
in another man’s shoes
before they vomits out judgement

now the air is stale

Monday, December 21, 2015

Cleopatra's alarm clock

I am Cleopatra's alarm clock
making her wake up every morning
letting her attend to her daily routine
without any delay
a queen's main servant, chief of staff,
looking over the sleeping beauty
every night and eagerly awaiting
all day everyday for her return
to the chambers

Sunday, December 20, 2015

at 2:23 AM

at 2:23 AM
the night before a
9 AM exam,
I try to romanticize
my loneliness and
I fail
(probably much like
the exam I am
about to face)

there is no warmth
among those Greek letters and
those equations;
no company
in those random
lecture notes

solitude is
much favoured
when I get to spend
my free time with
myself
no matter what time
of the day it may be,
but among these
numbers and concepts
is nothing but
overwhelming doses of
loneliness

and I try to hide behind
a poem I try to pen
or any sort of writing
I try to write
- much like Hemingway or Wordsworth
or Bukowski or Poe -
but I ain't no poet,
and I succeed only
at fooling
my own mind

she lay on the side of his bed,
taboo in that day and age,
but there was a weird beauty in
their romance which lay in the fact that
she had ceased to exist years ago

romanticizing her

this one time
she asked me why
I do not romanticize
her alcoholism
like I do with her hazy
yet colourful eyes

and why I do not
write about the days
in which she
hadn't had any sleep;
her periorbital dark circles
and her unkempt curls

she complained,
at a bar
having a beer with me,
how her image in my poems
reads her love of the wild,
the mountains and the trees,
but not of her love
of Jack Daniels
straight from the bottle

and she was cross
by the fact that
I avoid her falling apart life
and her bits and pieces
love life, in my poems
to focus on her
heart and her hips and her smile
and her paintings and
those short poems
she writes

and all I could do
was to absorb it in
and listen while she spoke,
for there was so much about her,
beautifully wrecked,
that my pen struggled
to put down on paper

grey and orange

Trying to sleep
way past midnight
under the same sky
which roofed
everything on Earth
for as far as time goes

the same sky
under which
every single one of our
ancestors slept

no more cave drawings,
no drawings on papyrus,
and not even on paper anymore...
everything is on monitors;
every-line sketched is
as unreal as it seems

no need for language to evolve,
in terms of speech
for we do not need to talk
when a text or a chat
can do the job just as well

we have developed
so much so that
our blue skies are blue no more;
they have turned grey
and our black night sky
has turned orange

but shouldn't we be grateful
that we at least have a sky
under which we can fall asleep
which,
in a few generations,
might only be a memory
of the past

Saturday, December 19, 2015

she

She definitely is
the personification of beauty
and all those poems
written in the history
of literature
in any and every language
describes some of her,
but nobody can ever
perfectly nail it down…

she is the molten
heart of the Earth
running through
the veins covered by
their barks, their skin
breathing life into
the core, the Heart

and she is a burning volcano
bursting in the air
in a million hues of
yellows and oranges and reds;
red hot and lethal...

she is a great wildfire
which no amount of
water can disperse
spreading further and further
turning vegetation into ashes…
beautiful destruction
consuming the Earth’s crust
with its vibrant flames

and she is the first snowfall
before winter begins;
hauntingly quiet,
yet inconceivably stunning
where the whole world
is in some sort of a void
mesmerized
by the lack of hustle and
by the abundance of beauty

ඉපැරණි කවක පද මත...

මම හුඟක් ඉස්සර
විද්‍යා පොතක පිටුවක
මුල්ලක ලියපු
කවියක
එකම එක පදයක
ඔබේ ඔය සොඳුරු රුව
ඉබේට ම
මතුවෙලා තිබුණා

ඔය ගැඹුරු දෑස් යුග
වල ගැසුනු මුදු කොපුල්
පාටලී දෙතොල් යුග
මැවූ සුමිහිරි වදන්
අදටත් දැනෙන විදිහකට
මමවත් නොහඳුනන
අමුතු ම අමුතු බසකින්
එදා විද්‍යා පොතේ පිටු අතර
අපිලිවෙල අකුරින්
ලියවිලා තිබුණා

සීතලට මගෙ ම අත්
මට ම නොම දැනෙන හවසක
උණුහුමක් හොය හොයා කියැවූ
පරණ කවියෙහි වචන
හිතේ කිසියම් කොණක
කැටයම් වෙලා තිබුණා

සොඳුරුම සොඳුරු වූ
ඒ මතක කැටයම
අද යම් තැනක
අඳුරක
මුළු ලොවට ම හොරෙන්
ඉකි සල සලා හිටියා...

Friday, December 18, 2015

ඉපැරණි කඳුලු කැටයක්

මිදුනු ඉපැරණි කඳුලු කැටයක්
ප්‍රේමද්‍යාශයක මියයන
සීතල සොඳුරු දෙනෙත් අභියස
හොරෙන් හැංගී තිබුනා

රැය නිම වෙන්න මත්තෙන්
ඒ කැටි ගැසුනු කඳුල ම
උණු වී ද්‍රවිත වී හෙමිහිට
මගේ අත්ලතට වැටුනා

ළය ඇවිලුනත් ලැව් ගිනි
මුව හස කැළුම් රඳවා
එන ඉකි අතින් අහකට
බලෙන්ම වීසි කෙරුනා

නොම ඇල් වුනත් හදවත
කලකට කලින් මීයැදුන
එක කඳුලකට මොහොතකට
යලි පණ ගසා මැරුණා

ප්‍රේමය මෝසමකි

ප්‍රේමය මෝසමකි
වසරකට වරක් දෙවරක් හැලෙන
සමකය අසල හෙයින්
උෂ්ණය වෙනස් නොවෙන

ගිනි අඟුරු මහ පොලොවක
තෙහෙට්ටුව නිවන
ඉරි තැලුණු රළු පසට
ජීවය හෙමින් පොවන

නිම් හිම් නැතිව කලකට
අනෝරා බිම තෙමන
ඇබ්බැහි වෙන්න වෙන විට
ආ මං බලා දුවන

ප්‍රේමය මෝසමකි
ලඟ නොඉඳින්න රිදෙන
එනමුදු ලඟක නැති විට
මිහි ගිනි සැරෙන් දැවෙන

අළු සහ තැඹිලි

මේ අහස යට නිදියමි
ප්‍රාග් ඓතිහාසික මුතුන් මිත්තන්
සැතප සිටි විලසට ම
ගල් ගුහා වෙනුවට මාලිගා තුල
ලෙන් දොරෙහි නැති සිතුවම්
මොනිටරය මත ඇඳ ඇඳ...
බස අවැසි නැත පෙර ලෙස
අකුරු දුරකතනයක කෙටුව ම

නීලම්බරය නිල් නැත
අළු අඳුර මිස;
කළුවර අහස කළු නැත
මහ පොලොව සිට දිලිසෙන
විදුලි එලි රඹ මිස දූලි මත

එක ම එක සතුටෙකි හැකිනම් අපට
මතු දිනෙක ඉපදෙන්න නියමිත
කුමන හෝ යම් කෙනෙකුට
ඉතිරි කරලන්න අහසක් අද

Monday, December 14, 2015

කාබන්

මම එකම එක
කිලුටු කාබන් ඉරක්
පොඩි වී නැවී
රැළි ගැසී හැකිලුණු
සුදුම සුදු නොකිලිටි
කඩදාසි හදවතක

ඉතින් දවසක
අවසරද
සැලකිලිමත්ව දිග හැර
රැළි යව යවා පිරිමැද
හැඩි කරන්නට හදවත?

කාබන් ඉරි ඇඳ
හදවත පතුලත
අකුරු වලින් සිත්තම් කර...

151214

හිරු බැස යන්න නියමිත ද
දොඩමළු වෙන්න පෙර ඔබ අසල
මට හැර යන්න අවසර ද
ළය පුද දෙන්න පෙර ඔබ අතට

විශ්වීය වෛවර්ණ නීහාරිකා
ඔබෙ දෑස් යට තිබුනා
ආලෝක කල්පයක දුරක් ආ ඒ බැල්ම
මගෙ දෑස් මත රැඳුනා

විසල් සුන් කළු රික්ත සක්වලක
මගෙ වචන මඟ හැරුණා
සොඳුරු මන්දාකිණි වැටක මැද
විසිරි පද වැල් තිබුනා

Tuesday, December 8, 2015

සඳ

ඇත
ගගන මත
සඳ..
පෙම
අනත ලද

පෙර
උදාවට

Sunday, December 6, 2015

and in the plastic
depths of our hearts
carved
was the fear of betrayal
and every day
every minute
every second we
kept sending and expecting
texts from each other

we never took our
eyes off from
our evil little machines
on our hands

and we forgot that
the greatest happiness
for you and me
lay in letting each other go

and we were both
our own prisoners
and we only realized,
that you and I
only ever worked,
in immense, intense freedom

when you and I
were long gone
from the reach of each other.

The weight was in the simplicity

She was a poem,
a very simple one at that,
and for that simplicity
most of us did not understand it

most of us did not see
how the first line was bruised
and how there were
ink drops rolling down the second

and on the third line
there were a million invisible
ghosts and the fourth line, alone,
quietly bore a familiar tragedy
in a stranger’s toilet

there was no fifth line
no sixth nor seventh for that matter
and for most of us who did not
understand that simplicity,
the poem was merely over

but he who read through the lines
very well knew
that the poem had only barely begun