Tuesday, December 29, 2015

සීතලම නැති සීත කාලෙක...

කළුවර නැති රෑ අහස වහගෙන පැතිරිලා ඉන්න වළාකුලක ඈත කොහේ හරි ඉඳලා හුඟාක් දුර හෙමින් සැරේ හුලඟේ ඒ මේ අත ගිහින් මහ පොලොව ගාවට ආපු පුංචි සීතල හිම කැටයක් එක පාරට මගේ ඇහේ ගියා. එච්චර ම සීතලක් නොවුනු සීත කාලේ අහම්බෙන් ආපු සීතල ම සීතල දවසක, උදේ උණුහුමට පොරෝගෙන ඇඳේ නිදාගෙන නොඉඳ ගල් වෙවී වැඩට යද්දි, හිම වුනත් ඇවිත් ඇණයක් වෙනකොට එපා වෙනවා. නත්තල් දවසට පහුවෙනිදා නිසාත් ඒ වෙනකන් හිම බිංදුවක් වත් වැටිලා නොතිබුනු නිසාත් හිම කැටයක් වැටුනාම දැනෙන්න ඕනේ සතුට ඇහැක් අස්සට ම ගිහින් නැති කලානේ. මොනව කරන්නද...


කැම්පස් එකේ විභාග ටික ඉවර වෙලා නිස්කලංකව ගෙදරට වෙලා චුට්ටක් බුදියගන්න කියලා හිතන් හිටියට හැමදාම උදේ පහට හයට විතර බොස් කතා කරලා වැඩට එන්න කිව්වම දුවන්න ඕනේ. මොළේ සෛල එලියට පනිනකන් පාඩම් කරලා කෝපි, තේ, රෙඩ් බුල් වල තියෙන කැෆීන් වලින් දුවලා රෑට නින්ද යන්නෑ කියලා බොස් දන්නවා. ඉතින් උදේ වැඩට කෝල් කළාම නිදි නෑ කියලා දන්නවා. ( බොස් ව ෆේස් බුක් එකේ ඇඩ් නොකර ඉන්න තිබ්බේ. දැන් ඉතින් පරක්කු වැඩියි. මොනව කරන්නද... )


උසම උස බිල්ඩිමක එකොළොස්වෙනි තට්ටුවේ ඉඳල උදේ නැගිටලා එලිය බලද්දි ඉර පායන්න කලියෙන් මුළු නගරෙම මීදුමෙන් වැහිලා තියෙනවා. විනාඩියෙන් විනාඩිය වීදි ලාම්පු වලින් එන ඒ හොල්මන් තැඹිලි පාටින්, දම් පාටකට හැරිලා, ඉරේ රත්තරන් පාටට හැරෙද්දි මම බාත් රූම් එකේ දත් මදිනවා. ඒ නිසා හැමදාම මිස් වෙනවා. ඊට පස්සේ උණු ම උණු වතුරෙන් නාලා එලියට ඇවිත් වෙලාව බැලුවම බස් එක අල්ලගන්න පරක්කු වැඩිනම් කෝච්චියට දුවනවා. ඒ වෙද්දිත් හැමතැනම වැහිලා තියෙන මීදුම අස්සෙන් ලාවට මතුවුන ලයිට් එලි පොඩ්ඩ පොඩ්ඩ කෝච්චියක් බවට හැරෙද්දි, බස් පාස් එක ගෙදර තියලා ආවා කියල මතක් වෙද්දි තරු පේනවා. අහු වුනොත් ඩොලර් එකසිය ගාණක් ( බර ගාණක් ) ගෙවන්න වෙනවා. ඒත් එච්චර උදෙන් චෙක් කරන මිනිස්සු එන්නෙ නැති බව දන්න නිසා කෝච්චියට නැගලා වැඩට යනවා. වෙන මොනව කරන්නද...


මේ එන්ජිනියරින් ඩිග්‍රියක් බදාගෙන රෑ දවල් පාඩම් කරලා සිකුරාදා රෑට යාලුවෝ සෙට් වෙලා සෙනසුරාදයි ඉරිදයි වැඩට යන එක දැන් පුරුදු වෙලා. ඩිග්‍රිය ඉවර වුනා ම රස්සාවක් හොයාගෙන, ඊට අවුරුදු කීපෙකට පස්සෙ තව රස්සාවක් හොයාගෙන, ඊට පස්සෙ ඊට වැඩියෙන් ගෙවන තව එකක් හොයාගෙන, කසාද බැඳලා ළමයි හදාගෙන බලාගෙන අවුරුදු තිස් පහක් හතලිහක් රස්සා කරලා ලොකු ගෙයක් අරන් වාහන අරන් පෙන්ශන් යන්න තමා ප්ලෑන් එක. එතකොට ඔය නිවාඩුවක් හම්බුන වෙලාවක කොහේ හරි ලොකු හෝටලේක ගිහින් කාමරේට වෙලා බුදියගන්න පුලුවන්නේ. ඒ අතරේ ඔය කොහේ හරි දුප්පත් ළමයෙක්ට පොත් පත් අරන් දීලා හිත සතුටු කරගන්නත් පුලුවන්. ඒ අස්සේ ළමයි පොඩ්ඩ පොඩ්ඩ ලොකු වෙද්දි එහා ගෙදර පොඩි එවුන්ට වඩා ලකුණු ගන්න කියන්න. ඇයි ඉතින් හොඳම ටියුශන් පන්ති වලටත් දාන්න එපැයි.


මොකද ශිෂ්‍යත්ව විභාගේ තියෙන්නෙම පන්තියේ අනිත් ළමයින්ට වඩා ලකුණු ගන්නනේ. පාස් ෆේල් වගේ යල් පැන ගිය පරණ මිමි වලින් ළමයින්ව අද කාලේ මනින්න පුලුවන්ද. සුන්දරම මිම්ම පන්තියේ අනිත් ළමයි නේ. අවංකව ම ඒ ළමයින්ටත් වඩා එයාලාගේ අම්මලා. අම්මලටත් වඩා අම්මලගේ මූණු ඊලඟ සැරේ හම්බුනා ම.


ඔය ටික කරද්දි මගදි මැරුනොත් අඩු ගානේ ටිකක් කාලා බීලා හරි ඉන්න ඕනේ නිසා තමයි රෙස්ටුරන්ට් එකේ වැඩට යන්නේ. ඒක හරි සුන්දර තැනක්. උදේම ඇතුලට ගියාම නිදි කිරා වැටෙන වේට්‍රස් කෙනෙක් වීදුරුවක් බිඳලා ඇහැරෙන එක, බොස් මොකක් හරි මෝඩ ජෝක් එකක් කරලා මහ හයියෙන් හිනා වෙන එක. මමත් ග්‍රිල් එක උඩ නිදි කිරා වැටෙද්දි ග්‍රිල් එකේ අත වැදිලා පිච්චිලා ඇහැරෙන එක වගේ දේවල් ආතල්. ඒ හැමදේටම වඩා දැනෙන්නේ මම ඇවිත් පැයකින් වගේ කේට්ලින් වැඩට එන එක.


මගේ පිවිතුරු සත්‍ය ප්‍රේමය ( ලව් ඔෆ් මයි ලයිෆ් ) මට රිප්ලයි කරන එක නැවත්තුවට පස්සේ මගේ දුක කතා කරන්න ඉන්නේ එයා විතරයි. කොණ්ඩෙ කොටට කපලා පැත්තට පීරලා එද්දි එයාගේ ඇස් ලස්සනට පේනවා. ඒ ඇස් මේ නගරේ වගේ. හුඟාක් දේවල් සිද්ද වෙනවා කියලා දන්නවා. ඒත් උදේ පාන්දර මීදුමෙන් වැහිලා වගේ. කතා නොකර කතා කරන්න පුලුවන් ඒ ඇස් වලට. ඔරලෝසුවක් වගේ වගේ වැඩ කරන නාඩි බැට්‍රි බැහැලා වගේ අවුල් යනවා එයා හිනා වුනා ම. රෙස්ටුරන්ට් එකේ දිරාගෙන යන වහලට හඳ පෑයුවා වගේ. එයා එක්ක කතා කරන්න හදනකොට ම හැමදාම වගේ බොස්ගෙන් හොඳට අහගන්න වෙන එක මට කිසිම ප්‍රශ්නයක් නෑ දැන්. ඉස්සර ඇත්තට බැන්නට බොස් වුනත් දැන් එච්චර ම ගණන් ගන්නැද්ද මන්දා. හොයාගන්න ඕනෙ නෑ.


අපේ  පිඟන් හෝදන එක්කෙනා කොන්ගෝ වල හිටපු ආගමන නිලධාරියෙක්. අපේ සැන්ඩ්විච් හදන එක්කෙනා පකිස්තානේ දේශපාලන පවුලක ඩයල් එකක්. මගේ බොස් ඉන්දියාවේ නර්ස් කෙනෙක්. පිටිපස්සේ එලවලු කපන දෙන්නගෙන් එක්කෙනෙක් මේ නගරේ ඉන්න හොඳම ෆ්ලැමෙන්කෝ ප්ලේයර් කෙනෙක්, අනිත් එක්කෙනා පී.එච්.ඩී එකක් කරනවා. අපි හැමෝම ආතල් එකේ අවම වැටුපට මෙතන වැඩ.


මං කියන්නේ වයසට ගියාම සැප විඳින්න හිතන් දුක් විඳින මිනිස්සුන්ට නෑ කියලා හිතෙන ආතල් එකක් අපිට තියෙනවා. මොකද වැඩ කරන තැනක සහෝදර බැඳීමක් තියෙන එක වටිනවා. එකාට එකා කපාගෙන ලොකු ලොකු සල්ලි හොයාගෙන තේරුමක් නැති භෞතික බඩු භාණ්ඩ උඩ මැරෙන්න යන ලොකු ලොකු ඔලු තියෙන මිනිස්සුන්ට වඩා කොන්ද එහෙම කඩාගෙන ඇඟපත රිදෙද්දි කස්ටමර් ලට ඔම්ලට් එකක් දාන සහෝදරවරු වටිනවා. ලෙඩක් දුකක් වුනාම වුනත් හොයලා බලන උන්.


එක දවසක් කේට්ලින් මගෙන් අහනවා මගේ ජීවිතේ මට වැඩිපුරම ඕනේ දේ මොකද්ද කියලා. මට 'ඔයා' කියලා කියන්න හිතුනට මම කිව්වේ නෑ. මොකද මට වැඩිපුර ම ඕනේ එයා නෙවෙයි. අනිත් එක්කෙනා. අර මම කලින් කිව්වේ. ඉතින් මම කිව්වා මට ඕනේ ඩිග්‍රිය කියලා. එයා කියනවා එයාටත් එහෙමලු. ස්ථාවර ආදායමක් තියෙනම් හැමදේම ලේසියිලු. එයාට එතකොට එයාගේ පාඩුවේ චිත්‍ර අඳින්න පුලුවන් ලු. එයාට ලස්සනට චිත්‍ර අඳින්න පුලුවන්. අමුතු රූප අඳිනවා. එයාට සින්දු කියන්නත් පුලුවන් ලු. මට එයා සින්දු කියද්දි ගිටාර් එක ගහන්න කතා කලා. ( ඒත් එයාට සින්දු කියන්න බෑ. මම ඒක එයාට කියන්න ගියේ නෑ )


මම මේ දැනුත් වැඩට යන ගමන්. අර වැටුනු හිම රොඩ්ඩ නිසා ඇහැ කැවෙනවා කැවෙනවා වගේ. නිදිත් මතයි ඉන්න බෑ. ඒත් ඉතින් අද හවසට වැඩ ඉවර වෙලා ජීවත් වෙන්න පටන් ගන්නවා කියලා වැඩට යනවා. ( හැමදාම එහෙමයි ) කැම්පස් යන දවස් වල ඒක ඉවර වෙලා ජීවත් වෙන්න හිතනවා. ඒ නිසා මේ ටිකේ ආතල් එකේ ඉන්නවා. පෙන්ශන් එක ආපු කාලෙක ගන්න හිතන් ඉන්න කාර් එක ගන්න කලියෙන් මැරිලා ගියොතින් හිටිය ටිකේ හරි සතුටින් හිටියා කියලා හිත හදාගන්න පුලුවන්නේ.


අන්න බස් එක එනවා. අඩිය ඉක්මන් කරලා ස්ටොප් එකට යන්න ඕනේ. කොහොමත් මැරෙන දවසට මගේ ඩිග්‍රියයි, කේට්ලිනුයි, මේ රෙස්ටුරන්ට් එකයි අරන් යන්නෙ නැති නිසා පොඩි කෙටි කතාවක් ලියන්න හිතුවා. මේක තමයි ඒක.

ප.ලි. ඉන්දියාවේ කෑල්ලක්ය කියලා මෙහේ උන් හිතන් ඉන්න අපේ රට ලෝක සිතියමේ උඩට ගෙනාව, තරුණ පරපුරේ ලෝක ප්‍රජාව අතර සුප්‍රසිද්ධ, අපිම උඩට ගෙනාව, අපේ අතිගරු ජනාධිපති තුමාට තමා පිදුම.

Thursday, December 24, 2015

Orion

Orion was chilling
in the sky on Christmas eve
all by himself near the horizon
and even the moon was alone in
the opposite end of the cloudless sky

wonder if he's enjoying the solidarity
when he misses the mass
and the gift openings and the feasts
while no companion constellation
is to be seen anywhere in the
length and the width of the endless sky

wonder if he'd rather be at a party
drinking tequila, the drink of gods';
or smoking a joint to reach
a peaceful state of Samadhi
or snort some coke and
be super hype and sweat

maybe all he wants is to stay at home
- his home being the vast sky -
looking at the festive world below
in hope that he is the subject
of a poem of a random hopeless poet
sitting alone at home, staring
out of his window into the dark sky

winter chills

Winter chills were warm
warmer than there ever has been
tumbling those temperature records
that the weather channel mumbles every morning

winter chills were warm
and I did not wear my coat
the misty winds could not make me shiver
and my heart was burning on

winter chills were warm
and this winter is for the weak
and I am proudly one of those
for I could bear no more pain

winter chills were warm
and there was no snow on the ground, somewhere
in between a proper winter and an pleasant autumn,
with temperature too fluid, lost in indecision
(just like my mind)

winter chills were summoning,
those chills that were warm,
maybe they are from a place far far away
or maybe they are from the past
and I was expected to meet them there
at a paradise that’s not here and not now

winter chills are blinding,
deafening and numbing and harsh
for it makes me yearn
for a land and a time unlike my own
when I know for a fact
that the only reality there ever is, and has been

is with me right here right now.

armchair critics

armchair critics aren’t sitting on arm chairs
they are out here among us
going about their work
with their prejudice under their skin,
some you meet at the doctor,
some are your doctors
some teach at schools
some just young students
some your aunt or uncle
some your brother (or even yourself)
some make policies
at the greatest house among all

but none takes a moment to put themselves
in another man’s shoes
before they vomits out judgement

now the air is stale

Monday, December 21, 2015

Cleopatra's alarm clock

I am Cleopatra's alarm clock
making her wake up every morning
letting her attend to her daily routine
without any delay
a queen's main servant, chief of staff,
looking over the sleeping beauty
every night and eagerly awaiting
all day everyday for her return
to the chambers

Sunday, December 20, 2015

at 2:23 AM

at 2:23 AM
the night before a
9 AM exam,
I try to romanticize
my loneliness and
I fail
(probably much like
the exam I am
about to face)

there is no warmth
among those Greek letters and
those equations;
no company
in those random
lecture notes

solitude is
much favoured
when I get to spend
my free time with
myself
no matter what time
of the day it may be,
but among these
numbers and concepts
is nothing but
overwhelming doses of
loneliness

and I try to hide behind
a poem I try to pen
or any sort of writing
I try to write
- much like Hemingway or Wordsworth
or Bukowski or Poe -
but I ain't no poet,
and I succeed only
at fooling
my own mind

she lay on the side of his bed,
taboo in that day and age,
but there was a weird beauty in
their romance which lay in the fact that
she had ceased to exist years ago

romanticizing her

this one time
she asked me why
I do not romanticize
her alcoholism
like I do with her hazy
yet colourful eyes

and why I do not
write about the days
in which she
hadn't had any sleep;
her periorbital dark circles
and her unkempt curls

she complained,
at a bar
having a beer with me,
how her image in my poems
reads her love of the wild,
the mountains and the trees,
but not of her love
of Jack Daniels
straight from the bottle

and she was cross
by the fact that
I avoid her falling apart life
and her bits and pieces
love life, in my poems
to focus on her
heart and her hips and her smile
and her paintings and
those short poems
she writes

and all I could do
was to absorb it in
and listen while she spoke,
for there was so much about her,
beautifully wrecked,
that my pen struggled
to put down on paper

grey and orange

Trying to sleep
way past midnight
under the same sky
which roofed
everything on Earth
for as far as time goes

the same sky
under which
every single one of our
ancestors slept

no more cave drawings,
no drawings on papyrus,
and not even on paper anymore...
everything is on monitors;
every-line sketched is
as unreal as it seems

no need for language to evolve,
in terms of speech
for we do not need to talk
when a text or a chat
can do the job just as well

we have developed
so much so that
our blue skies are blue no more;
they have turned grey
and our black night sky
has turned orange

but shouldn't we be grateful
that we at least have a sky
under which we can fall asleep
which,
in a few generations,
might only be a memory
of the past

Saturday, December 19, 2015

she

She definitely is
the personification of beauty
and all those poems
written in the history
of literature
in any and every language
describes some of her,
but nobody can ever
perfectly nail it down…

she is the molten
heart of the Earth
running through
the veins covered by
their barks, their skin
breathing life into
the core, the Heart

and she is a burning volcano
bursting in the air
in a million hues of
yellows and oranges and reds;
red hot and lethal...

she is a great wildfire
which no amount of
water can disperse
spreading further and further
turning vegetation into ashes…
beautiful destruction
consuming the Earth’s crust
with its vibrant flames

and she is the first snowfall
before winter begins;
hauntingly quiet,
yet inconceivably stunning
where the whole world
is in some sort of a void
mesmerized
by the lack of hustle and
by the abundance of beauty

ඉපැරණි කවක පද මත...

මම හුඟක් ඉස්සර
විද්‍යා පොතක පිටුවක
මුල්ලක ලියපු
කවියක
එකම එක පදයක
ඔබේ ඔය සොඳුරු රුව
ඉබේට ම
මතුවෙලා තිබුණා

ඔය ගැඹුරු දෑස් යුග
වල ගැසුනු මුදු කොපුල්
පාටලී දෙතොල් යුග
මැවූ සුමිහිරි වදන්
අදටත් දැනෙන විදිහකට
මමවත් නොහඳුනන
අමුතු ම අමුතු බසකින්
එදා විද්‍යා පොතේ පිටු අතර
අපිලිවෙල අකුරින්
ලියවිලා තිබුණා

සීතලට මගෙ ම අත්
මට ම නොම දැනෙන හවසක
උණුහුමක් හොය හොයා කියැවූ
පරණ කවියෙහි වචන
හිතේ කිසියම් කොණක
කැටයම් වෙලා තිබුණා

සොඳුරුම සොඳුරු වූ
ඒ මතක කැටයම
අද යම් තැනක
අඳුරක
මුළු ලොවට ම හොරෙන්
ඉකි සල සලා හිටියා...

Friday, December 18, 2015

ඉපැරණි කඳුලු කැටයක්

මිදුනු ඉපැරණි කඳුලු කැටයක්
ප්‍රේමද්‍යාශයක මියයන
සීතල සොඳුරු දෙනෙත් අභියස
හොරෙන් හැංගී තිබුනා

රැය නිම වෙන්න මත්තෙන්
ඒ කැටි ගැසුනු කඳුල ම
උණු වී ද්‍රවිත වී හෙමිහිට
මගේ අත්ලතට වැටුනා

ළය ඇවිලුනත් ලැව් ගිනි
මුව හස කැළුම් රඳවා
එන ඉකි අතින් අහකට
බලෙන්ම වීසි කෙරුනා

නොම ඇල් වුනත් හදවත
කලකට කලින් මීයැදුන
එක කඳුලකට මොහොතකට
යලි පණ ගසා මැරුණා

ප්‍රේමය මෝසමකි

ප්‍රේමය මෝසමකි
වසරකට වරක් දෙවරක් හැලෙන
සමකය අසල හෙයින්
උෂ්ණය වෙනස් නොවෙන

ගිනි අඟුරු මහ පොලොවක
තෙහෙට්ටුව නිවන
ඉරි තැලුණු රළු පසට
ජීවය හෙමින් පොවන

නිම් හිම් නැතිව කලකට
අනෝරා බිම තෙමන
ඇබ්බැහි වෙන්න වෙන විට
ආ මං බලා දුවන

ප්‍රේමය මෝසමකි
ලඟ නොඉඳින්න රිදෙන
එනමුදු ලඟක නැති විට
මිහි ගිනි සැරෙන් දැවෙන

අළු සහ තැඹිලි

මේ අහස යට නිදියමි
ප්‍රාග් ඓතිහාසික මුතුන් මිත්තන්
සැතප සිටි විලසට ම
ගල් ගුහා වෙනුවට මාලිගා තුල
ලෙන් දොරෙහි නැති සිතුවම්
මොනිටරය මත ඇඳ ඇඳ...
බස අවැසි නැත පෙර ලෙස
අකුරු දුරකතනයක කෙටුව ම

නීලම්බරය නිල් නැත
අළු අඳුර මිස;
කළුවර අහස කළු නැත
මහ පොලොව සිට දිලිසෙන
විදුලි එලි රඹ මිස දූලි මත

එක ම එක සතුටෙකි හැකිනම් අපට
මතු දිනෙක ඉපදෙන්න නියමිත
කුමන හෝ යම් කෙනෙකුට
ඉතිරි කරලන්න අහසක් අද

Monday, December 14, 2015

කාබන්

මම එකම එක
කිලුටු කාබන් ඉරක්
පොඩි වී නැවී
රැළි ගැසී හැකිලුණු
සුදුම සුදු නොකිලිටි
කඩදාසි හදවතක

ඉතින් දවසක
අවසරද
සැලකිලිමත්ව දිග හැර
රැළි යව යවා පිරිමැද
හැඩි කරන්නට හදවත?

කාබන් ඉරි ඇඳ
හදවත පතුලත
අකුරු වලින් සිත්තම් කර...

151214

හිරු බැස යන්න නියමිත ද
දොඩමළු වෙන්න පෙර ඔබ අසල
මට හැර යන්න අවසර ද
ළය පුද දෙන්න පෙර ඔබ අතට

විශ්වීය වෛවර්ණ නීහාරිකා
ඔබෙ දෑස් යට තිබුනා
ආලෝක කල්පයක දුරක් ආ ඒ බැල්ම
මගෙ දෑස් මත රැඳුනා

විසල් සුන් කළු රික්ත සක්වලක
මගෙ වචන මඟ හැරුණා
සොඳුරු මන්දාකිණි වැටක මැද
විසිරි පද වැල් තිබුනා

Tuesday, December 8, 2015

සඳ

ඇත
ගගන මත
සඳ..
පෙම
අනත ලද

පෙර
උදාවට

Sunday, December 6, 2015

and in the plastic
depths of our hearts
carved
was the fear of betrayal
and every day
every minute
every second we
kept sending and expecting
texts from each other

we never took our
eyes off from
our evil little machines
on our hands

and we forgot that
the greatest happiness
for you and me
lay in letting each other go

and we were both
our own prisoners
and we only realized,
that you and I
only ever worked,
in immense, intense freedom

when you and I
were long gone
from the reach of each other.

The weight was in the simplicity

She was a poem,
a very simple one at that,
and for that simplicity
most of us did not understand it

most of us did not see
how the first line was bruised
and how there were
ink drops rolling down the second

and on the third line
there were a million invisible
ghosts and the fourth line, alone,
quietly bore a familiar tragedy
in a stranger’s toilet

there was no fifth line
no sixth nor seventh for that matter
and for most of us who did not
understand that simplicity,
the poem was merely over

but he who read through the lines
very well knew
that the poem had only barely begun

Friday, November 27, 2015

asylum seekers

their humanity is
dissolving into
various news reports and
documentaries...
is it too early
for hollywood
to jump in?
to make them
a part of
The American Dream
and invite them
to the whole
party?

or do we just wait for
their graves to be built
before we start
mourning?

Words have gone on strike

Words have gone on strike
and a whole language gone havoc

the architect of the phrases,
sentences, paragraphs and stanzas
sweats day in and day out
trying to get the words back to work
for the whole future depends on his
success at this

they refuse to come
‘there is too much
injustice in the world’
they claim
‘your sweet words about
Love and Beauty
and uncharted corners
of the majestic universe blind
your eyes’

and they go silent
while the architect
tries to find them
in pubs and bars
and in bottles of whiskey,
under coasters
and occasionally in the
middle of a blunt
that he himself
poorly rolled

until one day in the mirror
he sees a world past himself
where people shoot each others'
brains out
and lovers backstab lovers
and protectors destroy
those who are being protected
and where
the rich goes richer while
the poor goes poorer
where empathy and remorse are dead

and he finds his words
volunteering in his construction site...
a language, again alive...
ink oozing from his pen
creating a future
not just for himself
but for the whole wide world

Thursday, November 26, 2015

to

This is to my inner Tyler Durden
who isn’t half as bad as the real deal
but bears an uncanny resemblance all the same

you can make me an insomniac
whose days do not end and cannot distinguish
the difference between the real and the false

you can make me hate everything around me
be it where I live, how I earn my money or what I wear
and everything I do and every thought I think

you can be with my Marla Singer whom I love
who loves you and doesn’t love me back
and stay together however long it may be

and you can hate life all you want and make me hate myself
BUT you cannot use me to hurt someone else
for I am not your slave and I will always fight back

Wednesday, November 25, 2015

Above the prey

With her regal wings
and her majestic gaze
she flew miles above the ground
floating for hours
paying attention to minute details
of all life happening down below
here on the Earth
she was an observer
she was above all
she was a hawk

for us, the prey,
down here on the ground
she was the ultimate predator
and we would hide
when the sight of her could be spotted
far far away in the seamless sky

she flew so far above ground
that she was almost always
only a small dot in the vast sky
and she would come down here
only if absolutely necessary

where she came from
and where she went,
nobody knew
and she coasted so far
so that nobody knew
of the thousand scars
she bore under her wings.

Friday, November 20, 2015

a droplet of water

A droplet of water,
in a long
vast river,
that turns into
thin air
at a large, pretty
waterfall
is you…

bouncing on rocks
losing fragment
by fragment
until its disappearance…
left as a million
invisible droplets
of vapour and
no longer a part of
the river

we are
countless of
those droplets,
in the presence
of the radiant sunlight
together
forming a rainbow...

train


I keep on
waiting for
the train that
will never arrive
and it is only
hope
that makes me
keep my ears
on the tracks
every
passing couple of
minutes...

No noise
and none
do I expect
for I know
the train
would
never arrive

but maybe
it was never about
the train;
the expectation
may lie
just on the
noise of the
tracks,
which begs the
questions:

which brings more
disappointment,
the train
or the noise?

which is
inherently
more disappointing?

Thursday, November 19, 2015

falling

sailing on an
empty
sky,
a tired
river is
you.
falling,
among the
foamy white
rocks,
a long overdue break...

beautiful
where the tip
of his brush
kisses
the canvas...

he is lost

and lost
he wants to be
Sketch by Daisy Kiden

Foggy Morning

Foggy morning,
visibility close
to none...
a grayish boredom
seeps in through the
cracks and edges
of the bedside window
of my 14th floor apartment
(technically the 13th,
but North America,
sweet
superstitious bunch)

In the invisible
distance
there are all those
imaginary
ice capped mountains,
imagining while
freezing my tongue,
teeth and brain
on my iced capp...
too much sugar
making me high,
too little caffeine
keeping me asleep...
too cold for
the fall

sure it is pretty
but it's yet another
morning
I'd rather not
wake up on...
too many of those,
these days.
too little warm air
coming out of the
heaters
too much from
my nostrils

clouds kissing the
Earth
much like a beautiful
love story
or one of those
conspiracy theory
documentaries
whichever the mass
would pay for
(anything the marketing
people like)

all those steamy demons
flying around
in suits
going to work
invisible in the
paleness
driving with the
massive penetrative
headlights on...
even the suicidal
exhaust is
aesthetically pleasing...
clouds and clouds of
white death

I live a five minute walk
and a three minute
train ride
away from sanity
a place celebrated
for overpopulation,
methodic, precise machinery
and the slow decay
of thought...
creativity's non-existence;
education for wholesale...

for a radius of a modern
Civilization
no large mountains
looking over us
no live beaches
no birds, no beetles
no animals outside
cages and leashes...
all of flat concrete
waste and a
cyber junkyard
of useless data and
information

20% of the atmosphere, toxic,
made of tweets
90% of facebook likes
and the rest with
every useless thing we Google
while our neighbour
chokes to death

from a chimney
in a random factory
in the middle of nowhere
our individualism
together with carbon dioxide
is squirted into the air;
invisible ash
on the gray fog
while the meaning of
our being
is being packaged
on assembly lines
and dumped on
a river on its way to
the sea;
we are merely numbers

I am (you are)
just a link of evolution...
the propagation of our species
and purposeless after...
to reproduce,
to leave a generation
with occasional beautiful
foggy days like this one
but leave no purpose, no meaning
nor a physical world
to live on...

cursed not...

Hungover

Hungover
on a six AM
bus
on the way to work is
when life hits you
and makes you
write the first lines
of a useless
ugly little poem
on your
ugly little smartphone
for anyone to read
whenever...
or no one to read...
probably never

stuck in the
concrete beauty of
brutalist pillars
of modern bureaucratic
architecture
(as she puts it)
you destress your
already devalued self
in the dipshit dishpit of
a low profit restaurant
in the middle of
a junkyard
downtown

customers can go to hell
for you get paid
too little to give
more than half a shit
and with that little money
you do get paid,
feeding the egos
of the profs and
the deans and
the presidents
of those not-for-profit
education shops

you are just a simple
byproduct of a societal
experiment for
the sustainability
of our species…
a machine coming
out of a bigger machine
making machines
to produce the shit
that the society makes
the society believe it
needs

you are a
simple glass in a
restaurant
one of
countless others
needed for the survival
of the restaurant
only until
a customer or
a waitress
accidentally
shatters you on the floor…

and once you go mad
once your inner insanity
the man or woman alive
comes out,
there is no worth
in you
for the restaurant..
you are human waste
destined to the gutters
even picking up the
shattered pieces
is only annoying
work for someone

home

Since when
is home
a synonym to
disappointment
and boredom?

why does
home
have a lack
of life?

why does
home work
feel like
dragging
your nut-sack
across
a million shards
of glass?

why is
waking up
everyday
feel so painful?

why ,
everyday,
do I have to
go to class
cook
eat, shit,
study,
and repeat?

since when
is life
such a
cartwheel?

Tuesday, November 3, 2015

melt

and sometimes you melt,

everything solid about
you
turning molten...

together with those
chills from
intense coldness

sometimes
at absolute zero
some people
vapourize you into
thin air....

that cold cold warmth

Monday, November 2, 2015

ignite

Does anyone have a
lighter
here on campus?
I forgot mine...

I just want one to
ignite
the river,
the arsonist in me
has awoken
to the smell of it

imagine inhaling
all that smoke
filling your lungs with it
and exhaling
shapes,
circles, Gandalf ships
and such

beautiful beautiful
seraphic flames

oh how I wish
I had a lighter right now,
all I need is a spark
and you
could give me one

or better yet
be one

Sunday, November 1, 2015

රජනිහි නෙත් නොසැතපෙනා

සතන් හිනැහෙනා
උන්මත් කැළඹි නුවණා
තමණට නොහොබිනා
මධුවිත පිරි මඟක දුවනා

ප්‍රේමයට පුද දුන්
යැයි සිති ළය ද පුහුදුන්
නිසලව වැතිර වුන්
මන් හොඳටම අතරමන්

කව් නොලියවෙනා
රජනිහි නෙත් නොසැතපෙනා
පෙම් කවි නොමැති දෙරණා
රා ගිනි දරුණු දැවෙනා

මුව බැඳුනු වත්සොනු
රැය නිම වෙන්ට පෙර සුනු
නොම දනිමි ලියවුනු
කවි මැද පද මඟහැරුණු

Thursday, October 29, 2015

explosions

explosions
where
my heart
used to be
and
explosions
where
my brain
used to be

popping my
eyes out
and making
my nose
bleed

you are
the sweet
sweet
dynamite

She wolf

She was a wolf
a sweet sweet one at that
roaming in this concrete jungle
hunting for prey
to quench that thirst for blood

oh that burning desire
there was fire in her eyes
smoke coming out her nostrils
and sharp sharp teeth
fresh blood dripping down
the corner of that smirk

her sharp eyes spoke at length
and that calm demeanour
held your hand and
took you to a sweet death

and I, a wolf myself
with
fresh flesh dripping down my cheeks
am waiting for my beer
at the bar and she (with hers) awaits
where the music is being played

let the hunter huntee games begin

Tuesday, October 20, 2015

මොනොලොග්

"උඹ දන්නව ද මගේ ජීවිතේ මම තේරුම් ගත්තු වැදගත්ම දේ මොකද්ද කියලා? ඒ තමයි මම කියන්නේ කෙටිකතාවක චරිතයක් කියන එක. එතනින් පිට මම කියන යතාර්ථය පවතින්නෙ නෑ. උඹ සහ මම අතර තියෙන ලොකුම සහ ලස්සනම වෙනස ඒක. ඒත් ඒකෙ තියෙන වැදගත්ම දේ තමයි මගේ පැවැත්මට තියෙන එකම හේතුව මතවාදයක් උඹ ඉස්සරහ දිග අරින එක කියල මම දැනගැනීම. එතනදි උඹ කියන මගේ ලෝකේ තියෙන කල්පිතය, ( උඹේ ලෝකේ යතාර්ථය ), නැතුව මගේ පැවැත්මේ ඇති තේරුමක් නෑ. ඒක හරි 'ට්‍රැජික් රියලිසේශන්' එකක්.


මට හුඟාක් ආසයි මචන් උඹලා වගේ ලෞකිකව ජීවත් වෙන්න. උදාහරණයක් විදියට ගත්තොත් උඹ එක්ක බාර් එකකට වැදිලා පයින්ට් එකක් ගහන්න. සිගරට් එකක් මොන වගේ ද කියලා විඳින්න. ඒත් මගේ පැවැත්ම තුල ඒ වගේ ලෞකික දේවල් වලට ඉඩ නෑ. සිද්ධාර්ත කුමාරයට, යේසුස් දරුවට වගේ අයටත් තිබුනු ඒ නිදහස මට නෑ. ඒ අය හුඟාක් මිනිස්සු ඉස්සරහ මම වගේ පිටු අතරේ හිර වෙන්න ඉස්සර එයාලටත් ජීවිතයක් තියෙන්න ඇති. ප්‍රබන්ධ වල ලස්සනට සිත්තම් වෙච්ච සුරංගනා කතා නොවෙන ලස්සන ජීවිතයක්.


ඒත් මට තියෙනවා ලොකු සතුටක්. ඒ තමා උඹ මේ වෙලාවේ උඹේ ලෝකෙ තියෙන හැම බැඳීමකින් ම රාජකාරියකින් ම වගකීමකින් ම මිදිලා මගේ ලෝකේ මයෙ එක්ක තනි වෙලා ඉන්න එක. එතනදි මට හරයක් වැටෙනවා. උඹටත් මොනවා හරි මගෙන් ලැබෙනවා කියලා හිතෙනවා. මොකද අන්තිමේදි මේ ලෝකේ වැදගත් කියල තියෙන්නේ අපේ අනිත් අය එක්ක තියෙන බැඳීම් විතරයි. ලෝක ඉතිහාසය කියන කතාව ඇතුලේ කොච්චර පුංචි සහය චරිතයක් වුනත් අපිට වටිනා කමක් දෙන්නේ ඒ අපි අනිත් අය එක්ක තියෙන බැඳීම් නේද.


අන්තිමට අපි යද්දි ඔය මොකුත් අරගෙන යන්නේ නෑ තමයි. ඒත් අපි ඉන්න පොඩිම පොඩි කාලෙදි අපිට පොඩ්ඩක් හරි සතුටක් සැනසීමක් තියෙන්න එපැයි. 'ෆයිට් ක්ලබ්' කියවලා තියෙද? ඒක ලියපු චක් පොලනික් කියනවා එක තැනකදි, “ලොකු කාල පරාසයක් දිහා බැලුවම අපි ආදරය කරපු හැමෝම එක්කෝ අපිට ආපිට ආදරය නොකරනවා, එහෙම නැත්නම් මැරෙනවා” කියලා. ඒක ගැන මට තියෙන විග්‍රහය තමයි පොඩි කාල පරාසයකදි අපිට තියෙන බැඳීම් අපි ආරක්ෂා කරගන්න ඕන කියන එක.


මොකද අපි ජීවත් වෙන්නෙ තත්පරේකින් පංගුවක්වත් නොවෙන මොහොතක. උඹ ඒක කියවපු වෙලාව ඉතිහාසෙන් කොටසක් දැන්. ඒ වැය වෙච්ච කාලය මොන දෙයියෙකුටවත් ගන්න බෑ නෙ. මම නම් කියන්නේ අපි හැම තත්පරේකින් ම උපරිම ප්‍රයෝජනය ගන්න ඕනේ. අපි හුඟාක් අය ජීවත් වෙන්නේ එක්කෝ අතීතයේ, නැත්නම් අනාගතයේ. අතීතයේ මඟ ඇරුණු දේවල් වල වත් අනාගතයේ සිදු නොවුනු දේවල් වලවත් ජීවිතේ නෑ කියල තේරුම් ගන්න දවසට කෝච්චිය ගිහින් ඉවරයි. අපි මේ දැන් කියන නිමේශය විඳින්න ඕනේ කියලා මම හිතන්නේ ඒ නිසා.


මගේ ආදරණීය යක්ෂණී ඇතුලේ වෙඩ්ඩා කියනවා "ජීවිතය කියන්නේ මඟ හැරුණු දේවල් වල සහ මඟ ඇරෙන්න නියමිත දේවල් වල ඓක්‍යට" කියලා. එක අතකට අපිට නොලැබුනු දේවල් උඩ රැඳිලා ඉඳීමට වඩා ජීවිතේ ගැන ඒ දැක්මෙන් බලලා හිත හදාගෙන ජීවත් වෙන එක කොච්චර සොඳුරු ද. දුක හිතෙන වෙලාවට අපි ෆෝන් එකෙන් යාලුවෙක්ට කතා කරන එක හරි සින්දුවක් දාගෙන හිත වෙනහකට යොමු කරන එකට වඩා එක තැන ඉඳගෙන තනියම දුක් වෙන එක සුන්දරයි කියල මට හිතෙන්නේ. ඒක අපි අපි අඳුරගන්න මොහොතක් වෙනවා.


දුක කියන එක මාර සාපේක්ෂයි නේද? උඹට මට, වගේ 'ප්‍රිවිලෙජ්' එකක් නැති මිනිස්සු කී දාහක් මේ ලෝකේ මැරෙනවාද? අපි අපේ ලෝකේ තියෙන ප්‍රශ්න 'තියරයිස්' කරද්දි, දුක සාපේක්ෂයි කියලා හිතද්දි එහෙම හිතන්න විනාඩියක් ගත්තොත් කන්න නැතිව මැරෙන මිනිස්සු මේ ලෝකේ ඉන්නවා කියන එක කොච්චර ලොකු ප්‍රශ්නයක්ද. අපි අපිට වඩා දුක් විඳින මිනිස්සු ගැන අපේ හිතට එන එක පවා වාරණය කරලා තියෙන එක කොච්චර ආත්මාර්ථකාමී ද?


මුලු ලෝකේ ඉන්න හැම මිනිහෙක්ම එක සමානයි කියලා බුදු හාමුදුරුවෝ කියපු දේ අපිට නොතේරෙන එක මොන තරම් අභාග්‍යයක්ද බං. අපි බුදු හාමුදුරුවොන්ගේ ධර්මයේ නමින් ම අනිත් මිනිස්සුන්ට වෛර කරද්දි තව මොන කතාවක් ද ඒ ගැන. මේ උද්දච්ච 'අපේ කම' කියන එක උඩ අනිත් මිනිස්සු හෑල්ලුවට ලක් කරන එක සමාජගත වෙන එකම කොච්චර වරදක් ද. අශෝක හඳගම 'සින්තටික් සිහිනෙදි' කියන කතාවක් 'පැරෆ්‍රේස්' කලොත් අපේ කම, මගේ රට කියන එකෙන් පටන් අරන්, මගේ ජාතිය වෙලා, උඩ රට, පහතරට දකුණ වෙලා, මගේ පළාත වෙලා, මගේ ගම වෙලා, මගේ පවුල වෙලා මම වෙලා නතර වෙන දෙයක්. අන්තිමට ඉතුරු වෙන්නේ හුඟාක් ලොකු හිස්ම හිස් මමත්වයක් විතරයි. අපි අපි ගැන හිතද්දි ඒ කුලකයට බිලියන 7ක් මිනිස්සු ඇතුල් කළොත් නේද ඒක හරි අවිහිංසාවක් වෙන්නේ.


අපි සමාජෙක දුක් විඳින මිනිහෙක් අනිත් මිනිස්සුන්ගේ තත්වයට පත් කරන්න නේද සටන් කළ යුත්තේ? දුක් විඳින ජන කොට්ටාස වලට සරණක් වෙන්න, අපේ සතුට පිණිස නෙවෙයි, ඔවුන්ගේ යහපත පිණිස. අපි උපතේ ඉඳලා ඉගෙන ගන්න ඕනේ සහකම්පනය (එම්පති ) කියන එක නේද. එම්පති කියන එක සමාජ ගත වුනු සමාජයක් කොච්චර සුන්දර වේවිද. චිමමන්ඩා අඩිචි කියනවා සත්‍ය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයක සලකුණ වෙන්නේ බහුතරයේ පාලනය නෙවෙයි, සුළුතරයේ ආරක්ෂාව කියලා. එහෙම සමාජ ක්‍රමයක් අපිට ලැබේවිද කවමදාකවත්.


මට දැනෙන මගේ දුක උඹ එක්ක මෙහෙම කීවේ මගේ හිතට සැනසීමක් ලැබේවි කියලා හිතාගෙන. උඹටත් හිතන්න දෙයක් ලැබෙන්න ඇති කියල හිතනවා. අවංකවම හිත ඇතුලේ කැරකෙන රිදෙන දේවල් හුඟාක් තියෙනවා උඹට වෙලාවක හෙමිහිට කියන්න. චාල්ස් බුකොව්ස්කි කියනවා හුඟාක් මිනිස්සු අසාධාරණය ගැන හිතන්නේ ඒක තමන්ට වුනාම කියලා. කොච්චර නම් ඇත්තද. තේරෙන්නේ නෑ ඇයි මට මේ දේවල් මෙහෙම හිතෙන්නේ කියලා.


ඒත් මට දුක මට හිතෙන හැමදේම මට නොහිති, මේ කතාව ලියන හාදයට හිතෙන එක ගැන. මගේ තියෙන මත මගේම මත නොවී වෙන කෙනෙක් නිසා මගේ ඔලුව ඇතුලට ආපු මත වීම. එහෙම වෙලාවට මට හිතෙනවා උඹේ යි මගේ යි ඇත්තටම ඇති වෙනසක් නෑ කියලා.”

Sunday, October 18, 2015

සමනල්ලුන්ට ඉඩ නැද්ද

හිම කැටිති වන් දෙනුවන්
සුන්දර ලෙසින් අඩවන්
පාටල වණින් හැඩවන්
ලවනත මත අතරමන්

ඔය ඉහිරෙනා මකරන්ද
මල් පැහැ සේ ම මනරම් ද
ගුම් ගුම් ගාන බඹරුන් ට
සමනල්ලුන්ට ඉඩ නැද්ද

ඔය හිත ගාව මුමුනණ
තව හිත ගාව අවසන
වෙන අප හීන හෙම ගණ
සෝ දුක් නැද්ද එය ගැන

මල් නොපිපෙනා ඉමකින් ද
දෙරනත වැසූ හිමකින් ද
නොනිවී සිනා සලමින් ම
සුපිපී ඉන්න පුලුවන් ද

ලොවකට වඩා හිතවත්
රැයකට හොරෙන් සිඳගත්
හිරි සං මලක් වැදගත්
නැත අප කොතෙක් පැතුවත්

කවිකාර වුව මයෙ හිත
කෙසේ පුදනෙමි ඔබ වෙත
වශී කරගෙන මයෙ නෙත
කෙසේ ඔබ විඳිනෙ ද සෙත

tango

Oh how sweet
you were
when we were quiet

immersed in the
immense silence
surrounding us

with
our eyes
dancing tango
as time
waltzed away...

credits for edits - Sen and Irina

Thursday, October 15, 2015

වරප්‍රසාද

මගේ මේ වරප්‍රසාද,
ධනවාදයට පිං සිදු වෙන්ට
මට ඇති,
මාවම මරාගෙන කනකොට...
ජීවිතේ එකම තැන
නතර වී පල් වෙවී යනකොට...
මට මාවම
හෙමි හෙමින් එපා වෙනකොට...
මෙක් එකේ සුන්දරම්
තඩි බෑගයක් බැඳගෙන
බත් උයං ඔතාන තනියෙම
මං මුණගැහෙන විට සතුටින්
සිංහලෙන්
"උගතමනා ශිල්පයමයි
මතු රැකෙනා"
ලු.

ධනය මූලික
අධ්‍යාපන ක්‍රමේ
වැරැද්ද
ඌට කියන්නෙ කෝමද?

Tuesday, October 6, 2015

සහෘදය

සහෘදය,
ඔබ දකුණු අර්ධගෝලයෙහි මිය යද්දී මම උතුරු අර්ධගෝලයෙහි ගල් වී, මිදී හිරි වැටී මිය යමි... ඔබද මමද සමකයෙහි ඉපිද නිවස්නය අතැර ගව් ගණනක් දුරින් වූ නන්නාඳුනන ඉසව්වක හෙමි හෙමින් මිය යමු... මේ කව් සැතපුම් දහස් ගණනක් දුරින් වූ ඒ සොඳුරු වියෝවට..

Sunday, October 4, 2015

විකල්ප ප්‍රේමය.

සංසාරගත සැනසිල්ලක්මැයි යහන් දොර ලඟ නොවෙන ස්නේහය
උන්මාද සිත රැවටිල්ලක්මැයි සයිබරය මත දුවන ප්‍රේමය
මංපාරහිමි හසරැල්ලක්මැයි ශෘංගාර සිත නිවන ප්‍රීතිය
සංසාරමය පැටලිල්ලක්මැයි වියමනෙහි ඇවිලෙනා රාගය

Friday, October 2, 2015

මේ මේපල් තුරු යහන

මේ මේපල්
තුරු යහන පාමුල
වසන්තය
දිය වෙවී
ඔන්ටාරියෝ විල මතට
හෙමි හෙමින්
ගලා යනු පෙනේ

ඈතින්
කොහේ හෝ සිට
පොල් ගසක තල් ගසක
උණ ගසක නුග ගසක
ඇමතුමක්
හීන් හඬකින් ඇසේ...

වසන්තයම පමණක්
රජයන දේශයක
හඬක් වැනි...

නමුදු කළ හැකි
වෙන කිසිවකුදු නැත
දිය වෙවී දිය වෙවී
මැකෙනවා හැර...

Tuesday, September 29, 2015

A moment



rooftop cigars
twenty stories high
downtown backdrop
glowing bright in the dark
orange white clouds
artificial radiance on the night sky
tobacco smelling shirt
the highway in the distance
the hills
almost invisible further away
cold autumn wind

if the whole life is one moment
what more could I ask?

Drowning

Drowning in the great wide ocean
She's got a long way to reach the bottom
Bubbles of air coming out of her face
Each taking longer to meet the air than the last

She drowns in the vast salty water
Disappearing in the bluish darkness
With the only light near the surface
Her image fades away each second passing

She struggles no more
Like she did when she tried to keep me alive
She probably knows my fate already
As she slowly reaches the bottom
As calmly as I've ever seen her

Maybe I should've tried to save her
But that's as hopeless as it can ever get
Since I could only observe all this
Laying on the surface having
Reached the bottom myself
Already.

Monday, September 28, 2015

blood moon



You didn't need
a sun
to shine bright
and
you, yourself
were lit
brighter than the sun
lighting up
the darkest corners
of the
Earth
effortless...

you were the bright spot
on the dark
canvas of
night sky
a perfect shape
in an imperfect
world

under the shadow
of the Earth
you were bloodshot
red
in its most beautiful form
unlike anything
ever seen before
fierce, warm
rare, unique

and most people
got it wrong
and were looking in
the wrong direction

you are
the beautiful
prehistoric metaphor

the real blood moon
was right here on the
Earth
sitting on the grass
with me
looking at the wrong
moon.



Friday, September 25, 2015

I guess



I guess
my
love
for you
is not
as vast as
it 
should
be

But
I love you
the best 
I can
with 
my whole 
heart


I guess
your
love
for me
just
does not
exist.

Wednesday, September 23, 2015

once upon a time

Once upon a time,
do you remember,
I loved you so dearly
and you loved me more...

do you remember
holding hands and walking
on the beach ,
our foot prints on the wet sand
for miles

do you remember
sitting by the sea rocks
and watching the sunset
and leaning on to my shoulder
and whispering
how much you loved me

and do you remember how
I stayed quiet all the time
and you cheered me up
and tried to get me
talking, and singing and dancing and all

and do you still remember
how you cried on my chest
my shirt soaked in your tears
and my arms around you
and I stroked your hair slowly
till you looked into
my eyes and
smiled

do you remember,
once upon a time,
you loved me so dearly
and I loved you less?

I'll sell your sorrow

I'll sell your sorrow for profit
and share your share with you
and therefore cry
stay on my shoulder for hours
as long as it takes
and pour out the torn
broken pieces of your heart
through those pretty eyes
for me to pick up and
fill my pens to use as ink
on those vast blank spaces of
empty white corners of my heart
and sell it to the public
to fill my pockets with pennies

and I will share your share
with you
for it's the only consolation
I can give
for my heart doesn't melt
like it once did for you
but I sure will listen
and write about you
for that is all I know how to
and hopefully there shall be
someone somewhere
whose heart will melt
for your warm tears.
for you.

Won't

You won't understand my loneliness
when you are with me
and you can't mend a broken heart
when you don't know where it's broken,
how it's broken or by who...

You won't understand my sorrow
when you see me smile
with you just like with everyone else
to cover up the frozen tears
on the edges of my eyes, the
drenched eyelids

You won't feel me and my heart
when you are with me
just like I won't feel you when you are away
and I hope that at least you
will somehow understand my loneliness
when you are away...

But please don't leave
for I won't understand anything
about the universe, you and me
for you are all I got...

Tuesday, September 8, 2015

නූපන් උඹට...

චේ වේවා
හිට්ලර් වේවා
ගාන්ධි වේවා
ඉඩි අමීන් වේවා

මාර්ටින් ලූතර් කිං වේවා
මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ වේවා

මැන්ඩෙලා, ටෝල්ස්ටෝයි
සියැට්ල්, බීතෝවන්, පිකාසෝ
මහින්ද, ප්‍රභාකරන්

ඔය කවුරු හරි
උඹ වගේ
පැන්සල් තුඩක
පැටලිලා
අහකට
වීසි
කෙරුනානම්...

Monday, September 7, 2015

On My Way to the Holy Water Fountain

you
must be
the reason
why
we needed
religion...
you
must be
a goddess
and those bare
hips
on which my
hands lay,
a temple
we
worship

past midnight
on the dance floor...

Saturday, September 5, 2015

although I've
often
dreamt and written
about those
hypnotic eyes of
yours
why are the possibilities
of them ever being
mine
so frightening

the possibility
of my grayscale
life
being filled with colour
the possibility
of my lonely nights
being filled with
light
the possibility
of my soul's
liberation
and ultimate devotion
to the shrine
of your
heart

and the possibility
of it being
the end of your
freedom
with your wings
cut
and the little hummingbird
who roamed the
world
to enjoy the beauty of it

no longer
being.

Monday, August 31, 2015

ඔවුහු...

ඔවුහු තම ප්‍රේම කතාව කඳුළු බිඳු වලින් තෙත් වූ පින්සල් තුඩකින් සිත්තම් කරමින් වුන් හ.

ඔවුහු තම ප්‍රේම කතාව ඉසියුම් වූ රටාවන්ගෙන් යුක්තව ඉමහත් ඉවසීමෙන් කැටයම් කරමින් වුන් හ.

ඔවුහු තම ප්‍රේම කතාව නීල ගගනත සැරිසරන්නා වූ සිසිර පවනට මුමුනමින් වුන් හ.

ඔවුහු තම ප්‍රේම කතාවෙහි මිදී කිමිදී මිය යමින් වුන් හ.

ඔහුවු තම ප්‍රේම කතාව ප්‍රේම කතාවක් බැව් නොදැන වුන් හ.

ඔවුහු ප්‍රේමයෙන් වෙලී ප්‍රේමය සොයන්නා වූ හ.

ඔවුහු තම අන්‍යෝන්ය ප්‍රේමය දනිත් නම්...

Saturday, August 29, 2015

For you, for you don't know

Only if you knew
that these
words
are meant for you...
every single letter
every period, every comma
each stroke of this
pen

Only if you knew
that these
poems
are meant for you...
every line,
each stanza, each metaphor
each word

Only if you knew
that I
am pouring my
heart out
just for you...
for everyday
every night
it is the image
of yours
that lightens my mind

Only if you knew
those that
you read so dearly
everyday,
for weeks, for months, for years
are about you...

Tuesday, August 25, 2015

ඩිග්‍රියක රස්තියාදුව

පාපැදියක නැඟී
ඩිග්‍රිය වෙතට
පදිනෙමි...
මුසාවට මුලාවෙන
යථා නැති කතාවක
දුම් රියක නැඟ
නැවත එන්න ට

අතරමඟක දි
ප්‍රේමය ග්‍රයින්ඩ් කර
ඔතාගෙන ඔතාගෙන යමි
සිල්බරයක් මත
ෆිල්ටරයක් නොමැති සඳ

අරුමැති රසකාර
පැණි බීම වී
සන්තාන කළඹයි
ඉපැරණි බරසාර
දෙගුරු රුහිරු සේද

කවිකාර හිත ගාව
පව්කාර කම
රත්න සේ
රත් වෙවී දිදුලයි
ගෙල ලා
ලෝ ඉදිරියේ තැබුවාම..

මව්බිමට අතවනා
ඩිග්‍රිය ට වැඳි
එදා සිට
දින දින ම මියෙන්නෙමි
අරුත් නැති කතා මැද
ටිකෙන් ටික

ලෙක්චරර් බුදියයි.
මම ද බුදියමි
උරාබිව් පෙම විත්
කැස්සකින් ටොකු
අනින තෙක්..
"ලෙක්චරර් දුම් රිය මතය
උඹ එහෙම නැත"

සැබෑවකි..
මම තවම ඇවිදිමි
පාපැදිය - ප්‍රාණය ට
සින්න වී ඇති සේ ය.

ඩිග්‍රියක් ඇති දාට
නැවත මිලදී ගනිමි
මා අතින් මඟ හැරුණු
මා දිවිය...
එතකන් නැවත බුදියමි...

සායම් යමින් දියවෙන
තාරුණ්‍යෙහි තනිකම
සොච්චම් උපාධියකට
නවතාලන්න ඇහැකිද?

Monday, August 24, 2015

If I could write like you


If I could write like you,
I would write about
your beautiful misty eyes
those that speak to me
when our voices
stay quiet
I would write about
how your smile
comes over to me
and holds my heart
and makes it skip
a beat
I would write about
all those nights when
you would roam around
in the loneliest
and the coldest and darkest
parts of my dreams
and lightens my
nights
I would write about
nights of letters
chats and calls
and long hours
spent conversing
about
everything from
the Earth
to the end of the
universe...

But I can't write
like you can
and this pen
and this piece of paper
would testify to that..

And I'm glad I can't
for now I have
the time
and the mental space
to love you

Not caged in
press boxes
not enslaved by
those wanting
that autograph
on their personal copy
of whatever I would
write

I would have
the time
to take care of you,
to show you
your worth that
they can't show
and you don't have the time to
see.

Thursday, August 20, 2015

Fairytale


The beginning
of my sweet fairytale
was a cry,
a cry that brought
life into the world
and tears of joy
onto my eyes..
Those small legs,
tiny palms
and soft soft skin

The title of
my sweet fairy tale
'Nethra'*
for she possessed
beautiful beautiful eyes
more valuable than
gemstone
more valuable than
my own life

Each page
of my sweet fairytale
filled with joy
like the day she
smiled, the day
she walked first
and like 
the day she first 
said papa

The ending
of my sweet little
dear fairytale
without warning..
without resolution..
one moment, flowing like a river
and the next, empty: a void

Why wasn't it my flesh
that tore apart
for my heart is shattered...
shattered into dust

God must've made a mistake..
that last period was
on the wrong
sentence.

*Nethra is a beautiful word for eyes in Sinhalese. (could be a girl's name as well)