Thursday, October 30, 2014

අරහෙ මෙහෙ පල කල විවිධ..

1.
මකරන්ද
ඉතිරී
මකරන් ද
මතුවී
මනබැන්ද
පෙම...
ළපැතින් ද
වැගිරී
නෙතඟින් ද
ගිලිහී
දෙපතුල් හි
සීතලට
විසිරෙයි...


2. 
හඳ නැගෙන විටෙක දි
හද මඬල ඉඩ ම දි

3. 
කිවිඳියේ කිමිදියේ කිමද මා මුහුද යට
දිවිදියේ ඉදිරියේ නැවතිලා වෙහෙසකට
ඇඳිරියේ ඇවිදියේ සොය සොයා මොහොතකට
කිඳුරියේ රැවටියේ 
කිම එදා සිහිනෙකට

4. 
 ඔබ 
මගේ හද මත්තෙහි
මියැදුනු දා

මම 
ඔබේ හද අද්දර
උත්ථානය 
කළෙමි.

5.
කඳුලැල්ල සෙනෙහෙ ඉරණම
මඳනල්ල මතදි මැරුණම
ලියවිල්ල නොමැති කවිකම
හසරැල්ල යට ද මළගම...

6.
හදවතෙහි මහත් වූ සිදුරකින් ලෙහෙ රූරා හැලෙන්නට විය. ඉනික්බිති එදෙස බලා සිටි ඈ ක්ලාන්තව පොළෝ මාතාව සිප ගනිත් ම මම ඈ දෑස් දෙස බැලීමි. මළාණිකව අඩවන්වූ දෙනෙතින් සෙනෙහෙ දෝරේ ගලා යතත් මා කෙරෙහි වූ වෛරය ද මා ඉදිරියෙහි වැක්කෙරෙනු මම දුටිමි. මා හදෙහි වූ සිදුර ඈ හද ඝාතනය කිරීමෙන් පසු මා විසින් ම කපා ගත්තකි. තම ප්‍රාණයටත් බිඳක් ඔබ්බට මා විශ්වාස කොට ඇගේ ප්‍රාණය මගේ අත තැබූ ඕ සිහිසුන් ව ම ඉදිරියෙහි වැටී සිටියා ය. 

7.
ජීවිතය වනාහි දියෙන් ගොඩ ගත් මත්ස්‍යයෙකු වැන්න. දිනෙන් දින ක්‍රමයෙන් මරණයට ළං වන්නෝ, ජීවිතය තුළ හුස්ම ඇල්ලීම ට අඛණ්ඩ දැඟලිල්ලක යෙදී සිටිත්. 

8.
වෙස් මූණු දාගැනිල්ල හරි අමුතු දෙයක්. අනුන් ඉස්සරහ කොච්චර වෙස් මූණු දාගත්තත් දාගෙන ඉන්න ලොකුම වෙස් මූණ තමන් ව තමන්ගෙන් වහගන්නයි. එහෙම අය කණ්ණාඩියක් ඉස්සරහට වත් නොයන්නෙ ඒක තමන්ට ම අහුවෙයි කියල තියෙන බයට.

9. 
බස් සිංදු වලට මම කැමති ඒවයේ තියෙන අවංක කමට. ගැඹුරු අර්ථ තියෙන ලස්සන නිර්මාණ දාහක් අතරේ වුනත් බස් සිංදු ලොකු මිනිස්සු ප්‍රමාණයක් අතරේ රැඳෙන්නේ ඒ නිසා වෙන්න ඇති. පෞද්ගලිකව මම ඒ සිංදු රසවිඳින්නේ නැත්තේ සංගීතමය කාරණාවකටවත් නිර්මානාත්මක බවේ අඩුවකටවත් නෙවෙයි, අර අවංක කමටමයි කියලා මට දැනෙන වාර අනන්තයි.

"රිදී පාට කළ පා තුඩු පයට පෑගිලා 

නපුරු වී ඔයා මා සළලෙකුට සම කලා
සුමුදු මුදු දෙපා තුඩුවල පහස නොදැනෙනා
යකඩ පය මගේ නුඹ ලඟ හඬා වලපෙනා"

දැනෙන්නේ නැද්ද?

10.
මට මගේ නගරේ ගැන හැඟීමක් දැනුනේ අවුරුදු තුනක් ජීවත් වුනාට පස්සේ කියන එක ගැන තාමත් පුදුමයි. ඒ හැඟීමත් මොන වගේද කියාගන්න, නිර්වචනය කරගන්න අමාරු වුනේ මම තාම එතන ජීවත් වෙන නිසා වෙන්න ඇති. ඕනෙම දෙයක් ගැන දැනෙන හැඟීමක් හරියට විස්තර කරන්න පුලුවන් අපිට ඒ දේ නැති වුනායින් පස්සේ කියන දේ මට මුලින්ම තේරුණේ අන්තිම වතාවට මම ඉස්කෝලේ ඉඳලා අපේ ගෙදරට කන්ද දිගේ පල්ලෙහාට ඇවිදිද්දි. මට දරාගන්න හුඟාක් අමාරු වෙයි කියලා මම හිතුවාට, කම්මුල් දිගේ කඳුලක් දෙකක් ගලාගෙන ගියාට මට දැනුනේ දුකකට වඩා හිස් කමක්.

11.
උඩු රැවුලේ
කෙස් අග
පද්දන
ඔබේ හුස්මට..
වියලුණු දෙතොල්
අභියස
ලා උණුහුමට
මත්වෙන..
රක්ත පැහැ සායම
තැවරුණු..
සියුමැලි දෙතොල
මත්තෙම..
මා තොල් වුවද
පටලැවෙයි
අරගෙන හදෙහි
ගින්දර..
ජීවුහ රැගෙන
තෙත් කරයි ඈ
වියලුණු මගේ
දෙතොලඟ..
ඇතුලු වන්නට
පළමුව,
ආත්මය ඔබේ...
වැලඳගති
වෙව්ලන
මගේ හදවත....

12.
සටන් විරාමයක සිටිනා
ප්‍රතිවිරුද්ධ
හමුදා කඳවුරු දෙකකි
ප්‍රේමවන්තයින්, පෙම්වතියන්..
සංසාරයේ මුදුන් මුල්
ඇදෙන්නට පෙර නැඟුනු
කුරිරු යුදයක
කොටස් කරුවන් වේ ඔවුහු..
හැම භවයකදීම
වරක් දෙවරක්, 
නැවතත් යුද වදින..
යුද්ධය තුළම මිය යන...
එහෙත් අද
සටන් විරාමයකය..
අමෝරා නැත ආයුධ
වැසි නොමැත ගිනිකෙළි..
නමුදු ඇත පවනෙහි
දෙහදක නැගෙන උණුහුම..

Wednesday, October 22, 2014

From the Sea to the River


Dearest River,

I am writing this letter to convey my condolences on your loss. As much as I grieve, I am shaken by the fact that you let them through you far enough to stick the point of their dagger into the heart of yours, the spring. Though, as an old warrior, you stand tall and proud, I have seen many a river disappear into thin air once the spring was hurt. Therefore, with all my heart I hope you take necessary precautions in safeguarding your future and through that my future as well.

Throughout your past you have been so preoccupied with your aesthetic beauty that you forgot they posed serious enough threats to your existence. With so much beauty and with so much youth at heart, I loved the way you carried yourself on, yet it could have been noted when on numerous occasions I called for life to be taken more earnestly. As vast as I am, I have had my share of bloodshed and as you know, each time I have answered them with vengeance and have made them tremble.

I am in support of the few floods and landslides you caused over the past few months for it showed you matured enough to conduct yourself in a timely manner. This sort of griefs are bound to happen when you are onto a cause and if you haven’t noticed how difficult it might be, look at myself and how I managed to handle them. Water, the very essence of life, is of great power and you and I have control over it to do what we so desire. When they think they put us on our knees, we need to strike upon them.

You have been my brother since the beginning of time and I would want you to know that you have my full support in whatever you decide to do in a situation like this and would love to show them the strength we have as I believe it is very timely and necessary. As your water is of significant value to me, my company must prove of value for you as well. Therefore, I lend you my prowess to rebuild your defenses and to reassess your approach to offense.

Time is short and if we do not show how strong we are, that is a victory for them. I gravely empathize with your loss and would like to remind you that I will always be there for you.

Thank you,

Yours Faithfully,

The Sea.

(Author's Note - This is a response to a tragic event that happened in my city and does not necessarily carry my views on the event)

Monday, October 20, 2014

මම ගියෙමි
පල්ලියට
යාඥා කරනට
දෙවියන්ට නොව
හදවතට.
(නැවත වඩින ලෙස.)

මුත් නැති ද සිතුවිලි...

වැත්කෙරෙන වැරහැලි
නෙත් නැඟෙන කඳුලැලි
සිත් රිදෙන දියසුලි
මුත් නැති ද සිතුවිලි

ඇත් අසු ද රියකෙළි
විත් රැගෙන යලි යලි
යත් සළුව සැලි සැලි
ළත් නොමැත ඉවසිලි

නෙත් නැඟෙන කඳුලැලි
ළත් නිබඳ ගිලි ගිලි
ගත් සඟව කැණසිලි
වත් මවන හසරැලි

කත් නොවිඳ රිදවිලි
උද්දවති සිතිවිලි
ලත් පෙමට ගැරහිලි
වුත් වුන්ට සැළකිලි...


PS.
(ලොව් දෙබඹ මැද වැදී
සිව් දෙසට කෙත් විදී
පව් කරන දන ඇදී
රළු නිරය වෙත වදී)

Monday, October 13, 2014

ආත්මය පාවා දුන් පසු ද වේදනා දැනේ.

මා මිදුලට නැවත බැසීමි. මෙවර මා නිරුවතිනි. පෙර මෙන් නොව මම රාත්‍රියට ද, අන්ධකාරයට බියෙන් තැති ගත්තෙමි. ඒ මා ලේ පිපාසිත ආත්මය මේ නිම්නය සරනු දන්නා නිසාමය. එය කෙසේ සිදුවූවාදැයි මම ද නොදනිමි. එක් රැයක් මත්තෙන් මම ආත්ම ඝාතකයකු බවට පත්ව සිටියෙමි. මාගේ මිනීමරු ආත්මයේ රුදිරයෙන් තෙත් වූ දෑත් මා නිරුවත් ගෙල සෙමින් ග්‍රහණය කරගනිමින් සිටියහ. විලාප දෙනු තරම් වේදනාවක් දැනුනත් මා හට සරණ යාමට කූඹියකුදු සැතපුම් දහස් ගණනක වපසරියක නොසිටියහ. එ බැව් මා දැන සිටියෙමි.


මිදුලෙහි තැන තැන විසිර තිබූ උල් බොරළු මා සමඟ වෛරයකින් සිටියාක් වැන්න. මා ආත්මය මා හඹා එද්දී දිව යන මා නිරුවත් දෙපතුල් කප කපා වේදනාවෙන් පුරවාලන්ට ඔවුහු සමත් ය. මකුණු දැල් වැඩී තුරු ලතාවෙහි ගිලී යමින් තිබූ ඉපැරණි ඉස්තෝප්පුවද මීට සාක්ෂිය. එහෙත් මා ආත්මය හා එක්වී මා මරා දැමීමට කුමන්ත්‍රණය කරනා අමාවක අහසට ද මදෙපතුල් ගැන නිච්චියක්වත් නොමැති සෙයකි. මෙයින් මා විමතියට පත් නොවීමි.


මා ආත්මය ඉදිරියෙහි ලිලිපුට්ටකු සේ මා ගත පණ අදිනු දැනෙන්නට විය. මුළු රාත්‍රියම පතාක යෝධයෙකු මෙන් මා හට එරිහි වී නැගී සිටිද්දී මා සිතෙහි සමාධියට සිටියේ මගේම වූ ඉපැරණි අලංකෘත සඳක මතක නටඹුන් පමණෙකි. වේදනාවෙන් රිදුම් කන මතකයට ඒ නටඹුන් වුවද සැනසීමක්ම විය. යම් දිනෙක මම, මා ආත්මයට මධු පොවා ස්නේහයෙහි මලෙවියන් ඝාතනයට දක්කන විට මේ සඳ කොහි සිටිත් දැයි මම ම නොදනිමි. ඒ සඳ මා පසු පසම සිටින්නටත් ඇත. රාත්‍රිය රවටා අමාවක ලෝගුවක යට සිටි මට ඒ සඳ මඟහැරී යාම ද විමතියට නොකරුණකි.


මා ඒ සඳ ද මරා නොදැමුවේ ඒ සඳට ඇති සෙනෙහසක් නිසාවෙන් දැයි මම නොදනිමි. මා බේබදු ආත්මය පාපයෙන් මෝක්ෂය කිරීමට දැරූ වෙර බරක් වී වාරු නැති වී ඈ මිය ගියා වන්නට ඇත. මා රාත්‍රියෙහි සඳක් නැත. එලියක් නොමැත. හදවත ගිනිගත්ම වෙරි හිඳුනු මා ආත්මය මා කෙරේ වෛරයෙන් මා හඹා එන්නට විය. මම තව තවත් තව තවත් සඳේ පිහිට පැතීමි. වරක් මාගේම වූ සඳෙහි සොහොන් කොත වෙත දිවීමි.


අඳුර ගිලගත් මා මිදුලෙන් නික්ම ගණ වණයක මැදින් මම දිවීමි. මා ආත්මයෙහි ඇවිස්සී තිබූ වරදකාරී හැඟීම් මා පසු පස වේගයෙන් හඹා ආහ. පෙරමුණක් නොදුටුමුත් හිස හැරුණු අත දිවීම හැර විකල්පයක් නොවුනු හෝරාවක මා නිරුවත් ගතෙහි කටු රිකිලි ඇණී රුධිරය විදින්නට වන වගක් වත් මට නොවැටහිණ. මා පෙණහැලි තුලට විඩාපත් දුහුවිලි වළාවක් ඇදී යතත් මරණ බිය මා ඉදිරියට තෙරපන ලද්දාහු ය. මා ආත්මය මධු මතින් මැරි සියලු ප්‍රාණීහු ද එසේම නොවන්නට ඇත්දැ යි එ වෙළෙහි මට සිත් විය. හුස්ම දුමක් වී වාතලයට එක් වන ඒ ශීතල නිමේශයෙහි මදෙනෙතින් මතු වූ කඳුලු කැට ද ගල් වී දෙරණ සිප ගති.


මා හදවතට ගිනි ඇවිලී දැවී අළුවුණ අතීතයක් මත්තෙ හි මා මිය යමින් සිටියෙමි. මා ආත්මය පාවාදීමට මත්තෙන් මා ගිනි තබා අළු කළ සියලු හදවත් ගැන සිතිය යුතු විය. නමුදු ඒ විලාපයන් මා කණ දෙදරවන තෙක් මහදවත උණු නොවූයේ උප්පත්තියෙන් ගෙන ආ සාහසික කමක් නිසාවෙන් විය යුතුය. වරක් මා සඳ හා තනි වුනු තැනිතලා තණ බිමක මාගේ සඳෙහි බෂ්මාවශේෂ තැන්පත් කර ඇති බවක් මා සිතෙහි මුල්ලක රැඳුනු මතකයක අංශුමාත්‍රයක් මට කියා පෑවේය. කිසිදු බලාපොරොත්තුවකින් තොර අමාවක ගොම්මන් රැයක නිසැක මරණයට මත්තෙන් ඉපැරණි පෙමක නටඹුන් සොයා එතණ බිම් කෙරෙහි යැයි සිතූ අතකට මම දුවන්නට වීමි.


මරණ බිය ඉක්මවා ගිය නොස්ටැල්ජියානු අරමුණක වස්තු බීජයෙන් මෝහණය වුනු විඩාබර මා දෙපා පෙරටත් නොදෙවෙනි වේගයෙන් තව තවත් කිපී වෛරයෙන් දිදුලන මා ආත්මයට ද වෙට්ටු දමන්නට සමත් විය. කළු තිරයක් එලා ඇති සෙයක් ගත් අන්ධකාර රාත්‍රියේ ඔච්චම් මධ්‍යයෙහි දීම මම දිනෙක අමතක කළ තණ නිල්ල වෙත පැමිණියෙමි. කෙතරම් නොපෙනුනත්, කෙතරම් අඳුරු වුවත්, කෙතරම් අන්ධ වුවත් ඈතින් පෙනුණු ඒ සොහොන් කොත මා දෑසින් පිවිස හදවත වූ තැනෙහි චණ්ඩ මාරුත මවන්නට විය. වැක්කෙරෙන්නාවූ රුහිරයෙන් වෙළුණු මා ආත්මයට ද සිතන්නට ද නොහැකි තරම් වූ වේගයකින් මා ඒ වෙත දිව ගියෙමි. සොහොන් කොත මත්තෙහි සුපුෂ්මිත වූ නොයෙක් කුසුම්හු ප්‍රේමාන්විත වූ රොමාන්තික පුසුඹකින් ලොව සනසන්නාවූහ. මා ඒ සොහොන් කොත ඉදිරියෙහි දණින් වැටීමි. මා හට සරණක් නැතත් මා කළ පාපයන් ඉදිරියෙහි මිය යන්ට පෙර මසිත ප්‍රේමයෙන් දෝවනය වන්නාක් මෙන් විය. නමුදු සැනසීමක් නම් කොයි.


ඒ සඳ උත්ථානය කොට ද යුගයකි. ඉනික්බිති මා දෑස් පියා ගතිමි.

Thursday, October 9, 2014

මිනිස් දඩයම

මේ
මිනිස් දඩයමෙහි
කොතැනකදී හෝ
අපි
හමුවීමු.
අපි අපිව
දඩයම්
කර ගතිමු
ඔබ මා
මැරීහි.
මම ද ඔබ
මැරීමි.

මම
තවත් දඩයම් කරමි.
තව තවත්
තව තවත් දඩයම් කරමි.
නමුදු කිසිවකුත්
නොමරමි.
තව තවත්
තව තවත් මැරෙමි.