Wednesday, September 24, 2014


නිර්වචනය කරනට
වෙර දරා
අරුත්සුන් අද්‍රව්‍ය
අකීකරු වස්තුවක
හැඩය මැන
බර කිරන්නට ගොස්
මා මතම
අහෝ මම මියැදුනෙමි
ප්‍රේමයද මරාගෙන....

Monday, September 22, 2014


කාංසිය ඉදිරියෙහි
රාත්‍රිය ඉදිරියෙහි
ආත්මය ඉදිරියෙහි 
මාත් ඇය සමඟ
ප්‍රකම්පන වෙයි....
නිසංසල දෑත්.....

Thursday, September 18, 2014

Clock tower to Lighthouse...


          The clock struck noon. The bells rung a dozen times. The pigeons on the clock tower stood still, for they knew exactly when an hour passes. They had lived their whole lives there and had no reason to wander around. The young kept the time while the old looked on. The clock would tell when the sun sets, when to find food and when to come out to observe the wonders of the old town.

          But there were no wonders in town. They knew every inch of it. From the beach that borders the town from the South and the West to the endless fields that stretch to the mountain range far on the North to the vast river on the East. A young pigeon would take off when the bells began to ring and would go all over the city, not missing a single square foot, and would return in time for the bells to ring, once more than when he left.

          He would fly into the breeze the great ocean brings in. At the small cliff right by the sea, South of the core of the town, he would sit on the discolouring white light house and observe the numerous ships far in the horizon going past his town's beautiful natural harbour without bothering for a visit. His elders had told him that it is this very harbour that had brought in a thousand ships and a million traders, travelers and foreigners in general ashore, making the town one of the most important in the country. But times have changed, he would think; time has grown old, so have the elders, so has the light house, so has the harbour, so has the whole town itself.

          From there, he would look westward; he would notice the now deteriorating fort the Spanish had built using the huge rock that once had stood proud in the middle of the town. In the fort would the clock tower he lived in stand tall, for it was the only thing his town could afford to maintain from the little taxes it collected.

          He would contemplate flying to the East to the river he had seen a million times. His elders would take him there when he was very young and teach how all the water from places unseen eventually would go into the vast sea. What wondered him the most, though, had been how the sea would be brown in colour where the river falls in and that brownness would slowly turn into dark green as if the sea is slowly swallowing the river. he has seen how, before and during a cold winter, there would be huge sand dunes of different colours deposited right around where the river would meet the sea and how all this would go away once the air brings in heat.

          He didn't know where this heat and the cold would come from; he had seen this drastic change a few times now. He always thought it had something to do with the church, in the middle of the town, to which he would fly from the old light house, now covering in weeds. The church, being the place everyone met up every week for what his elders would call a "mass" would be right across the street from another place where people gathered; though here, only the "important" people did. His elders had told him that it is there that all decisions regarding the town are taken and all taxes collected. He would think if it is there that people had decided to take out his elders' homes from the light house once upon a time; many many winters before he was born.

pigeon bird flight church chapel photo

To be continued.....

She Walked Away...

      She walked away. May be for the last time, but certainly for the first time. It was neither happy nor sad. It was neither poetic nor normal. There were no tears shed, no cries, no repents. There were no emotion felt, but the heart was overflowing. Not just her heart; his heart as well.      

      He could have stopped her if he wished. But all he did was just stand there. He didn't bother saying goodbye; less so in giving a warm hug. He did not know what the future held for him. But he knew his present. And that is all that mattered.       

      It was sunny and beautiful as if the weather tried to pretend as if it did not care. But that is exactly what it did: care. Even the weather couldn't decide what emotion to feel or what is being felt by everyone around him. Wind couldn't carry fragrance nor odour, foul. Flowers bloomed, but in swamps. Birds flew. They just flew, for there was no purpose nor reason.       

      He hoped she'd look back. But she just walked off while he looked on. The path was straight. Every piece of gravel knew the weight of each of her steps. The path didn't know whether to lead her on or to block her way. She hoped he'd call her up.      

       Trees leaned on. They gave shelter; not just to her, but to him as well. That is all they could do. Warmth touched their skins through the cloak of coolness the trees gave them. Everything moved slow. The world was full of confusion. All it could do was exactly what he was doing. Looking on until she disappears into the horizon by the setting sun.

-Written during an extremely boring programming class :P

Tuesday, September 16, 2014

පොත් සාප්පුව

          පිඟන් කෝප්ප, හට්ටි මුට්ටි, පීරිසි, ට්‍රේ අනන් මනන් හෝදලා, පලතුරු හෙම කපලා, පැය ගාණක් මහන්සි වෙලා ඉවර වෙලා මගේ වැඩ ඇරුනා. මගේම කියලා පුංචි රස්සාවක් කරගෙන කීයක් හරි හොයාගත්තට ඒ සල්ලි වලින් කන එක ඇරුනම කරන්න වෙන වැඩක් තියෙද කියලා හිතාගන්න බැරිව මම හිටියේ. වැඩත් ඉවර එකේ මම කුස්සියට (මම වැඩ කරන්නේ රෙස්ටුරන්ට් එකක ) පිටිපස්සේ තියෙන කිලුටු කාමරේට ගිහින් ඇඳුම් මාරු කරගෙන එලියට බැස්සා. රස්නෙයි. හුඟාක් රස්නෙයි. ග්‍රීශ්මයත් හෙමින් සැරේ ඉවර වෙනවා කියල දැනෙන්නෙවත් නැති ගානට රස්නෙයි. මහා දවාලෙත් නිසා, ගෙදර ගිහින් කරන්න දේකුත් නැති නිසා, මම පොඩ්ඩක් ඉබාගාතෙ ඇවිද්දා. පැය හත අටක් එක දිගට හිටගෙන ඉඳලා කකුල් කැක්කුමක් ආව නිසා මම හිතුවා බස් යන පාර ගාවට ගිහින් පොඩ්ඩක් වාඩි වෙන්න. ඉතින් මම හෙමින් සැරේ ඇවිද්දා. ඔය අතරෙදි තමයි මම පොත් සාප්පුව ගාව නතර වුනේ. හැමදාම වැඩ ඇරිලා අනන්ත එතනින් ගියත් කලින් කිසි වෙලාවක මම නැවතුනේ නැති පොත් සාප්පුව.
          මම හෙමින් එතනට ගියා. පාරට මූන දාල පොත් ගොඩක් අඩුවට දාල තිබුනා. මම හෙමින් සැරේ ඒ පොත් මොනවාද කියල බලාන ගියා. Wuthering Heights, Pride and Prejudice, Sherlock Holmes, 500 Places to Visit, Corruption of the Catholic Church Over the Years, වගේ එක එක මාදිලියේ පොත් එතන තිබුනා. ඊට එහා පැත්තේ තට්ටුවේ කුකරි පොත්, එක එක ව්‍යායාම පොත් වගේම එදිනෙදා ජීවිතේට උපදෙස් දෙන පොත් තිබුනා. මට එක පොතක් හරි ගන්න ආසාවක් ආවත් මම තවත් බලන්න කියලා ඇතුලට ගියා. මම හම්බ කරන සල්ලි වලට (කෑම වලට අමතරව ) වටින කමක් තියෙනවා කියල තේරුනේ ඒ වෙලාවෙ. ඇතුලට ගිය ගමන් එක එක පොත් ගොඩක ඇහැ වැදුනා. Dawn of the Planet of the Apes, Fifty Shades of Gray, And the Mountains Echoed. මම කියවන්න ආස කළ සහ නැති පොත් ගොඩාක්. ඒ වෙලාවේ මම හෙමින් කල්පනා කලා මම පොතක් අන්තිමට කියෙව්වේ කොයි කාලෙද කියලා. මම අන්තිමට කියවපු පොත කියවලා අවුරුද්දක් වෙනවා. ඒත් ඒ පොත මට කියවලා ඉවර කරන්න බැරි වුනා. දෙවතාවක් කියවන්න ගත්තත් ඉවර කරගන්න බැරි වුනු මම ආසා කරන පොතක්. මම ඒ පොත හොයාන පොත් සාප්පුවේ කෙලවරකට ඇවිදගෙන ගියා.

*          *          *          *          *
          මම එරන්ද එක්ක ත්‍රී වීලර් එකක හිටියෙ. ගැස්සෙන පාරවල් දිගේ ඉස්සරහට යද්දි මූණට, ඇඟට වැදෙන හුලං පාර ලෝකෙ තියෙන වෙන මොන ප්‍රවාහන මාර්ගෙකටවත් ලං කරන්නවත් බෑ. එරන්දත් මමත් වැඩිය කතා කරේ නැතුවම ඇති. වචන දාහකට කියන්න බැරි කතාවක් ඒ නිශ්ශබ්දතාවේ ඇතුලේ තියෙන්න ඇති. එදා මම ගාල්ලෙ හිටිය අන්තිම දවස. හවස බස් එකට නගින්න කලියෙන් එක වැඩක් ඉතිරි වෙලා තිබුනා.
          එරන්දයි මමයි බස් ස්ටෑන්ඩ් එකේ උඩට නැග්ගා. හැලෙන ඩෙනිමකුයි සෙරෙප්පු කෑලි දෙකකුයි ගහන් අපිලිවෙලට කොණ්ඩෙ එහෙම තියන් හිටියාට ටිකක් පෙනුමට ඉන්න උත්සාහයක් ගත්තේ නෑ කිව්වොත් බොරුවක්. මම කවදාවත් එච්චර බස් වල යන මිනිහෙක් නොවුනාට බස් ස්ටෑන්ඩ් එකේ වෙනස ලොකුවට දැනුනා. අවුරුදු දෙකකට විතර පස්සෙ ගාල්ලට ගොඩ වුනාම ගාල්ලේ වෙනස මට නොදැනෙන්න විදියක් නෑ නෙ. අපි දෙන්නා හෙමින් සරසවි එක පැත්තට ඇවිදගෙන ගියා. 

          අවංකවම මම ඒ තැනට ආසා කරා. පාරේ මිනිස්සු යන හැටි, ඉවරයක් නැතුව වාහන යන හැටි එහෙම මට බලාන ඉන්න ආස හිතුනා මයෙ හිතේ. ඒත් හිතේ කොණක වෙන මොනවදෝ පිස්සු විකාර ගොඩාක් හිර වෙලා මාව මරන්න හදනවා මට දැනුනා. එරන්දත් මමත් සරසවි එක ඉස්සරහා ඉඳන් ඇතුල් වෙන්න හදද්දි ගෑණු ළමයි තුන් දෙනෙක් විතර යුනිෆෝම් ගහන් එලියට ආවා. අපි දෙන්නා හෙමින් සැරේ ඇතුල් වුනා. එතනින් එහාට මට වචන වලින් ලියාගන්න ටිකක් අමාරුයි. කමක් නෑ. ඒ ඇතුලේ අපි එනකම් කෙනෙක් බලාන හිටියා. ඒ බව කොච්චර දැනගෙන හිටියත් මුනගැහෙනකම් හිත ඒ බව පිලිගත්තේ නැති බව මට මතකයි. හිත ඇතුලේ යුද්ධ සිය දහස් ගාණක් තෙරපෙනවා කියලා මම දැනගෙන හිටියත් ඒ බව එලියට පෙන්නන්නෙ නැතුව ඉන්න වග බලාගත්තා.

          එයා අපි එක්ක කතා කලා. මම එයා එක්ක කතා කලා. වචන පිටවුනේ මොනවද කියලා හිතාගන්න බැරි තරමට හිත පිස්සු නටනවා මතකයි තදට. කියන්න දහසක් දේවල් තිබුනත් වචන වලට හරවන්න පුලුවන් කමක් තිබුනේ නෑ ඒ එක වචනයක්වත්. හිත ලෝකේ අග්ගිස්සටම ගිහින් ආපහු එනවා මට මතකයි. අපි මොන දේ කතා කලත් මම කතා නොකරපු වචන විසාල ප්‍රමාණයක් අදටත් මයෙ එක්ක තරහින් ඉන්න බව මම දන්නවා. අනන්ත මිනිස්සු එක්ක අනන්ත වචන කතා කලත් එදා මගේ හිත ඇතුලේ ආලෝකයේ වේගෙට වඩා වේගෙන් හැඟීම් පිස්සු නටන්න ඇති. කාලයක්, අවකාශයක් ගැන සරලව හරි අවබෝධයක් තිබුනේ නෑ මට එදා.

         අපි එක එක දේවල් ගැන කතා කලා. අවුරුදු එකහමාරකට පස්සේ හරියට මුන ගැහුනම කතා කරන්න දේවල් තියෙනවා ඕනේ තරම්. මියුසික් ගැන, ෆිල්ම් ගැන, පොත් ගැන. මම වැඩිය පොත් කියවන පොරක් නෙවෙයි නිසා කියන්න දේවල් ගොඩාක් අඩුවෙන් තිබුනේ. ඒක නිසා එයා ආස පොත් මට එයා පෙන්නුවා. ඔය අතරේ එයා මට පෙන්නුවා මම කාලයක් කියවන්න ආසාවෙන් හිටපු පොතක සිංහල පරිවර්තනයක්. මිනිත්තු එකොලහ - "Eleven Minutes (Onze Minutos)": Paulo Coelho ගෙ. මම දන්න පොතකට කියලා තිබුනේ Fifty Shades of Gray විතරයි. ඉතින් මම ඒකත් පෙන්නුවා එයාට. 

          ඔය අතරෙදි තමයි මනරම් අයියා බිරින්දෑ වරිය එක්ක සරසවි එකට ගොඩ වෙන්නේ. අයියා මට හලෝ කියාගෙන එද්දි අර කෙනා අතුරුදහන් වෙනවා. අවුරුදු ගාණක් දන්න අඳුනන අපේ මීඩියා එකේ අයියා කෙනෙක් නිසා මම කතා කරනවා අපේ මනරම් අයියා එක්ක. ඒත් හිතේ කොණක අඳුරු වලාකූලක් වගේ මොකද්ද මගුලක් කලු කරගෙන එනවා දැනුනා මතකයි. කෝම හරි කතා කරල ඉවර වෙද්දි මම "මිනිත්තු එකොලහ"ත් අරගෙන එයාව හොයාගෙන ගියා. කොච්චර පොඩි පොත් සාප්පුවක් වුනත් ඒ පොත් රාක්ක මැද එයාව හොයන්න ගිය විනාඩිය මට කල්පයක් වගේ දැනුනා. ඒත් එයාට යන්න වෙලාව ඇවිත් බව එයාගේ ඔරලෝසුව මගේ හදවතට දිවකුත් දික් කරලා හිනා වෙවී කිව්වා. තව අවුරුදු ගාණකට හම්බු නොවෙන්න එයා සරසවි එකෙන් එලියට බැහැලා යද්දි එරන්දත් මමත් අර පොත ගන්න පෝලිමට වෙලා හිටියා. මම පෝලිමේ හිටියත් මගේ හිත මගේ ඇස් දෙකත් එක්කගෙන එයා එලියට බැහැලා යනකම් බලාන හිටියා. 

"සංසුන් ගමනේ රූසිරි බෝමා......."

*          *          *          *          *

          මම "Eleven Minutes" පොත මගේ අතට ගත්තා. කොච්චර කියවන්න ආසා වුනත් හිත ඇතුලේ මොකක් හරි වැටක් ගහලා තියෙනවා වගේ දැනුනා මට ඒ පොත වටේ. මම "The Alchemist" මගේ අතට ගත්තා. Coelho ගෙ එක පොතක්වත් කියවලා නැති එකේ, ඒකෙන් පටන් ගන්න හිතුනා මට. මම කිසිම පොතක් අවුරුද්දකට කියවලා තිබුනේ නෑ. මිනිත්තු එකොළහ 2013 මාර්තු වල බාගෙට නැවැත්තුවට පස්සේ ආයෙම සැප්තැම්බර් හරියෙදි නැවැත්තුවා බාගයක් වත් කියවන්නේ නැතුව. කෝමෙන් කෝම හරි මම එදා "By the River Piedra I Sat Down and Wept" සහ "The Alchemist" පොත් දෙක ගත්තා. පලවෙනි පොතේ මුල් පිටු දෙක කියෙව්වායින් පස්සෙ ඇඟ හිරිවැටුනා වගේ දැනුනා. පොත් සාප්පුව ඇතුලට තෙහෙට්ටුවෙන් ගිය මනුස්සයා අලුත් පනක් ගහලා වගේ එලියට බැස්සා.

          එදා ඉඳන් මාසයක් සති දෙකක් ඇතුලත පොත් 7ක් මම කියෙව්වා. කලුවරේ දෝංකාර දෙන හිස් කමක් පිරිලා තිබුනු මගේ ජීවිතේ ගොඩාක් වෙලාවල් ඒ පොත් පිරෙව්වා. බස් වල නිකන් ඔහේ යන වෙලාව, කැම්පස් එකේ පන්ති දෙකක් අතරේ ගඟ ගාවට වෙලා ඔහේ ඉන්න වෙලාව වගේ ඒවා. කී සැරයක් මම ඒ පොත් සාප්පුවට ගියාද කියන්න මතක නැති වුනත් ඒ එක සැරේකවත් Eleven Minutes ගන්න හිත හදාගන්න බැරි වුනු එක මට තාම හිතාගන්න අමාරුයි.කෝමෙන් කෝම හරි මට ඒ පොත ඉංග්‍රීසියෙන් කියවන්න ඕනෙම නිසා මම ඔන්ලයින් ඒ පොත ගත්තා. ඊයෙ අපේ ගෙදරට මගේ නමට (පලවෙනි සැරේට ) පාර්සලයක ඒ පොත ඇවිත් තිබුනා.

ප.ලි.: මම ගාල්ලේ සරසවි එකෙන් ඒ පොත අරගත්ත අර කෙනාගේ "මඟපෙන්වීම" යටතේ. ඒත් දෙසැරයක් ඉවරයක් නොවෙන්න කියෙව්වේ ඒ පොතේම මට අපේ විල්හාරිගෙන් තෑගි ලැබිච්ච පිටපත. දැනට දවස් දෙකකට කලියෙන් අර පොත අපේ අම්මා කියවලා ඉවර කරලා තියෙනවා මම දැක්කා.

Thursday, September 11, 2014

මුහුද දෙබෑ කරන (a genuine experiment)

මුහුද දෙබෑ කරන
අහස පොළොව සිඹින
රටට සෙනෙහෙ පුදන
ලෙයින් මසින් සැදුන

සැබෑ පියෙකි දරු දහසකි
මුළු රටේම ලේ නෑයෙකි
අපේ එකෙකි සිය දහසකි
මේ දරු හට මව් දහසකි

මේ වචන ඇහෙන වාරයක් වාරයක් ගානෙ හදවත කීරි ගැහෙන හීතලක් ඇඟ පුරාම දුවනවා. තුවක්කුවක් කරේ එල්ලගෙන රටක් වෙනුවෙන් කියාගෙන අවුරුදු විසි ගාණක් මගේ ආපහු ගන්න බැරි තරුණ කාලේ ගෙවිලා ගිය හැටි මතක් වෙනවා. අනන්ත වාරයක් මගේ අතේ තිබුණ වෙපන් එක පරිස්සමට ගලවලා හෙමින් සුද්ද කරලා ආපහු තිබුණු විදියටම හයි කරන්න ඇති මම ඒ කාලෙ පුරාවට. “සතුරෙක්” ඉස්සරහට මැරෙන්න වුනත් කියාගෙන ගියපු ඒ හයිය අදටත් හිතට දෙන අභිමානය මට කියාගන්න තේරෙන්නෙ නෑ. ඒත් අර වචන මගේ හිතට ගේන්නෙ අභිමානෙකට වඩා හරි වික්ෂිප්ත හැඟීමක්. හැඟීම් ගොඩක්. ඒ වචන මගේ හිතට අරං එන්නෙ මම හුඟාක් අමාරුවෙන් අමතක කරන්න හදන මතකයක් විතරයි.

මීට අවුරුදු කීයකට කලින් වුනාද කියන්න මට හරියටම මතක නැති වුනාට වුන දේවල් මට අද ඊයෙ වගේ කියන්න පුලුවන්. දවස් ගාණක් එක දිගට ඉදිරි පෙළ ඉඳලා මහන්සි වුනු ඇඟට වගේම හිතට තවත් ජීවත් වෙන්නවත් බලාපොරොත්තුවක් ඉතිරි වෙලා තිබුනේ නෑ. තුවක්කු වලින් ගින්දර පත්තු වෙන සද්දෙ ඇරුණම වෙන කිසිම සද්ද්යක් නෑහෙන කරුමක්කාර වෙලාවක් ඒක. මගේ වටේ ඉන්න සහෝදරවරු එක එකා අහසින් පොලොවට වැක්කෙරෙන වෙඩි වරුසා වලට අහුවෙනවා බලං ඉන්න වෙන්නෙ මම කරපු මොන පාපයකටද කියලා මට හිතාගන්න බැරිව හිටියේ. අඩියෙන් අඩිය "මගේ රට වෙනුවෙන්" කියලා හිතාන ඉස්සරහට යද්දි මැරිලා වැටිලා හිටි අහිංසක සත්තුන්ගෙ මළකුණු දුසිම් ගාණෙ දකිද්දි මේ සත්තු කරපු වැරැද්ද මොකද්ද කියලා මගේ හිත අහනවා මතකයි.

අතඇරලා දාපු ගමක් ගාවට අපි හෙමින් කිට්ටු වෙන්නේ ඔන්න ඔහොම වෙලාවක. ගිනිකාෂ්ටක අව්වෙ තට්ටු ගාණක සන්නාහ ඇඳුම් ඇඳලා දාඩියෙන් තෙත්වෙලා ඉද්දියි ඒ ගමට අපි කිට්ටු වෙන්නේ. එකට එකක් කිට්ටුවෙන් හදලා තිබුනු පුංචි ගෙවල් එකකවත් වහලක් නැත්තේ අපේ අතින් වැදුනු රොකට් පාරවල් වලට බව මම දන්නවා. අපේ අතින් වැදුනු? අපි ගහපු රොකට් පාරවල්. ඒ රොකට් පාරවල්, ගෙවල් වල වහලවලට වදිද්දි ඒ ඇතුලෙ මිනිස්සු හිටියද, හිටියානම් ඒ මිනිස්සුන්ගෙ ජාතිය, ආගම මොනවද කියල අහන්නේ නෑ, තමන්ගෙ ඉස්සරහ තියෙන හැමදේම විනාශ කරනවා මිසක්. එක ගෙයක් නෑර, එක බිත්තියක් නෑර සිදුරු සිය දහස් ගණන් එක එක අතට වැදිලා තිබුනු විදියට මගේ ඇඟ තාම හිරිවැටෙනවා. අපි ඒ ගෙවල් ලඟට යද්දි අපේ පැත්තට එන වෙඩි වරුසාව හෙමින් අඩුවෙන්න ගන්නවා දැනුනා. රෙදි වැල් වල තිබුනු ඇඳුම්, ලිප් උඩ තිබුනු හිල් වුනු හට්ටි, මහන මැෂින් වල තිබුනු රෙදි අපිට මේ ගමේ පුංචි ජීවිතේ ගැන ලස්සනට කියලා දුන්නා. මළ සිරුරු මොකුත් නොතිබුනේ කිසි කෙනෙක් නොමැරුණු නිසා නෙවෙයි කියලා මට හිතුනේ ගමේ ලිඳ ලඟ මඩ වලක තිබුනු අලුත් ටයර් පාර දැක්කම.

ඒ ලිඳේ භාගෙට කැඩුනු තාප්පේ ලිඳ ඇතුලට වැටිලා තිබුනු නිසා ඒ ලිඳෙන් වතුර බොන්න තිබුනු හැකියාව නැත්තටම නැති වෙලා තිබුනේ. වෙඩි සද්දේ එන්න එන්න නැති වෙලා යද්දියි දොළ පාරක සද්දෙ හෙමින් සැරේ කණ් දෙක ලඟට දැනෙන්න ගත්තේ. මගේ ඇඟ ආයෙමත් හිරිවැටිලා ගියේ ඒ ලිඳේ රතු පාටට ලියලා තිබුනු දෙයක් ගාව ඇහැ වැදුනම."அம்மா, என்னை காப்பாற்ற" ( අම්මේ මාව බේරගන්න ). කවුරු කොයි වෙලාවක ලිව්වාද කියන එක අදාල නොවුනට ඒ වචන ඇතුලේ තිබුනු ආත්මය මා එක්ක කතා කරනවා මට දැනුනා. මගේ සහෝදරවරු බහුතරයකට නිකන්ම නිකන් දෙමළ අකුරු කීපයක් විතරක් වුනාට අනිත් අයගේ හදවතට තදින් ඒ ලිඳ කතා කරපු බව මම දන්නවා. ඒ ලිඳ ඉස්සර මට මගේ ගාම්භීර වෙස් මූණත්, මගේ සොල්දාදු ඇඳුනුත් වීසි කරලා දාල නිරුවතින් දණ ගහල අඬන්න හිතුනේ මේ කල්පිත වැටෙන් දෙපැත්තේම ඉන්නෙ එකම විදියට මේ ලෝකෙ එලිය බලපු එකම පිරිසක් නේද කියලා මගේ හෘද සාක්ෂිය මගෙන් අහපු වෙලාවේ.

දිය පිපාසාව ලේ පිපාසාවට වඩා වැඩි නිසාදෝ අපි හෙමින් ඇදිලා ගියේ අර දොළ පාර ගාවට. අපි හැමෝම දොළ පාරෙන් වතුර බීලා මූණ හෝදගනිද්දි මම ටිකක් දුරට ගියේ සාංකාවට තියෙන ආසාවට වෙන්න ඇති. එතනදි මගේ මුළු ජීවිතේම සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් වෙන දෙයක් වේවි කියලා මම දැනගෙන හිටියේ නෑ මොනම හේතුවක් නිසාවත්. යුද්දයක් ගැන කිසි හැල හොල්මනක් නැතුව තමන්ගෙ පාඩුවෙ ගලාගෙන යන දොළ පාරෙ සද්දෙ පසා කරගෙන මගේ කණේ ඇවිත් වැදුනේ කෙඳිරියක්. මම ඒ සද්දෙ හොයාගෙන යද්දි කෙඳිරිය ටිකින් ටික ඇඬිල්ලකට හැරෙනවා. හරි හීන් ඇඬිල්ලක්. ඒ ඇඬිල්ල මාව ගෙනියන්නේ පුංචි තොටිල්ලක් ගාවට. ඒ තොටිල්ලේ ඉන්නේ හුරුබුහුටි, පුංචි, ලස්සන කිරි දරු පැටියෙක්. අර දොළ පාර වගේම යුද්දයක් ගැන හාංකවිසියක අවබෝධයක් නැතිව අඬ අඬා විලාප දෙන ඒ දරුවාව මගේම දෝතින් මගේම පපුවට තුරුලු කර ගනිද්දි ඒ මුලු හදවතම දිය වෙලා ඇස් දෙකෙන් වැක්කෙරෙනවා මට දැනුනා. මට දෙන්න පුලුවන් හැමදේම ඒ දරුවට මම එදා දෙද්දි මම දැනගෙන හිටියේ  නෑ දවසක මේ දරු පැටියා මුහුදු දෙබෑ කරාවි කියලා.

Sunday, September 7, 2014

කපාගෙන ශිරා ලය පසාගෙන ගියා මුත්
තිබේ මා අකීකරු හදේ බණ කතාවක්
මිනීමරු ගතේ ලෙහෙ වැදී හැඩි වුනා මුත්
නිශාචර නිවා හද කලේ භාවනාවක්