Thursday, November 20, 2014

Village by the Mountain (Villager)

Once upon a time, somewhere far away, there was a beautiful village. This village resided next to a graceful mountain range and bounded by an endless grassland spreading wider than the edge of the horizon. Life was peaceful and the numerous people living there had everything they needed. For decades, perhaps centuries, the village had served well to the people who lived there. The stream running right next to the village cleansed every life of evil and the mountains looked after the people with fatherly care. The world beyond these mountains was insignificant for them and they were insignificant for that world. Beyond these mountains was a big city to which someone would go once in a while to buy some basic necessities. The village was self sufficient for the most part - it had its own doctors - and didn't need the intervention of the matters or the people of the city in their day to day lives.

There was a farmer in this village. Having been born and raised in the village, he had no idea about the world beyond until one day a lone traveler happened to pass by the village. As a man respectful of his traditions, he greeted the stranger and took care of him to the best of his ability during the stranger’s stay. Amazed by this hospitality the stranger gave him his only belonging, a golden bracelet and told him to use it mindfully. The farmer kept it with him for years until his wife got pregnant and gifted the world an adorable son. He thought to himself that his son would be of greater service to his village than he had ever been if he went out to the city across the mountain range to study one day.

With this thought in mind, he reached the city and exchanged his golden bracelet with a tractor and reached the village. Because of the tractor, his harvest increased and since the village was already self sufficient, he didn't know what to do with the excess harvest. He decided, with the help of an elderly farmer, that he would go back to the city and sell the excess harvest to earn some money. And so he did for a few years more. He was a clever farmer and a fair tradesman which helped him earn more money than he thought he would need for his child’s education in the years that followed.

Barring the expense needed for his son, he started spending money on the development of his village by making better roads and helping other villagers with their trade. Under the shadow of his dad, the son grew and when he reached adolescence, he was a handsome youth with a strong pair of arms and even a stronger heart. He learned the lessons of life in the midst of the paddy fields, besides the slow but steady stream, in the never ending grass fields, and under the wings of the great mountains. They taught them way more than anything the village’s school could ever teach him. His father was pleased to see his son growing up to be a kind man with a great eye for nature.

After the completion of his school in the village, the son was asked to leave for further studies at an institution across the mountains which he took by surprise. Since he was a very obedient child and did not desire to hurt his father’s feelings, he agreed to go ahead with his plans although his heart and soul was with the village and not with going away to an unknown city, unknown world and an unknown life. With time passing, the day arrived when he had to leave and with the blessings of the elders of the society, he took on the journey across the mountains to the city while his mother could not bear to come to terms with the fact that she won’t see her son for months, perhaps years to come.

He arrived in the city and found lodging in an old cheap motel for the first little while until he could rent a room for the rest of his stay in the city. All his meals were provided for him and he had enough money to survive without a scratch or a scar. He, like his father, was a brilliant mind and this led him to succeed in whatever he did academically. Although he was being more and more successful with time, he realized how boring and uninteresting his present life was compared with the life of freedom he had in the village.

During this time, he made a very good friend and at this friend’s place, he spent most of his time. This friend’s father had been an old head of the city had been living a prestigious life ever since. From the time the two friends met, they had similar ideologies which led to them working together in several occasions. Once they had collaborated to get rid of a corrupt head of university through a student movement and was involved in the city’s education policy as a voice of the youth from an early age. This led to the popularity of both as close friends and also student leaders and they had been trying their best to gain the fundamental rights of the students and to get rid of the corrupt governance of the city. Of the two, the friend was more of a voice while the farmer’s son was more of an organizer. Their efforts in different situations had led them to have a clear understanding of the political structure of the city which was corrupt and they both vowed to do the best they can to replace this system.

Although they met up with several difficulties on the way, they both graduated from the university with distinction and while the friend decided to pursue a career in politics in the city, the farmer’s son decided to lead a quieter life in his village. Upon the arrival of him back at the village, the whole village was filled with joy as he was the first person from the village to finish education outside the village to return back to the village. At the village, he acted as a teacher and then the principle of the school there and gave everything he could to the future of the children there for the couple of years that followed.

During this time, his friend had reached the village a few times and had even helped him build a new building for the school and for the expansion of agricultural technology available in the village. Although the son was not able to visit the city in the two years after his return to the village, he had kept contacts with his friend throughout. But on a rainy day when he was at home relaxing, a messenger from his friend arrived explaining how his friend needed him back in the city to help him with his fight against corruption in the city council.

Although he didn’t wish to get back to that life again, he respected his friends request and went to the city to join him. On this journey, he was informed of all the corruption in the city’s top political figures and a spark of fire burned the rebellious side of his heart. Upon the arrival in the city, he worked day and night with his friend and came up with a number of different developmental models for the city. They were ready for a complete overhaul of the system.

Due to both their efforts and upon convincing the public of how corrupt the existing system was, the friend came to power and ended up becoming the youngest head of the city in its history. With his role being fulfilled and his part done, the son of the farmer decided to return to the village but was requested to stay by the friend with the intention of completing the mission they began. As the head of the city, the friend appointed the farmer’s son as the commissioner of the city who carries out all the decisions taken by the city’s legislature and makes sure these decisions are enforced.

They developed the city’s infrastructure and the education policy for the benefit of everyone, the rich and the poor, and brought strong policies to put an end to the corruption in the governance through new anti-corruption laws. Although they thought this would eliminate the possibility of corruption in the governance, it required close supervision so that nobody would try to find loopholes. Although they had planned to leave politics after the first tenure, they understood that their constant involvement was
a must. The son gave up his idea of going back to his village amidst his heart crying out for the past which has left him and he became permanently involved in the city’s political scene. To redeem his mind, he made a better roadway between the city and the village leading better travel speeds and accessibility for the villagers and the city men.

During this time, he got married to a girl from the city and had a couple of sons. They lived a modest life for he was not from a rich family and never earned more than he seriously needed from politics. His friend on the other hand had a more luxurious life and was constantly improving his standard of living through ethical means. The farmer’s grandsons grew up amidst this political background and rarely visited the village to see their grandparents and the roots of their existence. This distance between them and the village grew even further when they were sent to the capital city of the country to continue their education.

Although the son was economically strong, he felt the need for himself to be stronger after the two sons’ education weighed into his expenses. For this matter, he began a small business and that gave him an additional income - not too large - to continue his life as it is. He never saved up enough money because he had a constant income through his career as a politician. His friend had already started several businesses including a business which imports alcohol and had married a rich girl from a business family giving the monopoly of that trade to him as well. He had never achieved anything through corruption though.

During this time, a big opposition was built by the big businessmen of the city and the very politicians they succeeded years ago against them and had been getting a hold of the rich demography of the city. They had influence from outside the city as well and this became a major obstacle for the two friends although they were coined more ‘people’s persons’. Without bigger influence from outside, the chances of them keeping the power of the city became slim and they thought that if they weren't in power, the corruption and the favouritism of the rich would come back to life again in the city. For this regard the friend reached politicians from out of the city to gain their help and this eventually led to their victory although the opposition appeared stronger than ever.

After this coalition with politicians from out of the city, the city council started including people who had little knowledge of the politics of the city and the friend ended up spending more time outside the city than inside it. The core issues of the city started to be neglected by him while his focus was on bigger issues from outside. The farmer’s son grew cautious of the situation and tried to control the city more while trying to get his friend back in track. His efforts went in vain after his friend decided to bring in bigger businesses into the city while there were other issues going on in the city itself.

Farmer’s son grew more and more cautious as he could see that his own party members started abusing the very own anti-corruption rules he and his friend brought to the city. His friend had accumulated more wealth than any of the rich businessman over a few years and this added to his frustrations with the system. He realized that he himself has become the very system he overhauled. He wished there was a strong opposition made of youth to come back and get rid of the corruption again, but the opposition consisted of former politicians and corrupt businessmen as well. He was aware that their party was better for the people compared with the opposition but this very fact was leading most of his men to corruption.

His heart was burning and was asking him to leave the party and leave this life back to the village he was brought up in, but he knew that this way, he could not support his sons’ education. He realized that he would not make enough money in the village for that and it is too late for him to look at a different career in the city as well. His business was too small to get a bigger income out of it and he despised the policies of the opposition to consider joining them.

He found himself sleepless on numerous nights and his wife tried taking the best care of him while he physically declined. Although he wasn't at his peak physically, he constantly questioned the party’s ethics in meetings and the integrity to which they adhere to the anti-corruption laws they brought up. Despite all this, he was struggling internally about his ethics on staying with the party for the betterment of his children’s educations while violating his own personal principles.

Thursday, October 30, 2014

අරහෙ මෙහෙ පල කල විවිධ..

මකරන් ද
ළපැතින් ද
නෙතඟින් ද
දෙපතුල් හි

හඳ නැගෙන විටෙක දි
හද මඬල ඉඩ ම දි

කිවිඳියේ කිමිදියේ කිමද මා මුහුද යට
දිවිදියේ ඉදිරියේ නැවතිලා වෙහෙසකට
ඇඳිරියේ ඇවිදියේ සොය සොයා මොහොතකට
කිඳුරියේ රැවටියේ 
කිම එදා සිහිනෙකට

මගේ හද මත්තෙහි
මියැදුනු දා

ඔබේ හද අද්දර

කඳුලැල්ල සෙනෙහෙ ඉරණම
මඳනල්ල මතදි මැරුණම
ලියවිල්ල නොමැති කවිකම
හසරැල්ල යට ද මළගම...

හදවතෙහි මහත් වූ සිදුරකින් ලෙහෙ රූරා හැලෙන්නට විය. ඉනික්බිති එදෙස බලා සිටි ඈ ක්ලාන්තව පොළෝ මාතාව සිප ගනිත් ම මම ඈ දෑස් දෙස බැලීමි. මළාණිකව අඩවන්වූ දෙනෙතින් සෙනෙහෙ දෝරේ ගලා යතත් මා කෙරෙහි වූ වෛරය ද මා ඉදිරියෙහි වැක්කෙරෙනු මම දුටිමි. මා හදෙහි වූ සිදුර ඈ හද ඝාතනය කිරීමෙන් පසු මා විසින් ම කපා ගත්තකි. තම ප්‍රාණයටත් බිඳක් ඔබ්බට මා විශ්වාස කොට ඇගේ ප්‍රාණය මගේ අත තැබූ ඕ සිහිසුන් ව ම ඉදිරියෙහි වැටී සිටියා ය. 

ජීවිතය වනාහි දියෙන් ගොඩ ගත් මත්ස්‍යයෙකු වැන්න. දිනෙන් දින ක්‍රමයෙන් මරණයට ළං වන්නෝ, ජීවිතය තුළ හුස්ම ඇල්ලීම ට අඛණ්ඩ දැඟලිල්ලක යෙදී සිටිත්. 

වෙස් මූණු දාගැනිල්ල හරි අමුතු දෙයක්. අනුන් ඉස්සරහ කොච්චර වෙස් මූණු දාගත්තත් දාගෙන ඉන්න ලොකුම වෙස් මූණ තමන් ව තමන්ගෙන් වහගන්නයි. එහෙම අය කණ්ණාඩියක් ඉස්සරහට වත් නොයන්නෙ ඒක තමන්ට ම අහුවෙයි කියල තියෙන බයට.

බස් සිංදු වලට මම කැමති ඒවයේ තියෙන අවංක කමට. ගැඹුරු අර්ථ තියෙන ලස්සන නිර්මාණ දාහක් අතරේ වුනත් බස් සිංදු ලොකු මිනිස්සු ප්‍රමාණයක් අතරේ රැඳෙන්නේ ඒ නිසා වෙන්න ඇති. පෞද්ගලිකව මම ඒ සිංදු රසවිඳින්නේ නැත්තේ සංගීතමය කාරණාවකටවත් නිර්මානාත්මක බවේ අඩුවකටවත් නෙවෙයි, අර අවංක කමටමයි කියලා මට දැනෙන වාර අනන්තයි.

"රිදී පාට කළ පා තුඩු පයට පෑගිලා 

නපුරු වී ඔයා මා සළලෙකුට සම කලා
සුමුදු මුදු දෙපා තුඩුවල පහස නොදැනෙනා
යකඩ පය මගේ නුඹ ලඟ හඬා වලපෙනා"

දැනෙන්නේ නැද්ද?

මට මගේ නගරේ ගැන හැඟීමක් දැනුනේ අවුරුදු තුනක් ජීවත් වුනාට පස්සේ කියන එක ගැන තාමත් පුදුමයි. ඒ හැඟීමත් මොන වගේද කියාගන්න, නිර්වචනය කරගන්න අමාරු වුනේ මම තාම එතන ජීවත් වෙන නිසා වෙන්න ඇති. ඕනෙම දෙයක් ගැන දැනෙන හැඟීමක් හරියට විස්තර කරන්න පුලුවන් අපිට ඒ දේ නැති වුනායින් පස්සේ කියන දේ මට මුලින්ම තේරුණේ අන්තිම වතාවට මම ඉස්කෝලේ ඉඳලා අපේ ගෙදරට කන්ද දිගේ පල්ලෙහාට ඇවිදිද්දි. මට දරාගන්න හුඟාක් අමාරු වෙයි කියලා මම හිතුවාට, කම්මුල් දිගේ කඳුලක් දෙකක් ගලාගෙන ගියාට මට දැනුනේ දුකකට වඩා හිස් කමක්.

උඩු රැවුලේ
කෙස් අග
ඔබේ හුස්මට..
වියලුණු දෙතොල්
ලා උණුහුමට
රක්ත පැහැ සායම
සියුමැලි දෙතොල
මා තොල් වුවද
අරගෙන හදෙහි
ජීවුහ රැගෙන
තෙත් කරයි ඈ
වියලුණු මගේ
ඇතුලු වන්නට
ආත්මය ඔබේ...
මගේ හදවත....

සටන් විරාමයක සිටිනා
හමුදා කඳවුරු දෙකකි
ප්‍රේමවන්තයින්, පෙම්වතියන්..
සංසාරයේ මුදුන් මුල්
ඇදෙන්නට පෙර නැඟුනු
කුරිරු යුදයක
කොටස් කරුවන් වේ ඔවුහු..
හැම භවයකදීම
වරක් දෙවරක්, 
නැවතත් යුද වදින..
යුද්ධය තුළම මිය යන...
එහෙත් අද
සටන් විරාමයකය..
අමෝරා නැත ආයුධ
වැසි නොමැත ගිනිකෙළි..
නමුදු ඇත පවනෙහි
දෙහදක නැගෙන උණුහුම..

Wednesday, October 22, 2014

From the Sea to the River

Dearest River,

I am writing this letter to convey my condolences on your loss. As much as I grieve, I am shaken by the fact that you let them through you far enough to stick the point of their dagger into the heart of yours, the spring. Though, as an old warrior, you stand tall and proud, I have seen many a river disappear into thin air once the spring was hurt. Therefore, with all my heart I hope you take necessary precautions in safeguarding your future and through that my future as well.

Throughout your past you have been so preoccupied with your aesthetic beauty that you forgot they posed serious enough threats to your existence. With so much beauty and with so much youth at heart, I loved the way you carried yourself on, yet it could have been noted when on numerous occasions I called for life to be taken more earnestly. As vast as I am, I have had my share of bloodshed and as you know, each time I have answered them with vengeance and have made them tremble.

I am in support of the few floods and landslides you caused over the past few months for it showed you matured enough to conduct yourself in a timely manner. This sort of griefs are bound to happen when you are onto a cause and if you haven’t noticed how difficult it might be, look at myself and how I managed to handle them. Water, the very essence of life, is of great power and you and I have control over it to do what we so desire. When they think they put us on our knees, we need to strike upon them.

You have been my brother since the beginning of time and I would want you to know that you have my full support in whatever you decide to do in a situation like this and would love to show them the strength we have as I believe it is very timely and necessary. As your water is of significant value to me, my company must prove of value for you as well. Therefore, I lend you my prowess to rebuild your defenses and to reassess your approach to offense.

Time is short and if we do not show how strong we are, that is a victory for them. I gravely empathize with your loss and would like to remind you that I will always be there for you.

Thank you,

Yours Faithfully,

The Sea.

(Author's Note - This is a response to a tragic event that happened in my city and does not necessarily carry my views on the event)

Monday, October 20, 2014

මම ගියෙමි
යාඥා කරනට
දෙවියන්ට නොව
(නැවත වඩින ලෙස.)

මුත් නැති ද සිතුවිලි...

වැත්කෙරෙන වැරහැලි
නෙත් නැඟෙන කඳුලැලි
සිත් රිදෙන දියසුලි
මුත් නැති ද සිතුවිලි

ඇත් අසු ද රියකෙළි
විත් රැගෙන යලි යලි
යත් සළුව සැලි සැලි
ළත් නොමැත ඉවසිලි

නෙත් නැඟෙන කඳුලැලි
ළත් නිබඳ ගිලි ගිලි
ගත් සඟව කැණසිලි
වත් මවන හසරැලි

කත් නොවිඳ රිදවිලි
උද්දවති සිතිවිලි
ලත් පෙමට ගැරහිලි
වුත් වුන්ට සැළකිලි...

(ලොව් දෙබඹ මැද වැදී
සිව් දෙසට කෙත් විදී
පව් කරන දන ඇදී
රළු නිරය වෙත වදී)

Monday, October 13, 2014

ආත්මය පාවා දුන් පසු ද වේදනා දැනේ.

මා මිදුලට නැවත බැසීමි. මෙවර මා නිරුවතිනි. පෙර මෙන් නොව මම රාත්‍රියට ද, අන්ධකාරයට බියෙන් තැති ගත්තෙමි. ඒ මා ලේ පිපාසිත ආත්මය මේ නිම්නය සරනු දන්නා නිසාමය. එය කෙසේ සිදුවූවාදැයි මම ද නොදනිමි. එක් රැයක් මත්තෙන් මම ආත්ම ඝාතකයකු බවට පත්ව සිටියෙමි. මාගේ මිනීමරු ආත්මයේ රුදිරයෙන් තෙත් වූ දෑත් මා නිරුවත් ගෙල සෙමින් ග්‍රහණය කරගනිමින් සිටියහ. විලාප දෙනු තරම් වේදනාවක් දැනුනත් මා හට සරණ යාමට කූඹියකුදු සැතපුම් දහස් ගණනක වපසරියක නොසිටියහ. එ බැව් මා දැන සිටියෙමි.

මිදුලෙහි තැන තැන විසිර තිබූ උල් බොරළු මා සමඟ වෛරයකින් සිටියාක් වැන්න. මා ආත්මය මා හඹා එද්දී දිව යන මා නිරුවත් දෙපතුල් කප කපා වේදනාවෙන් පුරවාලන්ට ඔවුහු සමත් ය. මකුණු දැල් වැඩී තුරු ලතාවෙහි ගිලී යමින් තිබූ ඉපැරණි ඉස්තෝප්පුවද මීට සාක්ෂිය. එහෙත් මා ආත්මය හා එක්වී මා මරා දැමීමට කුමන්ත්‍රණය කරනා අමාවක අහසට ද මදෙපතුල් ගැන නිච්චියක්වත් නොමැති සෙයකි. මෙයින් මා විමතියට පත් නොවීමි.

මා ආත්මය ඉදිරියෙහි ලිලිපුට්ටකු සේ මා ගත පණ අදිනු දැනෙන්නට විය. මුළු රාත්‍රියම පතාක යෝධයෙකු මෙන් මා හට එරිහි වී නැගී සිටිද්දී මා සිතෙහි සමාධියට සිටියේ මගේම වූ ඉපැරණි අලංකෘත සඳක මතක නටඹුන් පමණෙකි. වේදනාවෙන් රිදුම් කන මතකයට ඒ නටඹුන් වුවද සැනසීමක්ම විය. යම් දිනෙක මම, මා ආත්මයට මධු පොවා ස්නේහයෙහි මලෙවියන් ඝාතනයට දක්කන විට මේ සඳ කොහි සිටිත් දැයි මම ම නොදනිමි. ඒ සඳ මා පසු පසම සිටින්නටත් ඇත. රාත්‍රිය රවටා අමාවක ලෝගුවක යට සිටි මට ඒ සඳ මඟහැරී යාම ද විමතියට නොකරුණකි.

මා ඒ සඳ ද මරා නොදැමුවේ ඒ සඳට ඇති සෙනෙහසක් නිසාවෙන් දැයි මම නොදනිමි. මා බේබදු ආත්මය පාපයෙන් මෝක්ෂය කිරීමට දැරූ වෙර බරක් වී වාරු නැති වී ඈ මිය ගියා වන්නට ඇත. මා රාත්‍රියෙහි සඳක් නැත. එලියක් නොමැත. හදවත ගිනිගත්ම වෙරි හිඳුනු මා ආත්මය මා කෙරේ වෛරයෙන් මා හඹා එන්නට විය. මම තව තවත් තව තවත් සඳේ පිහිට පැතීමි. වරක් මාගේම වූ සඳෙහි සොහොන් කොත වෙත දිවීමි.

අඳුර ගිලගත් මා මිදුලෙන් නික්ම ගණ වණයක මැදින් මම දිවීමි. මා ආත්මයෙහි ඇවිස්සී තිබූ වරදකාරී හැඟීම් මා පසු පස වේගයෙන් හඹා ආහ. පෙරමුණක් නොදුටුමුත් හිස හැරුණු අත දිවීම හැර විකල්පයක් නොවුනු හෝරාවක මා නිරුවත් ගතෙහි කටු රිකිලි ඇණී රුධිරය විදින්නට වන වගක් වත් මට නොවැටහිණ. මා පෙණහැලි තුලට විඩාපත් දුහුවිලි වළාවක් ඇදී යතත් මරණ බිය මා ඉදිරියට තෙරපන ලද්දාහු ය. මා ආත්මය මධු මතින් මැරි සියලු ප්‍රාණීහු ද එසේම නොවන්නට ඇත්දැ යි එ වෙළෙහි මට සිත් විය. හුස්ම දුමක් වී වාතලයට එක් වන ඒ ශීතල නිමේශයෙහි මදෙනෙතින් මතු වූ කඳුලු කැට ද ගල් වී දෙරණ සිප ගති.

මා හදවතට ගිනි ඇවිලී දැවී අළුවුණ අතීතයක් මත්තෙ හි මා මිය යමින් සිටියෙමි. මා ආත්මය පාවාදීමට මත්තෙන් මා ගිනි තබා අළු කළ සියලු හදවත් ගැන සිතිය යුතු විය. නමුදු ඒ විලාපයන් මා කණ දෙදරවන තෙක් මහදවත උණු නොවූයේ උප්පත්තියෙන් ගෙන ආ සාහසික කමක් නිසාවෙන් විය යුතුය. වරක් මා සඳ හා තනි වුනු තැනිතලා තණ බිමක මාගේ සඳෙහි බෂ්මාවශේෂ තැන්පත් කර ඇති බවක් මා සිතෙහි මුල්ලක රැඳුනු මතකයක අංශුමාත්‍රයක් මට කියා පෑවේය. කිසිදු බලාපොරොත්තුවකින් තොර අමාවක ගොම්මන් රැයක නිසැක මරණයට මත්තෙන් ඉපැරණි පෙමක නටඹුන් සොයා එතණ බිම් කෙරෙහි යැයි සිතූ අතකට මම දුවන්නට වීමි.

මරණ බිය ඉක්මවා ගිය නොස්ටැල්ජියානු අරමුණක වස්තු බීජයෙන් මෝහණය වුනු විඩාබර මා දෙපා පෙරටත් නොදෙවෙනි වේගයෙන් තව තවත් කිපී වෛරයෙන් දිදුලන මා ආත්මයට ද වෙට්ටු දමන්නට සමත් විය. කළු තිරයක් එලා ඇති සෙයක් ගත් අන්ධකාර රාත්‍රියේ ඔච්චම් මධ්‍යයෙහි දීම මම දිනෙක අමතක කළ තණ නිල්ල වෙත පැමිණියෙමි. කෙතරම් නොපෙනුනත්, කෙතරම් අඳුරු වුවත්, කෙතරම් අන්ධ වුවත් ඈතින් පෙනුණු ඒ සොහොන් කොත මා දෑසින් පිවිස හදවත වූ තැනෙහි චණ්ඩ මාරුත මවන්නට විය. වැක්කෙරෙන්නාවූ රුහිරයෙන් වෙළුණු මා ආත්මයට ද සිතන්නට ද නොහැකි තරම් වූ වේගයකින් මා ඒ වෙත දිව ගියෙමි. සොහොන් කොත මත්තෙහි සුපුෂ්මිත වූ නොයෙක් කුසුම්හු ප්‍රේමාන්විත වූ රොමාන්තික පුසුඹකින් ලොව සනසන්නාවූහ. මා ඒ සොහොන් කොත ඉදිරියෙහි දණින් වැටීමි. මා හට සරණක් නැතත් මා කළ පාපයන් ඉදිරියෙහි මිය යන්ට පෙර මසිත ප්‍රේමයෙන් දෝවනය වන්නාක් මෙන් විය. නමුදු සැනසීමක් නම් කොයි.

ඒ සඳ උත්ථානය කොට ද යුගයකි. ඉනික්බිති මා දෑස් පියා ගතිමි.

Thursday, October 9, 2014

මිනිස් දඩයම

මිනිස් දඩයමෙහි
කොතැනකදී හෝ
අපි අපිව
කර ගතිමු
ඔබ මා
මම ද ඔබ

තවත් දඩයම් කරමි.
තව තවත්
තව තවත් දඩයම් කරමි.
නමුදු කිසිවකුත්
තව තවත්
තව තවත් මැරෙමි.

Wednesday, September 24, 2014


නිර්වචනය කරනට
වෙර දරා
අරුත්සුන් අද්‍රව්‍ය
අකීකරු වස්තුවක
හැඩය මැන
බර කිරන්නට ගොස්
මා මතම
අහෝ මම මියැදුනෙමි
ප්‍රේමයද මරාගෙන....

Monday, September 22, 2014


කාංසිය ඉදිරියෙහි
රාත්‍රිය ඉදිරියෙහි
ආත්මය ඉදිරියෙහි 
මාත් ඇය සමඟ
ප්‍රකම්පන වෙයි....
නිසංසල දෑත්.....

Thursday, September 18, 2014

Clock tower to Lighthouse...


          The clock struck noon. The bells rung a dozen times. The pigeons on the clock tower stood still, for they knew exactly when an hour passes. They had lived their whole lives there and had no reason to wander around. The young kept the time while the old looked on. The clock would tell when the sun sets, when to find food and when to come out to observe the wonders of the old town.

          But there were no wonders in town. They knew every inch of it. From the beach that borders the town from the South and the West to the endless fields that stretch to the mountain range far on the North to the vast river on the East. A young pigeon would take off when the bells began to ring and would go all over the city, not missing a single square foot, and would return in time for the bells to ring, once more than when he left.

          He would fly into the breeze the great ocean brings in. At the small cliff right by the sea, South of the core of the town, he would sit on the discolouring white light house and observe the numerous ships far in the horizon going past his town's beautiful natural harbour without bothering for a visit. His elders had told him that it is this very harbour that had brought in a thousand ships and a million traders, travelers and foreigners in general ashore, making the town one of the most important in the country. But times have changed, he would think; time has grown old, so have the elders, so has the light house, so has the harbour, so has the whole town itself.

          From there, he would look westward; he would notice the now deteriorating fort the Spanish had built using the huge rock that once had stood proud in the middle of the town. In the fort would the clock tower he lived in stand tall, for it was the only thing his town could afford to maintain from the little taxes it collected.

          He would contemplate flying to the East to the river he had seen a million times. His elders would take him there when he was very young and teach how all the water from places unseen eventually would go into the vast sea. What wondered him the most, though, had been how the sea would be brown in colour where the river falls in and that brownness would slowly turn into dark green as if the sea is slowly swallowing the river. he has seen how, before and during a cold winter, there would be huge sand dunes of different colours deposited right around where the river would meet the sea and how all this would go away once the air brings in heat.

          He didn't know where this heat and the cold would come from; he had seen this drastic change a few times now. He always thought it had something to do with the church, in the middle of the town, to which he would fly from the old light house, now covering in weeds. The church, being the place everyone met up every week for what his elders would call a "mass" would be right across the street from another place where people gathered; though here, only the "important" people did. His elders had told him that it is there that all decisions regarding the town are taken and all taxes collected. He would think if it is there that people had decided to take out his elders' homes from the light house once upon a time; many many winters before he was born.

pigeon bird flight church chapel photo

To be continued.....

She Walked Away...

      She walked away. May be for the last time, but certainly for the first time. It was neither happy nor sad. It was neither poetic nor normal. There were no tears shed, no cries, no repents. There were no emotion felt, but the heart was overflowing. Not just her heart; his heart as well.      

      He could have stopped her if he wished. But all he did was just stand there. He didn't bother saying goodbye; less so in giving a warm hug. He did not know what the future held for him. But he knew his present. And that is all that mattered.       

      It was sunny and beautiful as if the weather tried to pretend as if it did not care. But that is exactly what it did: care. Even the weather couldn't decide what emotion to feel or what is being felt by everyone around him. Wind couldn't carry fragrance nor odour, foul. Flowers bloomed, but in swamps. Birds flew. They just flew, for there was no purpose nor reason.       

      He hoped she'd look back. But she just walked off while he looked on. The path was straight. Every piece of gravel knew the weight of each of her steps. The path didn't know whether to lead her on or to block her way. She hoped he'd call her up.      

       Trees leaned on. They gave shelter; not just to her, but to him as well. That is all they could do. Warmth touched their skins through the cloak of coolness the trees gave them. Everything moved slow. The world was full of confusion. All it could do was exactly what he was doing. Looking on until she disappears into the horizon by the setting sun.

-Written during an extremely boring programming class :P

Tuesday, September 16, 2014

පොත් සාප්පුව

          පිඟන් කෝප්ප, හට්ටි මුට්ටි, පීරිසි, ට්‍රේ අනන් මනන් හෝදලා, පලතුරු හෙම කපලා, පැය ගාණක් මහන්සි වෙලා ඉවර වෙලා මගේ වැඩ ඇරුනා. මගේම කියලා පුංචි රස්සාවක් කරගෙන කීයක් හරි හොයාගත්තට ඒ සල්ලි වලින් කන එක ඇරුනම කරන්න වෙන වැඩක් තියෙද කියලා හිතාගන්න බැරිව මම හිටියේ. වැඩත් ඉවර එකේ මම කුස්සියට (මම වැඩ කරන්නේ රෙස්ටුරන්ට් එකක ) පිටිපස්සේ තියෙන කිලුටු කාමරේට ගිහින් ඇඳුම් මාරු කරගෙන එලියට බැස්සා. රස්නෙයි. හුඟාක් රස්නෙයි. ග්‍රීශ්මයත් හෙමින් සැරේ ඉවර වෙනවා කියල දැනෙන්නෙවත් නැති ගානට රස්නෙයි. මහා දවාලෙත් නිසා, ගෙදර ගිහින් කරන්න දේකුත් නැති නිසා, මම පොඩ්ඩක් ඉබාගාතෙ ඇවිද්දා. පැය හත අටක් එක දිගට හිටගෙන ඉඳලා කකුල් කැක්කුමක් ආව නිසා මම හිතුවා බස් යන පාර ගාවට ගිහින් පොඩ්ඩක් වාඩි වෙන්න. ඉතින් මම හෙමින් සැරේ ඇවිද්දා. ඔය අතරෙදි තමයි මම පොත් සාප්පුව ගාව නතර වුනේ. හැමදාම වැඩ ඇරිලා අනන්ත එතනින් ගියත් කලින් කිසි වෙලාවක මම නැවතුනේ නැති පොත් සාප්පුව.
          මම හෙමින් එතනට ගියා. පාරට මූන දාල පොත් ගොඩක් අඩුවට දාල තිබුනා. මම හෙමින් සැරේ ඒ පොත් මොනවාද කියල බලාන ගියා. Wuthering Heights, Pride and Prejudice, Sherlock Holmes, 500 Places to Visit, Corruption of the Catholic Church Over the Years, වගේ එක එක මාදිලියේ පොත් එතන තිබුනා. ඊට එහා පැත්තේ තට්ටුවේ කුකරි පොත්, එක එක ව්‍යායාම පොත් වගේම එදිනෙදා ජීවිතේට උපදෙස් දෙන පොත් තිබුනා. මට එක පොතක් හරි ගන්න ආසාවක් ආවත් මම තවත් බලන්න කියලා ඇතුලට ගියා. මම හම්බ කරන සල්ලි වලට (කෑම වලට අමතරව ) වටින කමක් තියෙනවා කියල තේරුනේ ඒ වෙලාවෙ. ඇතුලට ගිය ගමන් එක එක පොත් ගොඩක ඇහැ වැදුනා. Dawn of the Planet of the Apes, Fifty Shades of Gray, And the Mountains Echoed. මම කියවන්න ආස කළ සහ නැති පොත් ගොඩාක්. ඒ වෙලාවේ මම හෙමින් කල්පනා කලා මම පොතක් අන්තිමට කියෙව්වේ කොයි කාලෙද කියලා. මම අන්තිමට කියවපු පොත කියවලා අවුරුද්දක් වෙනවා. ඒත් ඒ පොත මට කියවලා ඉවර කරන්න බැරි වුනා. දෙවතාවක් කියවන්න ගත්තත් ඉවර කරගන්න බැරි වුනු මම ආසා කරන පොතක්. මම ඒ පොත හොයාන පොත් සාප්පුවේ කෙලවරකට ඇවිදගෙන ගියා.

*          *          *          *          *
          මම එරන්ද එක්ක ත්‍රී වීලර් එකක හිටියෙ. ගැස්සෙන පාරවල් දිගේ ඉස්සරහට යද්දි මූණට, ඇඟට වැදෙන හුලං පාර ලෝකෙ තියෙන වෙන මොන ප්‍රවාහන මාර්ගෙකටවත් ලං කරන්නවත් බෑ. එරන්දත් මමත් වැඩිය කතා කරේ නැතුවම ඇති. වචන දාහකට කියන්න බැරි කතාවක් ඒ නිශ්ශබ්දතාවේ ඇතුලේ තියෙන්න ඇති. එදා මම ගාල්ලෙ හිටිය අන්තිම දවස. හවස බස් එකට නගින්න කලියෙන් එක වැඩක් ඉතිරි වෙලා තිබුනා.
          එරන්දයි මමයි බස් ස්ටෑන්ඩ් එකේ උඩට නැග්ගා. හැලෙන ඩෙනිමකුයි සෙරෙප්පු කෑලි දෙකකුයි ගහන් අපිලිවෙලට කොණ්ඩෙ එහෙම තියන් හිටියාට ටිකක් පෙනුමට ඉන්න උත්සාහයක් ගත්තේ නෑ කිව්වොත් බොරුවක්. මම කවදාවත් එච්චර බස් වල යන මිනිහෙක් නොවුනාට බස් ස්ටෑන්ඩ් එකේ වෙනස ලොකුවට දැනුනා. අවුරුදු දෙකකට විතර පස්සෙ ගාල්ලට ගොඩ වුනාම ගාල්ලේ වෙනස මට නොදැනෙන්න විදියක් නෑ නෙ. අපි දෙන්නා හෙමින් සරසවි එක පැත්තට ඇවිදගෙන ගියා. 

          අවංකවම මම ඒ තැනට ආසා කරා. පාරේ මිනිස්සු යන හැටි, ඉවරයක් නැතුව වාහන යන හැටි එහෙම මට බලාන ඉන්න ආස හිතුනා මයෙ හිතේ. ඒත් හිතේ කොණක වෙන මොනවදෝ පිස්සු විකාර ගොඩාක් හිර වෙලා මාව මරන්න හදනවා මට දැනුනා. එරන්දත් මමත් සරසවි එක ඉස්සරහා ඉඳන් ඇතුල් වෙන්න හදද්දි ගෑණු ළමයි තුන් දෙනෙක් විතර යුනිෆෝම් ගහන් එලියට ආවා. අපි දෙන්නා හෙමින් සැරේ ඇතුල් වුනා. එතනින් එහාට මට වචන වලින් ලියාගන්න ටිකක් අමාරුයි. කමක් නෑ. ඒ ඇතුලේ අපි එනකම් කෙනෙක් බලාන හිටියා. ඒ බව කොච්චර දැනගෙන හිටියත් මුනගැහෙනකම් හිත ඒ බව පිලිගත්තේ නැති බව මට මතකයි. හිත ඇතුලේ යුද්ධ සිය දහස් ගාණක් තෙරපෙනවා කියලා මම දැනගෙන හිටියත් ඒ බව එලියට පෙන්නන්නෙ නැතුව ඉන්න වග බලාගත්තා.

          එයා අපි එක්ක කතා කලා. මම එයා එක්ක කතා කලා. වචන පිටවුනේ මොනවද කියලා හිතාගන්න බැරි තරමට හිත පිස්සු නටනවා මතකයි තදට. කියන්න දහසක් දේවල් තිබුනත් වචන වලට හරවන්න පුලුවන් කමක් තිබුනේ නෑ ඒ එක වචනයක්වත්. හිත ලෝකේ අග්ගිස්සටම ගිහින් ආපහු එනවා මට මතකයි. අපි මොන දේ කතා කලත් මම කතා නොකරපු වචන විසාල ප්‍රමාණයක් අදටත් මයෙ එක්ක තරහින් ඉන්න බව මම දන්නවා. අනන්ත මිනිස්සු එක්ක අනන්ත වචන කතා කලත් එදා මගේ හිත ඇතුලේ ආලෝකයේ වේගෙට වඩා වේගෙන් හැඟීම් පිස්සු නටන්න ඇති. කාලයක්, අවකාශයක් ගැන සරලව හරි අවබෝධයක් තිබුනේ නෑ මට එදා.

         අපි එක එක දේවල් ගැන කතා කලා. අවුරුදු එකහමාරකට පස්සේ හරියට මුන ගැහුනම කතා කරන්න දේවල් තියෙනවා ඕනේ තරම්. මියුසික් ගැන, ෆිල්ම් ගැන, පොත් ගැන. මම වැඩිය පොත් කියවන පොරක් නෙවෙයි නිසා කියන්න දේවල් ගොඩාක් අඩුවෙන් තිබුනේ. ඒක නිසා එයා ආස පොත් මට එයා පෙන්නුවා. ඔය අතරේ එයා මට පෙන්නුවා මම කාලයක් කියවන්න ආසාවෙන් හිටපු පොතක සිංහල පරිවර්තනයක්. මිනිත්තු එකොලහ - "Eleven Minutes (Onze Minutos)": Paulo Coelho ගෙ. මම දන්න පොතකට කියලා තිබුනේ Fifty Shades of Gray විතරයි. ඉතින් මම ඒකත් පෙන්නුවා එයාට. 

          ඔය අතරෙදි තමයි මනරම් අයියා බිරින්දෑ වරිය එක්ක සරසවි එකට ගොඩ වෙන්නේ. අයියා මට හලෝ කියාගෙන එද්දි අර කෙනා අතුරුදහන් වෙනවා. අවුරුදු ගාණක් දන්න අඳුනන අපේ මීඩියා එකේ අයියා කෙනෙක් නිසා මම කතා කරනවා අපේ මනරම් අයියා එක්ක. ඒත් හිතේ කොණක අඳුරු වලාකූලක් වගේ මොකද්ද මගුලක් කලු කරගෙන එනවා දැනුනා මතකයි. කෝම හරි කතා කරල ඉවර වෙද්දි මම "මිනිත්තු එකොලහ"ත් අරගෙන එයාව හොයාගෙන ගියා. කොච්චර පොඩි පොත් සාප්පුවක් වුනත් ඒ පොත් රාක්ක මැද එයාව හොයන්න ගිය විනාඩිය මට කල්පයක් වගේ දැනුනා. ඒත් එයාට යන්න වෙලාව ඇවිත් බව එයාගේ ඔරලෝසුව මගේ හදවතට දිවකුත් දික් කරලා හිනා වෙවී කිව්වා. තව අවුරුදු ගාණකට හම්බු නොවෙන්න එයා සරසවි එකෙන් එලියට බැහැලා යද්දි එරන්දත් මමත් අර පොත ගන්න පෝලිමට වෙලා හිටියා. මම පෝලිමේ හිටියත් මගේ හිත මගේ ඇස් දෙකත් එක්කගෙන එයා එලියට බැහැලා යනකම් බලාන හිටියා. 

"සංසුන් ගමනේ රූසිරි බෝමා......."

*          *          *          *          *

          මම "Eleven Minutes" පොත මගේ අතට ගත්තා. කොච්චර කියවන්න ආසා වුනත් හිත ඇතුලේ මොකක් හරි වැටක් ගහලා තියෙනවා වගේ දැනුනා මට ඒ පොත වටේ. මම "The Alchemist" මගේ අතට ගත්තා. Coelho ගෙ එක පොතක්වත් කියවලා නැති එකේ, ඒකෙන් පටන් ගන්න හිතුනා මට. මම කිසිම පොතක් අවුරුද්දකට කියවලා තිබුනේ නෑ. මිනිත්තු එකොළහ 2013 මාර්තු වල බාගෙට නැවැත්තුවට පස්සේ ආයෙම සැප්තැම්බර් හරියෙදි නැවැත්තුවා බාගයක් වත් කියවන්නේ නැතුව. කෝමෙන් කෝම හරි මම එදා "By the River Piedra I Sat Down and Wept" සහ "The Alchemist" පොත් දෙක ගත්තා. පලවෙනි පොතේ මුල් පිටු දෙක කියෙව්වායින් පස්සෙ ඇඟ හිරිවැටුනා වගේ දැනුනා. පොත් සාප්පුව ඇතුලට තෙහෙට්ටුවෙන් ගිය මනුස්සයා අලුත් පනක් ගහලා වගේ එලියට බැස්සා.

          එදා ඉඳන් මාසයක් සති දෙකක් ඇතුලත පොත් 7ක් මම කියෙව්වා. කලුවරේ දෝංකාර දෙන හිස් කමක් පිරිලා තිබුනු මගේ ජීවිතේ ගොඩාක් වෙලාවල් ඒ පොත් පිරෙව්වා. බස් වල නිකන් ඔහේ යන වෙලාව, කැම්පස් එකේ පන්ති දෙකක් අතරේ ගඟ ගාවට වෙලා ඔහේ ඉන්න වෙලාව වගේ ඒවා. කී සැරයක් මම ඒ පොත් සාප්පුවට ගියාද කියන්න මතක නැති වුනත් ඒ එක සැරේකවත් Eleven Minutes ගන්න හිත හදාගන්න බැරි වුනු එක මට තාම හිතාගන්න අමාරුයි.කෝමෙන් කෝම හරි මට ඒ පොත ඉංග්‍රීසියෙන් කියවන්න ඕනෙම නිසා මම ඔන්ලයින් ඒ පොත ගත්තා. ඊයෙ අපේ ගෙදරට මගේ නමට (පලවෙනි සැරේට ) පාර්සලයක ඒ පොත ඇවිත් තිබුනා.

ප.ලි.: මම ගාල්ලේ සරසවි එකෙන් ඒ පොත අරගත්ත අර කෙනාගේ "මඟපෙන්වීම" යටතේ. ඒත් දෙසැරයක් ඉවරයක් නොවෙන්න කියෙව්වේ ඒ පොතේම මට අපේ විල්හාරිගෙන් තෑගි ලැබිච්ච පිටපත. දැනට දවස් දෙකකට කලියෙන් අර පොත අපේ අම්මා කියවලා ඉවර කරලා තියෙනවා මම දැක්කා.

Thursday, September 11, 2014

මුහුද දෙබෑ කරන (a genuine experiment)

මුහුද දෙබෑ කරන
අහස පොළොව සිඹින
රටට සෙනෙහෙ පුදන
ලෙයින් මසින් සැදුන

සැබෑ පියෙකි දරු දහසකි
මුළු රටේම ලේ නෑයෙකි
අපේ එකෙකි සිය දහසකි
මේ දරු හට මව් දහසකි

මේ වචන ඇහෙන වාරයක් වාරයක් ගානෙ හදවත කීරි ගැහෙන හීතලක් ඇඟ පුරාම දුවනවා. තුවක්කුවක් කරේ එල්ලගෙන රටක් වෙනුවෙන් කියාගෙන අවුරුදු විසි ගාණක් මගේ ආපහු ගන්න බැරි තරුණ කාලේ ගෙවිලා ගිය හැටි මතක් වෙනවා. අනන්ත වාරයක් මගේ අතේ තිබුණ වෙපන් එක පරිස්සමට ගලවලා හෙමින් සුද්ද කරලා ආපහු තිබුණු විදියටම හයි කරන්න ඇති මම ඒ කාලෙ පුරාවට. “සතුරෙක්” ඉස්සරහට මැරෙන්න වුනත් කියාගෙන ගියපු ඒ හයිය අදටත් හිතට දෙන අභිමානය මට කියාගන්න තේරෙන්නෙ නෑ. ඒත් අර වචන මගේ හිතට ගේන්නෙ අභිමානෙකට වඩා හරි වික්ෂිප්ත හැඟීමක්. හැඟීම් ගොඩක්. ඒ වචන මගේ හිතට අරං එන්නෙ මම හුඟාක් අමාරුවෙන් අමතක කරන්න හදන මතකයක් විතරයි.

මීට අවුරුදු කීයකට කලින් වුනාද කියන්න මට හරියටම මතක නැති වුනාට වුන දේවල් මට අද ඊයෙ වගේ කියන්න පුලුවන්. දවස් ගාණක් එක දිගට ඉදිරි පෙළ ඉඳලා මහන්සි වුනු ඇඟට වගේම හිතට තවත් ජීවත් වෙන්නවත් බලාපොරොත්තුවක් ඉතිරි වෙලා තිබුනේ නෑ. තුවක්කු වලින් ගින්දර පත්තු වෙන සද්දෙ ඇරුණම වෙන කිසිම සද්ද්යක් නෑහෙන කරුමක්කාර වෙලාවක් ඒක. මගේ වටේ ඉන්න සහෝදරවරු එක එකා අහසින් පොලොවට වැක්කෙරෙන වෙඩි වරුසා වලට අහුවෙනවා බලං ඉන්න වෙන්නෙ මම කරපු මොන පාපයකටද කියලා මට හිතාගන්න බැරිව හිටියේ. අඩියෙන් අඩිය "මගේ රට වෙනුවෙන්" කියලා හිතාන ඉස්සරහට යද්දි මැරිලා වැටිලා හිටි අහිංසක සත්තුන්ගෙ මළකුණු දුසිම් ගාණෙ දකිද්දි මේ සත්තු කරපු වැරැද්ද මොකද්ද කියලා මගේ හිත අහනවා මතකයි.

අතඇරලා දාපු ගමක් ගාවට අපි හෙමින් කිට්ටු වෙන්නේ ඔන්න ඔහොම වෙලාවක. ගිනිකාෂ්ටක අව්වෙ තට්ටු ගාණක සන්නාහ ඇඳුම් ඇඳලා දාඩියෙන් තෙත්වෙලා ඉද්දියි ඒ ගමට අපි කිට්ටු වෙන්නේ. එකට එකක් කිට්ටුවෙන් හදලා තිබුනු පුංචි ගෙවල් එකකවත් වහලක් නැත්තේ අපේ අතින් වැදුනු රොකට් පාරවල් වලට බව මම දන්නවා. අපේ අතින් වැදුනු? අපි ගහපු රොකට් පාරවල්. ඒ රොකට් පාරවල්, ගෙවල් වල වහලවලට වදිද්දි ඒ ඇතුලෙ මිනිස්සු හිටියද, හිටියානම් ඒ මිනිස්සුන්ගෙ ජාතිය, ආගම මොනවද කියල අහන්නේ නෑ, තමන්ගෙ ඉස්සරහ තියෙන හැමදේම විනාශ කරනවා මිසක්. එක ගෙයක් නෑර, එක බිත්තියක් නෑර සිදුරු සිය දහස් ගණන් එක එක අතට වැදිලා තිබුනු විදියට මගේ ඇඟ තාම හිරිවැටෙනවා. අපි ඒ ගෙවල් ලඟට යද්දි අපේ පැත්තට එන වෙඩි වරුසාව හෙමින් අඩුවෙන්න ගන්නවා දැනුනා. රෙදි වැල් වල තිබුනු ඇඳුම්, ලිප් උඩ තිබුනු හිල් වුනු හට්ටි, මහන මැෂින් වල තිබුනු රෙදි අපිට මේ ගමේ පුංචි ජීවිතේ ගැන ලස්සනට කියලා දුන්නා. මළ සිරුරු මොකුත් නොතිබුනේ කිසි කෙනෙක් නොමැරුණු නිසා නෙවෙයි කියලා මට හිතුනේ ගමේ ලිඳ ලඟ මඩ වලක තිබුනු අලුත් ටයර් පාර දැක්කම.

ඒ ලිඳේ භාගෙට කැඩුනු තාප්පේ ලිඳ ඇතුලට වැටිලා තිබුනු නිසා ඒ ලිඳෙන් වතුර බොන්න තිබුනු හැකියාව නැත්තටම නැති වෙලා තිබුනේ. වෙඩි සද්දේ එන්න එන්න නැති වෙලා යද්දියි දොළ පාරක සද්දෙ හෙමින් සැරේ කණ් දෙක ලඟට දැනෙන්න ගත්තේ. මගේ ඇඟ ආයෙමත් හිරිවැටිලා ගියේ ඒ ලිඳේ රතු පාටට ලියලා තිබුනු දෙයක් ගාව ඇහැ වැදුනම."அம்மா, என்னை காப்பாற்ற" ( අම්මේ මාව බේරගන්න ). කවුරු කොයි වෙලාවක ලිව්වාද කියන එක අදාල නොවුනට ඒ වචන ඇතුලේ තිබුනු ආත්මය මා එක්ක කතා කරනවා මට දැනුනා. මගේ සහෝදරවරු බහුතරයකට නිකන්ම නිකන් දෙමළ අකුරු කීපයක් විතරක් වුනාට අනිත් අයගේ හදවතට තදින් ඒ ලිඳ කතා කරපු බව මම දන්නවා. ඒ ලිඳ ඉස්සර මට මගේ ගාම්භීර වෙස් මූණත්, මගේ සොල්දාදු ඇඳුනුත් වීසි කරලා දාල නිරුවතින් දණ ගහල අඬන්න හිතුනේ මේ කල්පිත වැටෙන් දෙපැත්තේම ඉන්නෙ එකම විදියට මේ ලෝකෙ එලිය බලපු එකම පිරිසක් නේද කියලා මගේ හෘද සාක්ෂිය මගෙන් අහපු වෙලාවේ.

දිය පිපාසාව ලේ පිපාසාවට වඩා වැඩි නිසාදෝ අපි හෙමින් ඇදිලා ගියේ අර දොළ පාර ගාවට. අපි හැමෝම දොළ පාරෙන් වතුර බීලා මූණ හෝදගනිද්දි මම ටිකක් දුරට ගියේ සාංකාවට තියෙන ආසාවට වෙන්න ඇති. එතනදි මගේ මුළු ජීවිතේම සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් වෙන දෙයක් වේවි කියලා මම දැනගෙන හිටියේ නෑ මොනම හේතුවක් නිසාවත්. යුද්දයක් ගැන කිසි හැල හොල්මනක් නැතුව තමන්ගෙ පාඩුවෙ ගලාගෙන යන දොළ පාරෙ සද්දෙ පසා කරගෙන මගේ කණේ ඇවිත් වැදුනේ කෙඳිරියක්. මම ඒ සද්දෙ හොයාගෙන යද්දි කෙඳිරිය ටිකින් ටික ඇඬිල්ලකට හැරෙනවා. හරි හීන් ඇඬිල්ලක්. ඒ ඇඬිල්ල මාව ගෙනියන්නේ පුංචි තොටිල්ලක් ගාවට. ඒ තොටිල්ලේ ඉන්නේ හුරුබුහුටි, පුංචි, ලස්සන කිරි දරු පැටියෙක්. අර දොළ පාර වගේම යුද්දයක් ගැන හාංකවිසියක අවබෝධයක් නැතිව අඬ අඬා විලාප දෙන ඒ දරුවාව මගේම දෝතින් මගේම පපුවට තුරුලු කර ගනිද්දි ඒ මුලු හදවතම දිය වෙලා ඇස් දෙකෙන් වැක්කෙරෙනවා මට දැනුනා. මට දෙන්න පුලුවන් හැමදේම ඒ දරුවට මම එදා දෙද්දි මම දැනගෙන හිටියේ  නෑ දවසක මේ දරු පැටියා මුහුදු දෙබෑ කරාවි කියලා.

Sunday, September 7, 2014

කපාගෙන ශිරා ලය පසාගෙන ගියා මුත්
තිබේ මා අකීකරු හදේ බණ කතාවක්
මිනීමරු ගතේ ලෙහෙ වැදී හැඩි වුනා මුත්
නිශාචර නිවා හද කලේ භාවනාවක්

Saturday, June 21, 2014

After a flower was burnt..

No it wasn’t my wish
To set fire to the flower
I know apologies don’t matter
When it was I who threw the match out..

Guilt may eat me in and out
But never will I be justified
For what I've done, for what I've become.
I will try to convince you
That the match was burning my hand my dear
But it was I who threw the match out..
Forgive me not,
For I know what I’ve done
Burn me not,
For I am already being burnt..

Juggling is child’s play
But juggling with fire,
May have two thoughts behind..
The train may not turn, but I will always look back.
What’s gone is now gone
And I do not want your trust anymore
For you and I both know
That trust should not be kept with me..

For once I am sorry
But I know that these words
Do not justify myself..
It was I who threw the match out...

Wednesday, April 9, 2014

Just for the sake of publishing something......

Time had stopped. The world was stagnant. Noise, none; nor was odour. There was no warmth in the air; only lifeless cold. Atmosphere was dark, with an occasional light filling in. The road, wide and paved, with tall pine trees either side led long. Lifeless buildings and cars, empty were standing everywhere, motionless. The little snow left on the ground let no green be seen. The almost full moon peaked from the dark clouds which lay still. Nothing moved. Time had stopped.

The air was filled with confusion. The confusion had no reason or purpose; no cause nor mean. I took one step on the empty sidewalk. A cold breeze kissed my cheeks and passed through my arms giving me cold shivers. A street light flickered in the distance to control the non-existent vehicles. I took another slow step. The weight of my thoughts were pulling me. I took one more step. I decided to walk, even if it meant I break my already weak back. The breeze flew across my face. Every particle of air had confusion written on it. But time had ceased to be stopped.

I had been walking; for how long though, I wasn't sure. There was nothing ahead, nothing to be seen. The leaves of the pine trees had started moving, slowly but steadily. I could hear the sound of it. The air only got colder with every step I took. I owned the whole road. Yet I walked on the sidewalk. The sidewalk on which I passed a billion dead leaves. The sidewalk on which I passed a million cigarette butts. The sidewalk on which I passed a hundred piles of snow. The sidewalk on which I passed a couple of used condoms. The sidewalk that I passed everysingle day. But something was different. It was confusing. May be the confusion was never in the air. May be it was in me.

I owned the road. At least I thought so, till a human figure in a hoodie appeared. He was in the middle of the road. Did he claim my road? Was it too late for me to get to the middle of the road? Did I own nothing? Does he own the sidewalk as well? Do either of us own anything? He came towards me and and I went towards him. We crossed paths. He continued in the middle of the road and I, on the sidewalk.

Done writing. Can't write anymore today. Don't think I will ever come back and continue this anyway. So I'll just publish..

Thursday, January 16, 2014

නිදි නැති පෙමක සරදම

හීන ඇහැරෙන තරමට
නිදි නැති පෙමක සරදම
වැලපෙන නුඹේ මුහුණට
කිති කැව්වේද හෙමිහිට

මිදුලට පැමිණි අඩසඳ
තනිවම රඟන රැඟුමට
ගත රැඳි සිනිඳු සළු රොද
නුඹටම නොදැනි වැටුනද

ලඟ ලඟ දැනෙන හුස්මක
උණුහුම නෙතට දැනුනද
දෙතොලඟ නෙතඟ රැඳුනට
තව ලං වෙන්න නොහැකිද

දෙනෙතඟ කඳුලු කැට මත
ගිනිසිළු ඔබට දැනුනද
ඔබෙ උණුහුමට ඉකිබිඳ
ඉටිපන්දමත් හැඬුවද

එකේ කණිසම අභියස
ලිහේ නෙත රැඳි සළු වත
කොහේ කොතැනක තිබුනද
නෙතේ නලියන හදවත

කෙළවර ලඟදි තනිවම
ඉකිබිඳ හැඬුවෙ කුමටද
නුපුරුදු කෙනිත්තුමකට
මුදු ඔබ දෙතොල රිදුනද