Saturday, April 13, 2013

දුහුවිලි අංශු වී..


බලාන හිඳිමි
නිරුත්තර වී....
වැටෙනා අයුරු පොළොවට
දුහුවිලි අංශු වී...
දිනෙක වැජඹුනු වුන්
මහා කඳු ශිඛර ලෙස....

නිරුත්තර වෙම් මම් හදවතින්;
බලාන සිටිනු මිස ඒ දෙස
කළ හැකි දෙයක් වෙද මට?
අනේ කොවුලනේ වරෙන්.. උඹලා වරෙන්
ගයන්න පුලුවන්ද ගීයක්?
ගී දහසක්? කණට.. කණ් වලට?

සුළඟට මුසුවෙන්න දෙන්න මේ කතා..
අතීතයට යාවිද
මේ සැවොම වී විරුවන්?
යා යුතුය උන් යා යුතුය...
ඔබ ඔඩිසියස් රජු වේ..
ඔබ, ඔබ, ඔබ සහ උඹත්..

මටත් ආසයි එන්න
දවසක උඹල එක්ක ස්වර්ගයට...
මාවත් එක්ක යන්න දරුවනේ...
දේවදූතයින්, දෙව්දුවන් වූ දවසක..

නමුත් එතකන් ඒ දුහුවිලි කැට
විය යුතුය නැවත කඳු ශිඛර..
අළු කඳුලු අතරින්
නැගිටිය යුතුය ෆීනික්ස් පක්ෂියකු සේ

අපි මිනිසුන් වෙමු..
අත් වැල් බැඳන් නැගිටිමු..
අප උපන්නේ නැගිටුවන්නට නොවේද
එකිනෙකා ඇද වැටෙන විටෙක?
දමා නොයන්නෙමි, කිසිදාක නොගියෙමි
වෘක්ෂයනට වැටෙන්නට ඉඩ නොදෙමි;
මුල් බුරුල් නම් පහණ් තර කරමු
අප සැවොම, එකතු වී, තම තමන...

No comments:

Post a Comment

හිතුන දේ දැනගන්න ආසයි