Monday, December 23, 2013

ඒ වෙලාවේ මම වැල්ලේ හාන්සි වෙලා හිටියේ....

ඒ වෙලාවේ මම වැල්ලේ හාන්සි වෙලා හිටියේ. මාස දෙකකින් තුනකින් කපපු නැති කොන්ඩෙ අස්සෙ වැලි ගිහින් යවාගන්න විදියක් නැති වුනා. මගේ ගාවින් මූද පැත්තට හුඟාක් ඇල වෙලා තිබුණු පොල් ගහක් නිසා ඉර අව්ව මූණට වැටුනේ නෑ. කෝමත් ඉර අව්ව තිබුනෙ තව ටික වෙලාවයි. දකුණු අතේ මාපට ඇඟිල්ලෙ නියපොත්ත අස්සෙ වැලි වගයක් හිර වෙලා. මං ඒ ටික අයින් කලා. එක වැලි කැටයක් අල්ලෙ නැවතුනේ ඒ වෙලාවේ. මම ඒක දිහා බලාන හිටියා. අමුතු හැඩයක්. ඇහැට පේන්නෙ නැති තරම් පුංචියි. මහා වැලි කන්දක පුංචි වැලි කැටයක්. වෙන එක වැලි කැටේකටවත් සමාන නැති, ඒත් තනි කැටයක් විදියට කිසිම වටිනාකමක් නැති වැලි කැටයක්. ටික වෙලාවක් යද්දියි මට තේරුනේ මම මේ බලාන ඉන්නෙ මං දිහාමයි කියලා. ඇස් වලට වැලි ගියා වගේ. මං ඒ වැලි කැටේ වීසි කරලා දැම්මා. මගේ ගාව තිබුනු පුංචි හිලකින් පුංචි කකුළුවෙක් එලියට ඇවිත් මූද පැත්තට ඇවිදගෙන යනවා මං දැක්කා. අර පොල් ගහේ කඳ උඩ කාක්කෙක් වාඩි වෙලා. දැං ඉර ඒ පොල් ගහටත් වඩා පාතට ගිහිං මගේ මූණට ආයේ අව්ව වැටෙනවා. මං ඇස් දෙක පියාගත්තා. බොහොම චුට්ටක් වැවිලා තිබ්බ මගේ කොණ්ඩෙට හුලං වදිනකොට සනීපයි. ඇයි රැවුල. ඒ හැඟීම විස්තර කරන්න තේරෙන්නෙ නෑ. මං ඇස් අරිද්දි ඉර තිබුනෙ නෑ. දම් පාට අහසක් විතරයි තිබුනේ. ක්ෂිතිජය ගාව එක තැනක් තැඹිලි පාටට තිබුනා.


ඒ සීතල හුලඟත් එක්ක ටිකින් ටික අහස කළු පාට වෙනවා මං බලාගෙන හිටියා. වැල්ල කිසි හැලහොල්මනක් නැති ගානයි. මට නැගිටින්න හිතුනෙම නෑ වගේ. රැලි ගහන සද්දෙ පොඩ්ඩ පොඩ්ඩ ඇහෙනවා. ඇස් කොනින් මම දැක්කා පුංචි බලු පැටියෙක් වැල්ල දිගේ ඈතට ඇවිදගෙන යනවා. මං හිටිය බොක්කෙ අනිත් පැත්තේ හෝටල් වල ලයිට් පත්තු වෙන්න පටන් ගන්නවා මට පෙනුනා. ජූලි මාසේ මැද වගේ නිසා එයාලටත් ලාබ ඇති. මං හෙමින් වැල්ලේ වාඩි වුනා. පොල් ගස් පේලියක්, රැලි ගහන මූද, හුඟාක් අඳුරු අහසක්, හිටපු ගමන් ටිකක් දුරින් තියෙන පාරක යන වාහනේක සද්දයක්, ඇරුණම මං හුඟාක් තනියෙන් හිටියේ. මං තනිකමට ආසයි. ඒත් එවෙලෙ දැනුනේ පාලුවක්. ඒ පාලුවට හිතේ බයක් දැනුනා මතකයි. මම හෙමින් නගිට්ටා. අව්වට රත් වෙලා තිබුනු වැල්ල ටිකින් ටික සීතල වෙනවා. මම වතුර පෑගුවා. කකුල උඩින් වතුර යද්දි හිරිගඩු පිපෙන, නහර ඉලිප්පෙන හීතලක් දැනුනා. ඒ හීතල තිබුනේ වතුරෙද නැත්නම් මගේ හිතේද කියන්න මම දන්නෙ නෑ. මම වෙරල දිගේ ඇවිදගෙන ගියා. මගේ අඩි, මගේ පිටිපස්සෙ නැවතිලා මගේ දිහා බලාන හිටියා. මං දිගටම ඇවිද්දා. මං තියපු හැම අඩියක්ම මට පිටිපස්සෙන් ඉඳන් මං තියන අලුත් අඩි දිහා බලාන හිටියා. මම දිගටම ඇවිද්දා.

Friday, October 25, 2013

කිවිඳියක මියගොසිනි


කිවිඳියක මියගොසිනි
පදපේලි පැටලිලා..
තරු අහස දෙදරවති
හෙණ හඬද කැළඹිලා

මල් පිපුනු නිම්නයක
කටු පඳුරු ඇතිරිලා..
ගලා ගිය නිල් නදිය
ටිකින් ටික වියලිලා...

සීතලට හැමු සුලඟ
ඇගෙ සුවඳ මුසුවෙලා
අද රෑත් හමනවද
පෙර කවක හැඩ කියා..

Sunday, October 13, 2013

වසන්තය නිමැයි


වසන්තය නිමැයි
ග්‍රීශ්මයත් අවසන්
ගිමන් සමයක් නැතුවම
ශීත සෘතුව එනවද?

ඒ පිපුනු මල්
මුකුලිතව යන බව දන්නෙමි.
තවත් මල් නොපිපෙයිද?

මුදුන් මුල වියලිලා
ගසක් පල මල් බරින් ගිලිහෙයිද?
කලක් වණයම රජ කල
ඒ මහා වෘක්ෂය
කාට හරි තාම මතකයිද?

මේතාක් කාලයක්
මල් පියලි දළු මත
සීතලට තැවරුනු
මෘදු සුවඳ පිනිදිය
ටිකෙන් ටික මිදෙනවද?

Sunday, October 6, 2013

සිතුවමකි ඔබ


 සිතුවමකි ඔබ
සිත්තරකු නැති..
විචිත්‍රවත්...
කැන්වසයක් මත
කාබන් ඉරි ඇඳී,
දිය සායමෙන් හැඩවුනු...
සිත්තරකු නැති
සිතුවමකි ඔබ....

Saturday, October 5, 2013

මකරාක්ෂණියක වෙන්නෙපා...


මකරාක්ෂණියක වෙන්නෙපා
අසිපත් තුඩින් සේනා නසන
ඔය නැඟෙන ගිනිසිලු
අසිපත් තුඩේ සඟවා
අනින්න මට හෙමින්
දරාගෙන ඉන්නම් තවත්
මෙතෙක් කල් මා සිටි විලසටම...

පියාඹනු එපා
අහසට නොහැකි වෙයි
ඔය බර දරාගන්න..
මටත් බැරි වුනානම්...

වෘක්ෂ තුරු ලතා
එපා උදුරන්න..
මුලිනුපුටා දමන්නෙපා
අපේ මේ ශිෂ්ටාචාරයම..
මරන්න මාව.. තියන්න..
ඔය අසිපත් තුඩ
මගේ හද මඬලත...

Saturday, September 28, 2013

සඳ එලියට


සඳ එලියට
මට තවත් බෑ ආදරය කරන්න
තව එක වරක්
එන්න අපි මුණ ගැහෙමු
හැර යන්න පෙර මා ගනඳුර

ඔබට කිව් කතා ඇති දහස් ගණන්
තරු වලා මැද ඉඳන්
මගෙ කතා ඔබ අහන් හිටි යුරු
මට නෑ අමතක..

ඒ හිනා නැති මගේ දෙනෙතට
විඩා බර ඔබේ සඳ රැස්
කියා දුන් කතා අමතක
නොවේ මට කෙදිනකවත්

මල් හීන වලට පන දෙන්න
තරු අරන් දෝතට තියන්න
හෙට පටන් යන්ට යමි මා
හද විලේ සොඳුරු කෙළවරකට

එන්නම් ඔබ ලඟට
දිනෙක
මා හදේ සතුට කැටුව
සඳ එලිය මත්තෙහි නටන්නද
හද ගැස්මෙහි රාවයට
ඒ රිද්මයට අපේ දෙහදෙහි




මදසුනෙහි කෙළවරක 
වර්නවත් එලියකි
මහදඳුර මකන්නට
පායනා තරුවකි

සිනහවෙකි නොහඳුනන
මගේ මුව මත නැඟෙන
පුෂ්පයකි සුපුෂ්මිත
මගේ හද රිසි කරන

හදවතෙහි නම රැඳුන
කුසුම අපි හිනැහෙමුද
නොනවතින හදගැස්ම
රිද්මයට ඇවිදිමුද

ගිනි නැඟෙන ලොවට අපි
ජල බිඳක් වෙමු දිනෙක
මතු පිපෙන මල් වලට
දිවි බීජ වෙමු සාර

Friday, August 30, 2013

නිෂාචර ඇස් දෙක


ඔබ දන්නවද ඔය
නිෂාචර ඇස් දෙක
මගේ හද මත්තෙම
වශීවෙන අන්දම

හිනා නැති උණුහුම
මගේමද ඇත්තට
කතා නැති කටහඬ
කතා කෙරුවද මට

දිනේකට දුටුව ද
හදේ නම කෙටුනද?
මගේ හද මඬලත
නොවේ ඔබ හට ඉඩ

රැයේ ඇති තනිකම
පෙනේ ඔබ නෙතු අග..
මගේ රළු හදවත
නොවේ උණු ඔබ හට

දිනේ අහවර වෙත
ගෙනේ ඔබ රැඟුමම
ඔබෙන් ලද උණුහුම
මිල කරනු කෙලෙසක?

Sunday, May 26, 2013

ඔබ, ඔබ මරා ගත්තෙහි. ( වෙසඟදී )

කවියකි
ඔබද දුක්බර කවියකි..
වඩා දුක
කවිය අහවර බවද
කවිය කියනා පුවතද 
කවිය කියවන අපමද
යන්න නොදනිමි..

Wednesday, May 15, 2013

Hell


Contemplating Hell by Bertolt Brecht
Contemplating Hell, as I once heard it,
My brother Shelley found it to be a place
Much like the city of London. I,
Who do not live in London, but in Los Angeles,
Find, contemplating Hell, that it
Must be even more like Los Angeles.

Also in Hell,
I do not doubt it, there exist these opulent gardens
With flowers as large as trees, wilting, of course,
Very quickly, if they are not watered with very expensive water. And fruit markets
With great leaps of fruit, which nonetheless

Possess neither scent nor taste. And endless trains of autos,
Lighter than their own shadows, swifter than
Foolish thoughts, shimmering vehicles, in which
Rosy people, coming from nowhere, go nowhere.
And houses, designed for happiness, standing empty,
Even when inhabited.

Even the houses in Hell are not all ugly.
But concern about being thrown into the street
Consumes the inhabitants of the villas no less
Than the inhabitants of the barracks.




Hell, the Place I Visit Everyday ( by myself :P )

Once I was in the lineup to hell
For it was routine for me
That I pay the ferryman every single day
And make him take me there safely.
The gatekeeper made the payment
Economically manageable for me
For now I pay the ferryman
Once at the start of every month
Even for the times that I do not visit hell.

“It is a choice”, they said;
“You do not have to come here every single day”.
“But those who did not, so did starve”,
Are those unforgettable words
They made, to resonate in mine fearful ears.

So the concern of being thrown in the street
From these beautiful houses, of whose
Builders we never knew nor will we ever know, consumed me,
That I chose to walk to hell as a routine
Every passing day...

There were opulent gardens in hell
In which giant flowers no longer bloomed;
For which they had a solution
Of painting pictures of flowers on the trees
Which all of us would fight to take photos of
And call that innovation or art.

Brainwashed aren’t we?
For it is neither art nor innovation
When they let the flowers disappear
And named, what they want us to believe,
As flowers, flowers.

Nothing surprises in hell,
For I too, belong to the mass
Who comes from nowhere, going nowhere
Like a herd of cattle covered in makeup.
Oh! Had we just had a brain to begin with!

Monday, May 13, 2013

මේ අනාගතයේ වැඩ බිමයි...

අතීතයෙන් වරම් ලබාන
වඩින්න වඩින්න
අනාගතයේ වැඩ බිමට..
වත්මනේ සුසානයෙන්
එපිට ලෝකයට
පියමන් කරමු අපි..

භෂ්මාවශේෂ වූ කඳුලු ගංගාවන්ට සමු දෙමු..
මේ උන්මාදයේ ගං ඉවුරයි..
හැම ගඩොලක්ම, හැම ඇණයක්ම
වැය කරමු, කැප කරමු ඒ හීනය වෙතට..
වඩින්න වඩින්න
මේ අනාගතයේ වැඩ බිමට...

ගිමන් හැරි සොයුරනේ
ගිලන් වූ වත්මනක් කරගසන්ට කාලයයි..
අපි වෙදුන් වෙමු, අපි ඇදුරෝ වෙමු
අපි තනන්නෝ වෙමු අනාගතයක්
දූ දරුවනට.. පරපුරට
හෙටින් මේ ලොව සිරි බලන්නට නියමිත..

Sunday, May 12, 2013

ප්‍රේමයේ සොහොන් කොත...


ප්‍රේමයේ සොහොන් කොත මතට
ඔබේ ඔය මල් වඩම අවැසිද...
පාෂාණිභූත හීනයක සාරයෙන්
පිපෙන ටියුලිප් මලක් ඉදිරිපස...

තොණ්ඩුවේ ගැටය ලිහුවේ ඔබද
හී කොපුව හදේ විනිවිද ගියද
පා නඟන්න මේ කුරුස පේලි මැදින්
ස්වර්ගයේ ස්වර්ණ දොරටුව ලඟට

හැලෙන ලේ කැටි වියලිලා
කල්පයකටත් කලින් යම් දිනෙක
කැන්වසයක් මත පිපුණු හීනයට
අත්තටු දෙන්න නොලැබීම
වරදක් වෙන්න ඇති නැවත නොම වෙන

Tuesday, April 30, 2013

සඳ කිඳුරනේ සමාවෙයන්

සඳ කිඳුරියෙනි මම කිඳුරකු නොවන බැවින්
නැත ඉඩ අපට මේ ලොව ආදරය නමින්
කිඳුරකු මළ වරද සරි කළ නොහැකි කමින්
මම අද හෙටම විදිනෙමි මා හටම හෙමින්

ලඟ සිට කලක් ඔබ පෙම් කල නියා නියා
සැප වින්දාද සමඟවැ මන පියා පියා
ලප සඳ ලෙසින් උන් ඒ සඳ මරා පියා
නුඹ වෙන් කළ එදා මම නේද පාපියා

උපුල් කඩා ගෙන කණැලා සුපුල්වන
සිහිල් පෙමක් නොලැබෙන බවද දැන දැන
පව් කල නිසා හැම සැප නොම එකල්වන
සිහිල් සෙවනෙ උන් හැම දෙන තැව්ල්වන

දිසි ගඟුලැල්ලේය කෙළැ සිහිලැල්ලේයා
මඳ පවනැල්ලේය තුරු සෙවනැල්ලේයා
නුඹ සහ වැල්ලේය දුම් රිය මුල්ලේයා
උන් අපි ලොල්ලේය නුඹ ලතැවුල්ලේයා

කිඳුරිය වරද මා හට පෙම් කිරීමැයි
මා කළ වරද ඔබ රුව දෙස බැලීමැයි
හැලෙනා රතු රුහිරු හද ගිනි දවාලයි
ලොව අප සැමට මෙලෙසට රුදු වුනේ ඇයි

සඳ සඳ නැගෙයි පෙරදා නැඟෙනා ලෙසට
ගිනි හිරු දැනෙයි තවමත් දැවෙනා සිතට
අපි තනි වුවත් අඳුරු කොණක සීතලට
දිනයක දැනෙයි විඳි උණුහුම හැම හදට

ලිව් කවි කා හටද අද මම නොදන්නෙමි
සඳ කිඳුරන්ට කිසිදින දුක් නොදෙන්නෙමි
මා මැව් දුම් වලා දිනයක මකන්නෙමි
මා මිනිසෙක්මි දුක් දෙන්නට නොසිතුවෙමි

Sunday, April 14, 2013

උත්ථානයට මොහොතකට පෙර..


දෝංකාර දුන් හස කැන්
සන්තානයේ පියනගයි,
නිසොල්මන් කඳුලැලි
පා දෝවනය කරතත්....
ඉදින් සන්තාපය අහවරයි..
තුෂර බඳු අතීත අවතාරයන්
වෙලාගනිද්දී මිහිකත
මා හිඳිමි ගල්ලෙනට වී....
ආස්වාසය සිහිනයෙකි
කඳුලු, හසරැල් මායාවෙකි
ඔබ සැවොම ඡායාවෙකි
අහෝ ඈ ආලෝකයකි.
විඩාබර දෑස් පරදා
මස්තික්ෂයට වෙරදී
සොයාන එන්නම් මොහොතකින්..
ඒ මොහොතට මත්තෙන්
ඉඩ දෙන්න හදවතට තත්පරයකට
සන්තානයේ සැතපෙන්න සීතලට.



Saturday, April 13, 2013

දුහුවිලි අංශු වී..


බලාන හිඳිමි
නිරුත්තර වී....
වැටෙනා අයුරු පොළොවට
දුහුවිලි අංශු වී...
දිනෙක වැජඹුනු වුන්
මහා කඳු ශිඛර ලෙස....

නිරුත්තර වෙම් මම් හදවතින්;
බලාන සිටිනු මිස ඒ දෙස
කළ හැකි දෙයක් වෙද මට?
අනේ කොවුලනේ වරෙන්.. උඹලා වරෙන්
ගයන්න පුලුවන්ද ගීයක්?
ගී දහසක්? කණට.. කණ් වලට?

සුළඟට මුසුවෙන්න දෙන්න මේ කතා..
අතීතයට යාවිද
මේ සැවොම වී විරුවන්?
යා යුතුය උන් යා යුතුය...
ඔබ ඔඩිසියස් රජු වේ..
ඔබ, ඔබ, ඔබ සහ උඹත්..

මටත් ආසයි එන්න
දවසක උඹල එක්ක ස්වර්ගයට...
මාවත් එක්ක යන්න දරුවනේ...
දේවදූතයින්, දෙව්දුවන් වූ දවසක..

නමුත් එතකන් ඒ දුහුවිලි කැට
විය යුතුය නැවත කඳු ශිඛර..
අළු කඳුලු අතරින්
නැගිටිය යුතුය ෆීනික්ස් පක්ෂියකු සේ

අපි මිනිසුන් වෙමු..
අත් වැල් බැඳන් නැගිටිමු..
අප උපන්නේ නැගිටුවන්නට නොවේද
එකිනෙකා ඇද වැටෙන විටෙක?
දමා නොයන්නෙමි, කිසිදාක නොගියෙමි
වෘක්ෂයනට වැටෙන්නට ඉඩ නොදෙමි;
මුල් බුරුල් නම් පහණ් තර කරමු
අප සැවොම, එකතු වී, තම තමන...

Saturday, April 6, 2013

එක් පෙත්ත

taken in SL

එක් පෙත්ත එක් පෙත්ත
ගැලවෙන්න විසිරෙන්න,
ඉතිරි වුනු පැතුම් පොදි
තර වෙන්න ඉඩ දෙන්න

ගිනි ගත්ත නගරයක
තනි වෙච්ච දිය රෙද්ද,
තනිව ගොඩනඟන්නට
හදනවද නගරයම?

තනි නොමැති ඔබ හිතට
තව තවත් දිරි දෙන්න
හිතට ආසයි හුඟක්
නමුදු මා නැත ලඟක

දිවිය සරි කරලන්ට
ඔබට ඇත හිත හයිය 
වැටුනු කඳු ඔසවන්න
වෙරැති සුරඟනකි ඔබ

හදට හද කොඳුරන්න
අවැසි නැත තනියෙන්ම
හඬා හිනැහෙමු සැවොම
මුලු ලොවට පෙනෙන්නට

තනි තරුව තනි නොමැත
ගිනි සිලුව රුදු නොමැත
ඇහෙන හඬ හැම හදෙම
අහමු මිය යන තෙක්ම

එක් පෙත්ත එක් පෙත්ත
ගැලවුනත් විසිරුනත්
පිපුණු මල මලක්මැයි;
හිනැහෙන්න මුලු ලොවට.....



Monday, April 1, 2013

ප්ලේන්ටි දෙකකුයි බිත්තර රොටි දෙකකුයි

"මල්ලි ප්ලේන්ටි දෙකකුයි බිත්තර රොටි දෙකකුයි දෙන්න. ඔව් මේ කපලා හොදි දාලා දෙන්න මල්ලි හොඳේ. තැන්කිව් ආ...... මේක ඇවීල්ලා මම නිතර කන්න එන පොට් එකක් මචන්. උඹලා ඉතින් මේ පැත්තේ එන්නේ කොච්චර කාලෙකට සැරයක්ද? ඉතින් මෙතනට එක්ක එන්නෙ නැතුව නම් යවන්නෙ නෑ කියල හිතන් හිටියේ. ඔන්න හිටහන් තව ඩිංගකින් යනවා කෝච්චිය. එතකොට මේ මේස පුටු දෙදරණවා. ඒකෙ තියෙනවා බං අමුතු ලස්සනක්. උඹලා කොහෙද ඒක විඳින්නේ එහේ. නේද? උඹට කියන්නේ බං මෙච්චරක් මෙහෙට වෙලා ඉන්න අපේ එවුන්ටවත් බෑනේ මේ කරච්චලේ තියෙන නිශ්ශබ්ද ගතිය තේරුම් ගන්න. මේක ඇවිල්ලා මහ එක තැන පල් වෙන ජීවිතයක්. කෝච්චිය යනකම් ප්ලේන්ටිය උඩ පැන පැන නැටුවට කෝච්චිය ගිය ගමන් ඒක ආපහු හිටිය විදියමයි. අඩු ගානේ අපි ඒ මොහොත විඳින්න ඕනෙ මචන් නෙ? ආ මල්ලි බොහොම ස්තූතියි.. ප්ලේන්ටිය මතක් කලා විතරයි. ඔන්න ඔය බිත්තර රොටි පිඟාන තියහන් මෙතනින්. මචන් දන්නවද, මූ ඇවිල්ලා හොඳ කොල්ලා. හැමදාම ආවම මට උදව් කරන්නෙ මූ තමා. මෙතන කස්ටියගෙන් හිත හොඳම කොල්ලා තමා මූ. මතක තියාගනින් මූන. හරි තැන්කිව් මල්ලි. උඹ හිතනවද මම බීලා කියලා? නෑ මචන් මම බීලා නෑ. මුලු වාතයම නිකන් ඩ්‍රග් එකක් වගේ. එච්චරටම දූශිතයි. ඉතින් ඒ වාතයේ ජීවත් වෙන අපි ටිකක් පිස්සු කෙලින එක සාධාරණයි නේ? මතකද උඹලා ඒ දවස් වල මට විහිලු කරනවා පොර ටෝක් දෙනවා කියලා. තාම ඒ වගේමයි නේ? හිහ් හිහ්. ගණන් ගන්න එපා. කාලය කොච්චර හයියෙන් කඩාගෙන බිඳගෙන ඉස්සරහට ගියත් අපි වෙනස් වෙන්නෙ නෑ. ඒත් ඉතින් එක තත්පරේක ඉඳපු මිනිහෙක් ඊලඟ තත්පරේදි ඒ වගේම ඉන්නෙත් නෑ. ඔය හමේ සෛල කී දාහක් ඒ තත්පරේට ගැලවිලා වැටෙන්න ඇත්ද? මොලේ පුරා එක එක රසායනික මගුල් කොච්චර එහා මෙහා යන්න ඇත්ද? ඊලඟ තත්පරේදි උඹයි මමයි කලින් හිටියට වඩා තත්පරයක් වයසයි. තත්පරයක් අපේ මරණයට කිට්ටුයි. ඉතින් උඹට කරන්න තියෙන දේවල් වලට පරක්කු කරන්න එපා. උබ මේ නිරපරාදේ මාත් එක්ක කතා කර කර ඉන්න වෙලාවෙ වැදගත් වැඩක් කර ගණින්. ඒත් බලහන්, උඹ මාත් එක්ක කතා කරනවා. අපිට මේ ලෝකේ වැඩිපුරම වටින්නේ බැඳීම්. කවුරු මොන විදියට නෑ කිව්වත්. උඹ ආවේ නැත්නම් මේ ටික මම හැමදාම වගේ තනියම හිතනවා. ඒත් අඩු ගානේ කාට හරි කියල දාන එකෙන් හිතට එන නිදහස. ඒ උඹ එක්ක මගේ තියෙන බැඳීම නිසා. උඹ මෙච්චර ගිහින් දියුණු වෙලා මාව බලන්න ආවා කියල හිතෙනකොට එන හැඟීම. හිතහන්. මොකෝ වුනේ? රහ දැනෙන්නේ නැද්ද? ප්ලේන්ටිය ටිකක් නිවෙනකන් ඉන්න බැරි වුනානේ ඉතින්. උඹ ඉස්සර වගේමයි. වෙනස් නම් වෙලා නෑ. මචන් මම උඹෙන් විස්තර අහන්න යන්නේ නෑ. උඹ එකම කතාව හැමෝටම කියලා කියලා එපා වෙලා ඇති කියලා හිතනවා. මට කියහන් උඹේ ජීවිතේ ගඟක් වගේ ගලාගෙන යනවද විලක් වගේ රැලි ගගහ එක තැන තියෙනවද මඩ වලක් වගේ එක තැන පල් වෙනවද කියලා. ඔය තුන් වෙනි එක නම් වෙන්න දෙන්න එපා. හොදි එක්ක බිත්තර රොටි රහයිනේ? උඹට ඉතින් හම්බු වෙනවද මේවා කන්න නිතරම. හිහ් හිහ්. උඹේ ෆෝන් නොම්මරේ දීපන්. මම එහෙව් එකක් ගත්තු දවසක කතා කරන්නම්. මගේ හිතේ තාම හීන තියෙනවා බන්. මගේ හිත තාම මැරිලා නෑ. හැබැයි ඒවා සැබෑ කරගන්න තියෙන අවස්තා නම් හැම එකක් ම වගේ මැරිලා. ඉතින් මට වෙන මුකුත් ඉතුරු වෙලා තියෙනවද කියන්න මීට වඩා. කෝච්චියත් ගියාද? දැනුනෙවත් නෑ. මම කිව්වෙ මට දැනුනෙවත් නෑ. හිහ් හිහ්. මේක කිසි පදනමක් නැති ජීවිතයක් බං. මැරිලා මැරිලා හම්බ කරනවා අන්තිමට ඔය මොන මගුලක්වත් අරන් නෙවෙයි යන්නේ. අපි ඇවිල්ලා ඉපදෙන්නෙම මැරෙන්න මචන්. ඉතින් ඊට වඩා හොඳ නැද්ද ඉපදෙන්නේ නැතුවම හිටියනම්. ඒක ඉතින් මගේ තීරණයක් වුනේ නෑනේ බං. මම කලකිරිලා නෑ. සමහරවිට කලකිරිලා වෙන්න ඇති. මට තේරුමක් නෑ. ඔන්න ඔය රොටි කෑලි ටික කාලා දාහන්. මචන් මට උඹෙන් කිසිම උදව්වක් එපා. උඹ මට සල්ලි දෙන්න හිතන්නවත් එපා පිස්සුද? මට මැරුනත් පුලුවන්ද උඹෙන් සල්ලි ගන්න. උඹ මට කරල තියෙන උදව් වලට ණය ගෙවාගන්න මට බැරි වෙනව මේ ජීවිතේට. උඹ මට තවත් පව් පුරවන්න එපා බං. නෑ මම කිව්වෙ ණය වල ගණන් වල හැටියට පව් තීරණය වෙනවා කියලා නෙවෙයි. ඒත්. හ්ම්ම් උඹට ඔච්චරටම ඕනේ නම් එක දෙයක් කරල දීහන්. ඊට පස්සෙ ආපහු උදව් කරන්න ඉදිරිපත් වෙන්නත් එපා මම ඉල්ලන්නෙත් නෑ. පුලුවන්නම් මේකෙ බිල ගෙවලා දාපන්."

Thursday, March 28, 2013

ලෝකෙන් උතුම්ම ලිඳ මගේ ලිඳයි. මම ගෙම්බෙක්මි.


එකෝමත් එක කාලෙක කොහෙද ඈත පිටිසර පලාතක තිබුනලු ගැඹුරු ලිඳක්. ඔය ලිඳේ හිටියලු ලොකුම ලොකු ගෙම්බෙක්. මුලු ලිඳේම තමන්ගෙ අණසක පතුරගෙනලු මේ ගෙම්බා හිටියෙ. හැබැයි ඔය ලිඳේ ඔය ගෙම්බා ඉන්න කාලෙ ඉඳලම ඉන්නවලු පුංචි හුංගෙක්. ඉතින් ඔය ගෙම්බයි හුංගයි මතක ඇති කාලෙ ඉඳලම පොඩි පොඩි රණ්ඩු කර කර ලු හිටියෙ. හැබැයි මොන වෙනස් කම් තිබුනත් ගොඩාක් කාලයක් උන් එකට හිටියලු.

ඔන්න ඔහොම ඉන්නකොට ගෙම්බාට තේරෙන්න ගත්තලු අර පුංචි හුංගට වඩා බලයක් මේ ලිඳ ඇතුලෙ ගෙම්බාට තියෙනව කියල. ඉතින් ඒක තේරුණ දවසෙ ඉඳලම ගෙම්බා කරේ මුලු ලිඳේම තමන්ගේ අණසක පතුරවල තමන්ට ඕනෙ විදියට ලිඳේ ඉන්න හැමෝම ඉඳිය යුතුයි කියල නීති දාපු එකලු. ගෙම්බා එක්ක හුංගත් මෙච්චර කල් හිටිය කියපු එක ගෙම්බාට අමතක වුනාලු. හුංගට ඕනෙ දේවල් මොනව තිබුනත්, ඒව ගැන හුංගා මොන විදියට ප්‍රශ්න කරත් මේ අපේ ගෙම්බාට නෙවෙයි ලු ඒව ඇහුනේ.

ඔහොම ටික කලක් යද්දි හුංගටත් සාධාරණයක් ඕනෙ වුනාලු. ඉතින් හුංග ගිහින් ගෙම්බාගෙන් ඇහුවලු ලිඳෙන් හුංගට කෑල්ලක් වෙනම වෙන් කරල දෙන්න පුලුවන්ද කියල. ගෙම්බා සුපුරුදු පරිදි හුංගාව ගණන් නොගෙන හිටියලු. මෙහෙම දෙතුන් සැරයක් අහද්දිත් මුකුත් ම විසඳුමක් දෙන්නෙ නැත්තම් 'ගහද්දි ගහද්දි වඳින මිනිහත් මෝඩයා' කියල හිතාගෙන හුංගා තීරණය කරාලු ලිඳෙන් කොටසක් වෙනුවෙන් සටන් කරන්න.

ඉතින් මේ ගෙම්බයි හුංගයි කාලයක් සටන් කරාලු. අන්තිමට හුංගා සටනින් පැරදුනේ ආපහු පාන් කියාගන්න බැරි ගාණටලු. මුලු ලිඳ වටේම බැලුවත් හුංගාට සරණක් තිබුනේ නැතිලු. ඌ දැක්කෙ අපේ ගෙම්බා ප්‍රීති ගෝෂා නඟන අයුරු විතරලු. ඒ හුංගා බැරිකමට ම කට පියාගන්න තීරණය කරාලු.

ඔය අස්සෙ ඔය ලිඳේ වතුර පිරිසිදු වෙන්නද මොකද්ද කියල ගප්පි දෙන්නෙක් ලිඳට දැම්මලු කවුදෝ කෙනෙක්. ඒ වෙද්දි ගෙම්බා හිතාන හිටියේ මුලු ලිඳේම තනි අයිතිය තමන්ට විතරයි කියල ලු. ඉතින් ගප්පි ආපු ගමන් ම තර්ජනය කරාලු වැඩිය සෙල්ලම් දාන්න එපා කියල. හැබැයි ගෙම්බාට නොතේරුන දේ තමයි ලිඳ කියන්නේ තමන්ගෙ පෞද්ගලික බූදලයක් නොවෙන බව. එකට සහෝදරත්වෙන් ජීවත් වීමක් ගැන කතන්දර කිව්වට මේ යෝධ ගෙම්බා ඒවා වල තේරුම මොකද්ද කියල සත පහකට හිතල බැලුවෙ නැතිලු.

ඉතින් කල් යද්දි ලිඳේ වහන කෘමියො එහෙම මේ ගප්පි කන්න ගත්තලු. ඒකට ගෙම්බාගෙ වැඩි කැමැත්තක් තිබුනෙ නැතිලු. ප්‍රශ්නෙ තව දුරටත් දලු දාන්න ගත්තෙ මේ ගප්පි දෙන්න පැටව් ගහන්න ගත්තට පස්සෙලු. මේ ගෙම්බා දැන් ඔය ගප්පි එක්කත් රණ්ඩු වෙන්නලු හදන්නේ.

කතාව එතනින් ඉවර වෙන්නෙ ඊට පස්සෙ මොනව වේවිද කියල හිතාගන්න අපිට ඉඩ තියලා. හැබැයි කතාව ඉවර වෙද්දි ගෙම්බා ඉන්නේ හුඟාක් තරහින්. මොකද ගෙම්බා කවදාවත් තමන්ගෙ පාලනේ ගැන කවුරුත් ප්‍රශ්න කරනවට කැමැති නැති නිසා. මෙතන ප්‍රශ්නයක් තියෙනවද නැත්ද කියන එකට වඩා ගෙම්බාට ප්‍රශ්නයක් වෙන්නෙ තමන්ගෙ පාලනේට අභියෝග වෙන එක. එතනදි ඒ ගප්පි ආවේ කොහෙන්ද ගප්පි හිටියේ කොහේද ගප්පි කියන්නෙ කවුද කියන එක ගෙම්බාට අමතක වෙනවා. ගෙම්බාට ගප්පි පේන්නෙත් කලින් අර හුංගාව පෙනුන විදියටමයි.

ගෙම්බා ලිඳ වටේ හැදිල තියෙන වල් පැලෑටි කොච්චර සුද්ද කරත් ලිඳේ පිරිසිදු කම වැඩිපුරම තීරණය වෙන්නෙ ලිඳේ වතුර වලින් කියන එක තාම ගෙම්බාට තේරෙන්නෙ නෑ. ගෙම්බා හුංගාව සහ ගප්පින්ව දකින්නෙ ලිඳේ වතුර අපිරිසිදු කරන්නන් විදියට. හැබැයි හුංගා එක්ක යුද්ද කරල ලිඳේ වතුර වලට ලේ තැවරුවේ ගෙම්බාමයි කියල හිතන්න තරම් දැනුමක් ගෙම්බාට නැති හැඩයි. දැන් හුංගා එක්ක රණ්ඩු සරුවල් ඉවර වුන නිසා ගෙම්බා හිතන් ඉන්නෙ හුංගාට තමන් විසින් සාධාරණයක් ඉෂ්ට කරා කියල. ඒත් හුංගාගෙ ප්‍රශ්න හුංගාට මිසක් ගෙම්බෙක්ට තේරෙන්නෙ නැති බව ගෙම්බාට තේරෙන්නෙ නෑ.

පීඩනය පීඩිතය මිසක් වෙන කිසි කෙනෙක්ට නිර්වචනය කරන්න බෑ කියන එක තේරුම් ගන්න තරම් ගෙම්බා දියුණු වෙලා නෑ. හැබැයි ඒ අතින් දියුණු වෙන්න පුලුවන් සාමකාමී වටපිටාවක් හදාගත්තු ගමන් ගප්පි වගයක් අල්ලගෙන රණ්ඩු කරන්න යන්නෙ ගෙම්බාගෙ තියෙන නොදැනුවත් කම සහ සාමකාමී වටපිටාවක ජීවත් වෙලා පුරුදු නැති මානසිකත්වය නිසා කියන එක මගේ හැඟීම.

හුංගා එක්ක ප්‍රශ්න තියෙනවනම්, ගප්පි එක්ක ප්‍රශ්න තියෙනවනම් විසඳන්න ක්‍රම තියෙනවා. ප්‍රශ්නයකට  සෘජු විසඳුමක් නැත්නම් ප්‍රශ්නය සම්බන්ධ පක්ෂ දෙකටම ලැබෙන දෙයක් සහ පක්ෂ දෙකටම නැති වෙන්න දෙයක් තියෙන්න ඕන. හැබැයි ලැබෙන්නෙ මොනවද නැති වෙන්නෙ මොනවද කියන එක වැඩිපුර බලය තියන පාර්ශවය තනියම තීරණය කරනවනම්, විසඳුමක් හොයන එකේ තේරුමක් තියෙනවද? ප්‍රශ්නෙකට විසඳුම් හොයන්න ඕනෙ ප්‍රශ්නෙ දිහා තනි ඇහැකින් බලලා නෙවෙයි. ප්‍රශ්නයකට විසඳුම් හොයන්න ඕනෙ ප්‍රශ්නෙ දිහා බලන්න පුලුවන් කෝන හැම එකකින් ම ඒ දිහා බලලා ඉවර වුනාට පස්සෙ. එතකන් සාධාරණ මොකද්ද අසාධාරණ මොකද්ද කියල බලය තියෙන පාර්ශවයට තීරණය කරන්න බෑ.

ලිඳ ඇතුලෙ ඔහොම ප්‍රශ්න තියෙද්දි ලිඳෙන් පිට මොනව වෙනවද කියන එක ලිඳේ ඉන්න ගෙම්බා ගැන දන්න හැමෝම දන්නවා. මේ ලිපිය මෙච්චර වෙලා කියෙව්වා නම් තව විනාඩියක් අරගෙන කල්පනා කරල බලන්න මේ කතාවෙ අපි ඉන්නෙ කොතනද කියලා. පෞද්ගලිකව හිතෙන කතාවක් කියන්නම්, මේ යන විදියට ගෙම්බාට ලිඳෙන් එලියට එන්න පුලුවන් කමක් මට නම් පේන්නේ නෑ. හැබැයි ගෙම්බා ලිඳ ඇතුලෙම මැරිලා ගියොත් කාටවත් ගෙම්බාව මතක හිටින එකකුත් නෑ.

Sunday, March 24, 2013

මෝටර් සයිකල් අයියා. (unedited)


එක දවසක් උදේ එක මල්ලි කෙනෙක් පාරක බයිසිකලයක් පැදගෙන යනවා. එයා බයිසිකලය කාලයක් තිස්සේ පැද පැද හිටියේ. හැබැයි ඔය මම කියපු දවස වෙද්දි ඒ මල්ලිට ඒ බයිසිකලේ මොකක් හරි අඩුවක් තියෙනවා කියල තේරෙනවා. ඒ දැන් හුඟාක් කාලේකට කලින් දවසක්. ඒ දවසේ මල්ලි හොයනවා උත්තරයක්. එයාට ඒක හොයාගන්න ලැබෙන්නේ නෑ.

ඒත් එදා හවස එයාගෙ පාර එයාට තිබුනු බයිසිකලයෙන් රජ කර කර ඉඳිද්දි එයා ඉස්සරහින් ලස්සන අලුත් මෝටර් බයිසිකලයක අයියා කෙනෙක් යන්ට ගියා. ඒ වෙලාවේ එයාට හිතුනා ඒක තමයි එයා හොයපු උත්තරේ කියලා. ලස්සන මොටර් සයිකලයක්. ඉතින් මෙයා ටක් ගාලා එයාගේ බයිසිකලේට නැගලා අර මොටර් සයිකල් අයියාගේ  පිටිපස්සෙන් යනවා. ඒ අයියාත් කොහොම හරි මෙයාව දැකලා පොඩ්ඩක් කතා කරනවා. දෙන්නා අතරේ සුහදතාවක් ඇති වුනාට පස්සේ එයා තේරුම් ගන්නවා එයාටත් මොටර් බයිසිකලයක් ගන්න පුලුවන්, ඒකට මහන්සි විය යුත්තේ එයාමයි කියලා.

ඉතින් මේ මල්ලි මාස ගාණක් වෙහෙසිලා මොටර් බයිසිකලයක් ගන්නවා. ඒත් ඒ වෙද්දි එයාට අර අයියා කොහේද කියල හොයා ගන්න ලැබෙන්නේ නෑ. එයා අර අයියාව හොයනවා ස්තුති කරන්න එයාට හරි පාර හොයා ගන්න උදව් කලාට. මාස ගාණක්. නමුත් එයාට හම්බු වෙන්නෙ නෑ මේ අයියාව.

ඒත් එක දවසක් එයාගෙ කණේ ටිකක් කල් ඉඳල තිබුන කරාබුවක් කණට කොඳුරලා කියනවා අර අයියා මෙතන ඉන්නවා, ගිහින් ස්තුති කරන්න ඕනෙනම් කියලා. ඔය කරාබුවේ කතාව හුඟාක් දිග, වෙනම කතාවක්. ඒ ගැන කතා නොකර ඉමු. ඉතින් මේ බයිසිකල් මල්ලි මොටර් සයිකල් මල්ලියෙක් වෙලා ගිහින් හම්බු වෙනවා අර මොටර් සයිකල් අයියාව ටිකකට.

ඊට පස්සෙ ටිකක් කල් ගෙවිලා යනවා. ටිකක් කල්. ඔය අතරෙදි අපේ බයිසිකල් මල්ලිට (ඉස්සර එහෙම කියපු නිසා තවම එහෙම කියමු ) හදිසියේ කොළඹ යන්න ඕනෙ වෙනවා. ඉතින් දැන් ඔය අධිවේගී පාරත් හදපු නිසා මෙයා අධි වේගයෙන් ඒක ගාවට යනවා. (ඔන්න ඉතින් මට කතාව වෙනස් කරන්න කම්මැලි නිසා අපි හිතමු අපේ හයිවේ එකේ මොටර් සයිකල් වලට යන්න දෙනවා කියලා)

ඉතින් ඔන්න ඔය දක්ෂිණ අධිවේගී එක ගාවදි මෙයාට පේනවා අර මොටර් සයිකල් අයියා තමන්ට ඉස්සරහින් යනවා. දැන් අධිවේගී පාරට ඇතුලුවෙන්න ඔන්න මෙන්න වගේ. මෙයා අයියා දිහා බලන්නෙවත් නැතුව අයියාව ඉස්සර කරලා ඉස්සරහට යනවා. හැබැයි පහු වෙද්දි එයාට දැනෙනවා එයාගෙ කකුල මොහොක හරි වදිනවා. ඒත් එයාට පිටි පස්ස හැරිලා බලන්න වෙලාවක් නෑ. එයා අධිවේගී පාරට ඇතුල් වෙනවා.

එතකොට එයා දකිනවා අර ඇතුල් වෙන තැන කිට්ටුව අතුරු පාරක අර මොටර් සයිකල් අයියා වැටිලා හොඳටම තුවාල වෙලා ලේ ගල ගල ඉන්නවා. ඒ කිට්ටුවක උදව්වක් කරන්න කවුරුත් නෑ. මේ මල්ලිට එතකොට මතක් වෙනවා එයා ඉස්සර කරද්දි වෙන්න ඇති නේද මේ අයියාගේ ඇඟේ වැදිලා අයියා වැටුනේ කියලා. ඒත් ඊලඟ පිටවීමට තව හුඟාක් දුර. ඒක හම්බු වෙනකන් යන්න තරම් වෙලාවක් තියෙද කියන්න මේ මල්ලි දන්නෙ නෑ.

මල්ලි අර අයියා දිහා බලනවා උඩ ඉඳන්. ඒ අයියා පහල ඉඳන් කෑ ගහල කියනවා "මල්ලී උඹ යන තැනක සතුටින් පලයන්, මට පුලුවන් මං ගැන බලාගන්න. මම වැටුනේ උඹ නිසා නෙවෙයි. උඹ යන ගමන උඹට වැදගත්, උඹ ඒක හිත කෙලින් තියාගෙන පලයන්" කියලා.

අයියාගේ කටහඬ මොකක් කියනවද කියල මෙයාට තේරෙන්නෙ නෑ. ලේ වලින් නෑවුන අයියා අඬනවද නැද්ද කියලා මෙයාට තේරෙන්නෙ නෑ. ඊලඟට මොනවා කරන්නද කියලා මෙයාට තේරෙන්නෙ නෑ. මල්ලි මෙතනදි අසරණයි. මල්ලි නිසා අයියා හුඟාක් අසරණයි.

Love in the Cimmerian Shade




Let the clock strike one
And let the hour of death pass away;
And dawned, will be the hour of ours
Once the pale sickness has faded,
But yet in the darkness, yes in the darkness

Let the moon be covered in the clouds
For there is no bigger intruder than moon herself,
When no words of love may be said
But carved deep in our hearts,
In the rhyming screams of silence.

Even maiden Earth may look away,
When she herself can bear no more;
And let not the sweet dew touch upon your lips
For an illusion it may be, despite the sweetness
When, against us, the whole world conspires

Let the ghost of love haunt us;
Strangle us, make us blind, may do whatever pleases
But bind us with an eternal thread
For even when the worlds fall, we'll hold on
And none but The Lord may take us; No not even he..

Saturday, March 23, 2013

වේදිකාවක්... (unedited)


(වේදිකාව මත y හිඳී. x එක් පසෙකින් ඇතුලු වෙයි.)

x: මේ වේදිකාව ලස්සනයි.

y: වේදිකාව? ලස්සනයි?

x: ඔව් අපි දෙන්නා ඒක උඩ තනියම.

y: (කුඩා සිනාවක් පාමින්) ඔයා එන්න කලින් ඉඳන්ම මම වේදිකාව උඩ තමයි හිටියේ.

x: මම දන්නවා.

y: ඔයා කොහොමද දන්නේ?

x: මමත් වේදිකාව උඩ තමයි හිටියේ ඔයා දැක්කේ නැති වුනාට. හැබැයි, අන්න අර තිරේට පිටිපස්සේ.

y: ඉතින් ඇයි ඔයා එලියට ආවේ නැත්තේ?

x: ඔයා ලස්සන නැටුමක් කර කර හිටියේ. මට මැදට පනින්න වුවමනාවක් තිබුනේ නෑ කොයිම වෙලාවකවත්. මම ඉස්සරහට ආවොත් ඔයා නැටුම නවත්තන බව මම දන්නවා.

y: මට අත්පුඩියක්වත් ගැහුවෙ නෑ ඔයා.

x: අත්පුඩි මම ගහන්න ඕනේ නෑ නේ? ප්‍රේක්ෂයෝ ඔයාට අත්පුඩි ගැහුවනේ. මට එතනත් මැදට පනින්න පුලුවන්ද? වේදිකාව උඩ ඉඳල එන අත්පුඩියක්? නාහ්

y: ඉතින් ඔයා ප්‍රේක්ෂකයෝ ඔක්කොම යනකන් ඉඳල වේදිකාව ඉස්සරහට එනවා?

x: මම මහ අවස්තාවාදියෙක් නේද?

y: ඇයි ඔයා එහෙම කියන්නෙ?

x: නෑ නිකමට හිතුනු දේ කිව්වේ. වැරද්දක් නෙවෙයි නෙ?

y: දන්නේ නෑ. අවංකවම.

x: ඔයා ප්‍රශ්නෙකද ඉන්නේ?

y: හ්ම්ම්... තරමක් දුරට.

x: මට උත්තරයක් හොයල දෙන්න පුලුවන්ද?

y: කාට හරි උත්තරයක් හොයල දෙන්න පුලුවන්නම් ඒ ඔයාට විතරයි. ඒත් මට ඒ ගැන විශ්වාසයක් නෑ දැන්.
x: මට කියන්න කියල කිව්වොත් ඔයා මට කියනවද?

y: (ලොකු කාලයක් කල්පනා කර ) ප්‍රේක්ෂකයෝ ඉල්ලනවා අපි දෙන්නා ඉන්න කතාවක්.

x: මම ඒක දන්නවා කිව්වොත්?

y: මම අහනවා ඒකට කැමතිද කියලා.

x: (එසැනින්) මම කැමතියි. හුඟාක්.

y: මමත්..... ගොඩාක් කාලෙක ඉඳලා. අපි මේ තත්පරේට රඟදක්වමු කතාවක්.

x: ඒකම නෙවෙයිද අපි මේ කරන්නේ. මමත් උන්නේ මේ ගැන හුඟාක් කාලයක් හීන දැක දැක.

y: මම ආසයි මේ මොහොතට.

x: මමත් හුඟාක් ආසයි. වේදිකාව උඩ තනියම ඉන්න, මුලු රඟහලටම ඇහෙන්න හයියෙන් කෑ ගහල අඬන්න. මේක අපේ මොහොත. හරි සුන්දරයි සහෝදරී.

y: ඒත් ඒක මේ මොහොතට විතරක් සීමා කරන්න සහෝදරයා.

x: (පුදුමයෙන්) ඇයි?

y: මම ලියලා ඉවර වුන කතාවක්. මට කැමති නෑ ඔයා මගේ කතාව මැදට ඇවිත් අතරමං වෙනවට. ඔයා හොයාගන්න ඔයාටම ගැලපෙන පිටපතක්, අධ්‍යක්ෂක වරයෙක්. ඔයා යන්න මේ ක්ෂේත්‍රයේ ඉදිරියටම. මම වේදිකාව පිටිපස්සේ ඉඳලා සතුටු වෙන්නම්. ඒත් මට ඔයා පොරොන්දු වෙන්න මම ඉන්න හැම පුංචි කතාවක්ම බලන්න ඔයා එනවා කියලා.

x: (තවමත් පුදුමයෙන්) ඇයි ඔයා එහෙම කියන්නේ? අපි කතාව එකට ලියමු. අපි අපේ පිටපත ලියාගමු. මං කැමතියි ඒ කතාව මැද අතරමං වෙන්න. ඒකට මට ඉඩ දෙන්න. මට වෙන පිටපත් එපා.

y: මට ඔයාට එහෙම වෙන්න ඉඩ දෙන්න බෑ.

x: "සහෝදරවරු හතලිස් දාහකට කවදාවත් බැරි තරමට මම එයාට ආදරය කලා"

y: හිහ් හිහ්. හැම්ලට්?

x: මම දන්නවා මට රඟපාන්න බෑ කියලා. මම දන්නවා මට හරි මොහොතෙදි හරි කතාව තෝරගන්න බෑ කියලා. මම දන්නවා කිසි තේරුමක් නැතුව මම ජනප්‍රිය වුනේ කියලා. ඒත් ඒ හැමදේටම වඩා මම දන්නවා මට මේ කතාව ලියන්න ඕනේ කියලා.

y: ඇයි ඔයාට මේ කතාවම ඕනේ? ඇයි ඔයාට මීට වඩා හොඳ කතාවක් හොයාගෙන යන්න බැරි? ඔයා රඟපාන ඒ ලොකු කතාව බලන්න මම එන්නම්. වේදිකාව පිටිපස්සෙ ඉන්නම්. නැත්නම් ප්‍රේක්ෂකාගාරයේ. ඔයා කියන තැනක.

x: මට ඕනේ ඔයා මාත් එක්ක මේ වේදිකාව උඩ ඉන්නවා දකින්න. ඔයාට එහෙම ඕනෙ නැද්ද?

y: ….

x: ඔයා අඬන්න එපා. ඔයා අඬනවට මම කැමති නෑ.

කෙටිකතාවක්


"මචං අපි කෙටිකතාවක් ලියමු?" මම ඇසීමි.

"හ්ම්" ඇය නිමක් නැති මහා සමුදුර දෙස බලා සිටියි.

"ඒ මචං අපි කෙටි කතාවක් ලියමුද?" මම නැවත ඇසීමි. "මේ මුහුද දිහාම බලාගෙන ඉඳල දැන් එපා වෙලා බං"

"මට නම් එහෙම නෑ. බලහං මේ මුහුද කොච්චර ලස්සනද කියලා. අර තැඹිලි පාටට දිලිසෙන අහස? රතු පාට බෝලයක් වගේ තව ටිකකින් බැහැල යන ඉර? උඹට කොහොමද මුහුද එපා වෙන්නෙ?"

"හරි හරි.. නෑ ඒක නෙවෙයි මම අදහස් කලේ. මුහුද දිහා බලං ඉන්න එක අපි හැමදාම කරනවනේ. අද වෙනසකටත් එක්ක අපි නිකං ඉන්න එකේ කෙටි කතාවක් ලියලා දාමුකො. ඒකෙන් අපි දෙන්නටම නරකක් වෙන්නෙ නෑනෙ."

"මට ඕවා ලියන්න බෑ. උඹ දන්නවනේ"


"මටත් බෑ. ඒක නිසා අපි දෙන්නම ලියමු" මම ඈ දෙස බැලීමි. ඈ මදෙස බලා සිනාසෙයි.


"ඉතිං කැමතිද?" මම නැවත ඇසීමි. "මොකෝ හිනාවෙන්නේ?"

"නෑ උඹත් මේ මොකකට හරි ඔච්චර වුවමනාවකින් ඉන්නවා දැක්කේ ගොඩක් කාලෙකින්. හ්ම්.. උඹම පටන් ගනින්කො බලන්න"

"හිටහන් මම මේ කල්පනා කරන්නේ කොහොමද අපි මේක පටන් ගන්නෙ කියල"

"අයියෝ උඹ වැඩේ ගැන කතාකරාට ඒක කරන්නෙ කොහොමද කියලා අදහසක් නෑ නේද?" ඈ තවත් සිනාසෙයි.

"මේ සහෝදරී, එක පාරකට එක අඩියයි හරිද? එක දවසින් චීන මහා ප්‍රාකාරේ හැදුවෙ නෑනෙ"

"චීන මහා ප්‍රාකාරේ හදන්නද අදහස? මගේ හිතේ නම් තිබුනේ අපේ වටේ වැටක් ගහගන්න විතරයි"

"වැටක් ගහනවනම් චීන මහා ප්‍රාකාරයක්ම ගහමු නේද?"

තව සුලු මොහොතකට මහ සමුදුර විසින් අප සිත් පැහැර ගනු ලැබීය. ඒ නිහඬ බව මින් පෙර කෙතරම් සොඳුරු වුවත් අද මා හදට රිදුම් දෙන්නට සමත් වනු ඇති බව මා නොසිතුවෙමි. ඒ නිහඬ බව බිඳින්නට මම කටහඬ නැවත අවදි කළෙමි.

"මචං මට ආවා අදහසක්. අපි කතාව කලින් හිතාගෙන නොලියා, ලියන ගමන් එන විදියට ලියල දාමු. උඹ පිරිමි ළමයගේ චරිතෙ හදපන්. මම ගෑනු ළමයගෙ චරිතෙ හදන්නම්. ඔයා පිරිමි ළමයගෙ චරිතෙ ඔයා කැමති විදියකට හදන්න. ඊට පස්සෙ අපි එකතු වෙලා කතාව ලියමු."

"අයියෝ ආදර කතාවක් ද ලියමු කීවේ? කලින් කීවානම් බෑ කියනවනෙ මම"

"නෑ ආදර කතාවක් ම නෙවෙයි. සමහරවිට ආදර කතාවක් වේවි. සමහරවිට නොවේවි. දැනට අපිට ඒක වැඩක් නෑ. අපි දන්නේ පිරිමි ළමයෙක් සහ ගෑනු ළමයෙක් ඉන්නවා කියල විතරයි. දැනට කියමු එක වයසෙ කියල.. යාලුවො කියල වගේ."

අපි දෙදෙනම නැවත නිහඬ වීමු. තත්පරෙන් තත්පරේ විනාඩියෙන් විනාඩිය අප පසුකර සෙමින් ඇදී යන අයුරු අපට නොදැනුනාම නොවේ. මොහොතින් මොහොත හමනා සිසිල් සුලඟට විසිරෙන ඇගේ සියුම් කෙහෙරැලි ඒ ඇඟිලි තුඩු මතින් සකස් වන අයුරු මම බලා සිටියෙමි. ඇය අප ඉදිරියෙහි ආඩම්බරින් වැජඹෙන මහ සමුදුර දෙස තවම බලා සිටියි. මමද ඒ දෙස බැලීමි.

සැබැවින්ම අප මෙහි කුමක් කරන්නේදැයි අපි නොදනිමු. සුපුරුදු පරිදි මුහුද අද්දරට ඈ සමඟ පැමිණියා මිස මා හට මෙහි සිටීමට වෙනත් කිසිදු හේතුවක් නොවේ. ඈ හටද එය එසේම විය යුතුයැයි මම සිතමි. ඈ තරම් මා හට සමීප මිතුරෙකු මට වෙතැයි මම නොසිතමි. ඈ තරම් අන් කිසිවකු මා හඳුනන්නේදැයි ද මම නොදනිමි. අප මෙහි පැමිණෙන්නේ කිසිමාකාර හේතුවකට නොවේ. මෙහි සිටින විට අප කාලය ගත කරන්නේ මුහුද දෙස බලා තනිව කල්පනා කරමින් බව අප දෙදෙනම තේරුම් ගෙන ඇති බව මට හැඟෙයි.

මා, අප ලියන්නට යන කෙටිකතාව පිළිබඳව සිතන්නට වීමි. අප ලියන කෙටි කතාව සාර්තක නම්? අපි ඒ ගැන සතුටු නම්? එසේ නම් අප තව තවත් කෙටි කතා ලියනු ඇත. මෙහි සිට මුහුද දෙස බලා කාලය ගත කරනු වෙනුවට අපට එක්වී යම් දෙයක් කල නිසා අපට මානසික තෘප්තියක් ඇති වනු ඇත. අපි තවදුරටත් සාර්තක නම් අපිට පොත් පිංචක් මුද්‍රණය කර ගත හැකිවනු ඇත. එසේනම් අපි තවදුරටත් එකට පොත් ලිවීමෙහි යෙදෙනු ඇත. යම් දිනෙක නවකතාවක්? දෙදෙනෙක් එක්ව ලියූ සාර්තක නවකතාවක්? අපට තවදුරටත් එකට කාලය ගත කිරීමට හැකිවනු ඇත.

මම නැවත ඈ දෙස බැලීමි. ඈ ද මා දෙස බලා සිටියි.

"හරිද?" ඇය ඇසීය.

"හ්ම්"

"මොකද්ද ඔයාගෙ චරිතෙ නම?"

"මේ... මම නමක් නම් කල්පනා කරේ නෑනෙ" මම කීවෙමි. චරිතය පිළිබඳ කිසිවක් කල්පනා නොකල නමුදු ඈ හට එය පැවසීමට මා හට සිත් නොදේ.

"වයස?"

"17ක් 18ක් වගේ කියල හිතුවේ. ඊට පොඩ්ඩක් වැඩි වුනත් අවුලක් නෑ."

"හ්ම්ම් මමත් ඉතින් අපේ වයසෙ වගේ කියල තමයි හිතුවෙ."

මම සිනාසුනෙමි. ඇයද සිනාසුනි. අපි දෙදෙනම යමක් හඳුනාගත්තාක් මෙන් හැඟෙන්නට විය.

"උඹ ඇත්තටම චරිතෙ ගැන හිතුවද?" මම ඇසීමි.

"නෑ"

"මමත් නෑ" මම කීවෙමි.

ඒ කාලය තුල ඈ කුමක් සිතන්නට ඇත්දැයි මම නොදන්නෙමි. නමුදු ඈ එම චරිතය පිළිබඳ නම් සිතා නොමැති සෙයකි. ඈ අවංකව පිළිතුරු දෙන්නේද නැද්ද යන්න මට ඈ පිළිතුරු දෙන අයුරින් කිව හැක. මමද අවංකව පිළිතුරු නොදුන්නෙමි. ඇයද එය හඳුනාගත් සෙයකි.

"උඹේ කෙටි කතා අදහස මරු. ඒකෙ පලවෙනි අඩියවත් අපිට තියාගන්න බැරි වුනා. මං හිතන් හිටියෙ අපිට නවකතාවක් විතර ලියාගන්න පුලුවන් වේවි කියල." ඇය උපහාසාත්මකව කියන්නට විය.

"නවකතාවක්? උඹත් එච්චරක් දුර හිතුවද?"

"නෑ, මම අදහස් කලේ ඒක නෙවෙයි. අපි තාම පටන් ගත්තු තැනමයි. එතනින් එහාට යන්න කැමති නැද්ද?" ඇය කීය. නැවත සම්පූර්ණයෙන් අවංකව නොවන ස්වරයක් ඈ මුවින් නික්මෙයි.

"මචං පලවෙනි අඩිය තියන්න අපි දෙන්නගෙන් එක්කෙනෙක් හරි කතාව පටන් ගන්න ඕනෙ නේද? අමතක කරල දාහං ඔය නවකතාව." මම කීවෙමි.

"කෙටි කතාව නේ?" ඈ ඇසීය.

ඇය මා දෙස බලා සිනහසෙයි. මමද සිනාසුනෙමි. ඇයද මමද, අපි දෙදෙනම එකම සිහිනය දැක ඇත්තෙමු. අන්ත දෙකකින් දෙවිදියකට වුව අප දැක ඇත්තේ එකම සිහිනයෙකි. කුඩාවට අරඹා විශාල වන කතාවක් පිළිබඳ අප දෙදෙනව සිහින දැක ඇත්තෙමු. නමුදු අප දෙදෙනම අමතක කල දෙයක් විය. එනම් අප කතාවට ඇරඹුමයි. චරිත දෙකක් නොමැතිව කතාවක් නොමැත. අප තවමත් පලමු පියවර තැබිය යුතුය.

Thursday, March 21, 2013

ගිනි


ගිනි
ඔබේ, ඔබේ, මගේ හිතේ...
එකම ගින්නකින් පැතිරුණු,
තේරෙන්නෙ නෑ බිංදුවක්වත් මට
තේරෙන්න ඕනෙත් නෑ තවදුරටත්...
සමාවෙන්න සමාවෙන්න....
කලදේ හරිද? වැරැද්දක්මයි ඒ වෙලාවෙම..
මේක කවියක් නෙවෙයි,
සිතුවිල්ලක් නෙවෙයි,
මොකක්ද මන්දා....
එක අතකට අසාධාරණයි..
ඒත් අනිත් අතින්??
මට තේරෙන්නෙ නෑ බිංදුවක්වත්...
මගුල...........................................

Tuesday, March 19, 2013

Ay I feared it, I feared it


Ay I feared it, I feared it
The confrontation of an over-glorified past
With a non-existent future..
Why glorify tears fucking shed?
Why, the fucked up memories
And past experiences long gone?
What in them builds us up
But drag us down to the Earth
And fucking destroy us there


Why so depressing? Don’t ask me
Ask the fucking universe
For we don’t write poems
But the universe does.
Let all the bullcrap positive energy
Clot together and strike my heart and melt it
For I don’t fucking need one anymore

Life is a fucked up piece of shit
And trust me, we all are molecules of it
We stink when we rise, and yet
Still stink when we fall and lose.
And if life was a ball of wool
There would be no fucking lose ends
But tied ends wherever you look

I did not lose, nor fucking won
For glory is an illusion, and so is loss
We die and die with our own biases
To create our own fucking reality
Which has absolutely no credibility
In another fucking eye

Future is a painting we draw
Where some of us are better painters
While some of us just fucking suck
Planning is a fucking distraction
And oh!
The false sense of accomplishment it gives

I tried to find the present, but failed
For it was the only thing
That looked as if it had meaning.
Days and days between glorified tears
And roaming through an unfinished painting
I finally realized
That even if it did have meaning
It still means nothing to me.