Tuesday, March 13, 2012

විසල් නුවරක සිතුවිල්ලක්


සොඳුරු පුරයකි
ඇසෙහි ගැටෙනා
පයට පෑගෙන
තැන තැන උයන් විසිරුණු
සැම තැන සෙනඟ ගැවසුනු.

ගුවන් තල සිඹිනා
පහන් ටැඹ සිය ගණන්
අතින් අත සැම අතම
පවුරු සේ වැඩ හිඳී

නවමු ලොවකට
අලුත් හැඟුමක
අපි පෙර නොදුටුව
නොපැතූ
දොරටුවක් සේ හැඟෙයි සැමවිට
මේ මහා පුරවරය.

සැබැවින්ම පියකරුය,
දසුන් පියකරු වුවත් කෙතරම්
හැඟුම් හඳුනා නොගෙන
කුමන පිරියක්ද හදකට

මුලු සිතම ප්‍රශ්නාර්ථයෙකි,
විසල් වීදුරු බිත්ති පතුලත
සයුර වැනි මහ සෙනඟ මැද
තනිව හිඳිනා විටෙක

ලොවෙහි අන් පස නතර වුනු හද
නැවත කිසිදින ලඟට එයිදෝ
ලඟට නාවත් පැරණි උනුහුම
හදින් කිසිදින මැකී යාවිද?

- නිව් යෝක් නුවර සිට

No comments:

Post a Comment

හිතුන දේ දැනගන්න ආසයි