Thursday, February 2, 2012

විභාගය වෙත


ආදරණීය විභාගය,
ඔබ සුව පහසුවෙන් සිටිනවා කියල මම සිතනවා. මමත් මෙහේ හොඳින් ඉන්න බව කියන්න කැමතියි. මල්ලිව මතක් කලා කියන්න. මල්ලිව මුණගැහිලත් දැන් අවුරුදු 7ක් වෙන්නත් ඇවිත්. කාලය අපිට උඩින් පියාඹල යන විදිය දකිනකොට හරිම පුදුමයි. ඔබේ වැඩ හැමදෙයක් ම හොඳින් කෙරෙනව කියල හිතෙනව. අයියා ලෙඩ වෙලා හිටිය කියල ආරංචියි. ඇස්. බී. වෙදමහත්තයගෙ බෙහෙත් වලින් හොඳ වෙන්න ඇති කියල හිතනව. මොනව උනත් හීනෙන්වත් අයියව මට මුණනොගැහෙන එක ගැන වෙලවාවකට ගොඩක් සතුටුයි. මොකද මම දන්නව අයියා ඔබට වඩා කොච්චර නපුරුද කියල. අඩු ගානෙ ඔබව මුණගැහිල තිබුනනම් අයියා මොන වගේද කියල පොඩියට හරි හිතා ගන්න තිබුනා.

තව දෙයක්; මට ගිය සතියෙ මෙහේ ඔබට ගොඩක් දුරින් ඥාති වෙන කෙනෙක් මුන ගැහුන. හැබැයි මොන අතින් බැලුවත් එයා ඔබටයි අයියටයි වඩා පොඩියි. අනික හැම සෙමෙස්ටර් එකක් අවසානෙදිම වගේ එන නිසා ඔබව දකින්න තියෙනව වගේ අගයකුත් නෑ.

ඔබ දන්නවද දන්නෙ නෑ ඔබේ මල්ලි හමු වුන දවසෙ ඉඳල මට එක හීනයක් තිබුනු බව. ඔව්, ඔබව මුන ගැහෙන එක මට හීනයක් වෙලා තිබුනෙ. ඉස්කෝලෙ යන්න යන්න, පන්තියෙන් පන්තිය වසරින් වසර ඉහල යන්න යන්න ඔබව මුන ගැහෙන්න තිබුනු ඒ ආසාව වැඩි වුනා මිසක් අඩු නම් වුනේ නෑ. දහය වසරෙදි අපේ වයසෙ අනිත් හැමෝම වගේම මමත් ඔබව මුණගැහෙන්න මහා පරිමාණයෙන් සූදානම් වුනා මතකයි. මම දන්නව බහුතරයක් දෙනා ඔබව හමු වෙන්න කැමැත්තකින් හිටියෙ නැති බව. හැබැයි සත්තයි, මම කැමැත්තෙන් හිටියේ, මීට කලින් කාටවත් කියල නොතිබුනාට ඒ බව.

අවුරුද්දක් ඉවර වෙනකොට ඔබව මුන ගැහෙන්න බොහොම ලං වෙන බව දැනුන. ඒ දවස් වල ජීවිතේ ඊට වඩා රළු කරගන්න වෙයි කියල හිතුවට කිසි වෙනසක් නැතුව ගෙවිලා ගියා. ඔබට අවබෝධයක් නෑ ඔබව මුණ ගැහෙන්න අපි ආපු ගමනෙ අපි හිතින් ඡායාරූප ගත කරපු අපූරු තැන්. ඒ තැන් ආපහු හමු වුනත් නැතත් හිත කියන රීල් එකෙන් මකන්න බෑ. නෑ, මගේ හිත ඩිගිටල් කැමරාවක් නෙවෙයි.

ඔබව මුණ ගැහෙන්න අවුරුද්දක් විතරක් තියෙන බව දැන ගත්තු වෙලාවෙ අවුරුදු දෙකක් ගැන තීරණ ගත්ත මතකයි. ඒත් මම හිතුවෙ නෑ අවුරුද්දකුත් මාස 4ක් යනකොට ඒ තීරණ, ඔබව මුන ගැහෙන්න තිබුන හීනෙ වගේම ඔබ මුණ ගැහුනට පස්සෙ කරන්න හිතේ තිබුනු හැමදෙයක්ම පාලමක් උඩ ඉඳන් විසි කරපු මල් අහුරක් වගේ මගෙන් ඈත් වෙයි කියල.

මට හැමවෙලාවකම ඕනෙ වුනා ඔබ මුණ ගැහුනම ඔබ  මට මොකද්ද කරන්නෙ කියල බලන්න. ඔබව හමු වෙන්න මට කලින් ආපු අයට මල් දීල පිලිගත්තු වෙලාවල්, කනට ගහල එලවගත්තු වෙලාවල් හැම දෙයක් ම මම දැකල තියෙනව. ඉතින් අවුරුදු දෙකක මහන්සිය ඔබ මට මොනව කරාවිද කියල බලන එක.

නෑ, ඔබ මාව වැරදියට තේරුම් ගන්නව වගේ. මට ඕනෙ වුනේ මට ඔබ කරන්නෙ මොකද කියල බලන්න විතරයි. මට කොයි වෙලාවකවත් ඕනෙ වුනේ නෑ වෙන කිසි කෙනෙක්ට සාපේක්ෂව ඒ දිහා බලන්න. මම දන්නව බහුතරයක් තමන් ඔබව හමු වෙන විදියට වඩා අනුන් ඔබ හමු වෙන විදිය බලන්න ආසාවෙන් හිටිය බව. නෑ, සත්තයි මම එහෙම දෙයක් හිතේ තියන් හිටියෙ නෑ.

ඔබ සමහරවිට මාව නොදන්නවත් ඇති. ඔව්, මාව කොහොම දැන ගන්නද? ඔබව හමු වෙන හීනෙ හිතේ තියාගෙන හිටිය දහස් ගානකින් එක්කෙනෙක් විතරයි මම. කොහොම හරි ඔබව දකින හීනෙ හිතේ තියාගෙන ඒ වෙනුවෙන් මහන්සි වෙලා ඔබව දකින්න මාස හයක් තියාගෙන රටින් එපිට වුනු කෙනෙක් මම.

මට කවද හරි දවසක ඔබව ආයෙමත් හමු වෙන්න ඕනෙමයි. හැබැයි ඒ අර පරණ දවස් වල වගේ දාඩිය පෙරාගෙන ඔබ හමු වෙන්න බාධක බහු කරං ආපු ළමයෙක් විදියට නෙවෙයි. මට ආපහු ඔබව හමු වෙන්න ඕනෙ ඔබ මට එතකොට මොනව කරාවිද කියල බලන්නත් නෙවෙයි. මම ඔබව ආපහු දවසක හමු වුනොත් තියෙනව ඔබෙන් අහන්න දෙයක්. ඒක එදාට අහන්න තියාගන්න හිතෙන්නෙ කවද හරි ඔබව හමු වෙනකන් තව පරම්පරා ගානකගෙ ජීවිත ඔබේ අතේ තියෙන නිසා. ඔබ හමු වුනාට පස්සෙ ලෝකෙටම පේන්න හිනා වෙන දහස් ගණනක් තවත් ඇති වෙන නිසා. මේ කතාව ඔබටත් ඔබේ අයියාටත් කියන්න ලොකුම ලොකු වුවමනාවක් මට තිබුනා.

ඔබත් දවසක තේරුම් ගත යුතුයි, ඔබට මේ හැම දෙනෙක් ගෙම ජීවිත එක්ක සෙල්ලම් කරන්න බැරි බව. අපි හැමෝම මහන්සියෙන් රැකගෙන ආපු රිමෝට් එක ඔබට දෙන්නෙ ඔබ ඒක රකීවි කියන අදහසෙන් මිසක් ඔබ අපිව පාලනය කරයි කියන අදහසින් නෙවෙයි. ඔබ ඒක ඔබේ අයියාගෙ අතින් තියනකොට අපි අපේ අම්මල තාත්තල හරි, නැත්නම් ඔබම හරි කියන චැනල් එකක් දාල ඉවරයි. මතක තියාගන්න, ජීවිතේ කියන්නෙ ඒ ඔබ අපිට දාල දෙන චැනල් එක විතරක් නෙවෙයි කියල.

ඔබ තරම් මිනිසුන්ව යාන්ත්‍රීකරණය කරන්න දක්ෂ කෙනෙක් මට මුන ගැහිල නැති බව කියන්නම ඕනෙ. නිදහස් චින්තනයක් කියල පොඩ්ඩක් හරි තියෙන කෙනෙක් පාගල යට කරල දාල අච්චු පොතක් ඔලුවෙ ගිල්ලගත්තු අයව අහසින් තියන එක වරදක් නෙවෙයි. නමුත් ඒ ගිලුන අච්චු පොතට එහා අපිට ජීවිතයක් තියෙන්න ඕනෙ කියන එක ඔබට කියන්න ඕනෙ වුනා.

මම දන්නවා මම නිදහස් චින්තනයක් තියෙන මනුස්සයෙක්වත් ප්‍රයෝගිකව ජීවිතේට මුහුණ දෙන කෙනෙක් වත් නොවන බව. හැබැයි ඔබ මේ ලිපිය කවදහරි දැක්කොත් මතක තියාගන්න  මම වගේම තව දහස් ගානක් එහෙම නොවෙන එකට වග කියන්න ඕනෙ ඔබ බව. මම දන්නව වැරැද්ද මගේ කියල. මම ඔබව මුණගැහෙන්න හීනයක් තියාගත්තු එකයි වැරැද්ද. කවදහරි ඒ වැරද්ද මුලු අනාගතේම පරම්පරාවල් කරන එක නවත්තන්න තියෙනවනම්.............

තවත් හීනයක්, ඒත් හීන මත තමයි ජීවිතේ අඳෙන්නෙ. මම මෙහේ සීතලේ, ඒත් සතුටින් ඉන්නවා. හැබැයි හිතේ තියෙනවා එක හීනයක්. ඒ හීනෙ කොහොම හරි සැබෑ කරගන්නම්, කවද හරි ඔබව මුන ගැහෙන්නම්. ඔබව මුණගැහෙන්න වුවමනාව විතරයි අවශ්‍ය. එහෙනම් අදට ආයුබෝවන්! කලින් මුණ ගැහුනනම් අපි හොඳ මිතුරන් වෙන්න තිබුනා. එහෙනම් අද මම කියන්නෙ වෙනම කතාවක්.

ස්තුතියි.
මීට,
දෙවින් සංජුල ප්‍රේමසිරි

2 comments:

  1. Really nice and touching! Please send this to a News paper in SL after amending some words.Keep it up!
    Ammi

    ReplyDelete
  2. ඇත්තටම වටින කතාවක්. ලස්සනයි.

    ReplyDelete

හිතුන දේ දැනගන්න ආසයි