Friday, January 27, 2012

අවසනට පෙර අහවරයි


වස විස පිරුණු තැනෙකි
රස නෙත ගැටෙන නොගැටෙන
හිස කකියතත් තදින්
හිත මහ හඬින් හඬලන

ගිනි පුපුරකි දිවිය
හසුරන්ට අපහසු
ගිනි අවියකි දිවිය
පුපුරන්ට පුපුරන්ට දිවි නැසෙන
මල් පෙත්තකි දිවිය
අලංකෘත මුත්
සිඳලන්ට පහසු....

මුත් පැමිණියේ කොහි සිටද
එතරම් හැඟීමක්
දමා යන්නට අප සැවොම

සිතද හදවත
හැඟීම්ද අප අත තබා
දිවිය රැගෙන යන ඒ ගමනට
ජයෙන් ජය උඹට අයියේ

නිවන් සුව පතන්නේ කෙලෙස?
හිටහන් උඹ මේ සසරේම
තව භවයක නැවත
අපි මුණ ගැහෙන තෙක්

එදාට කියන්නම්
ඔය දිවිය
ඔබේ පමණක් නොවන බැව්;
නොහැකි බව එලෙස
අවැසි විට
අප දමා යන්නට.....

ඇස් ගෙඩි තියෙන තුරු
මෙතරම් දෙකොපුල් තෙත් නොවේවා

දිවිය නම් වෘතාන්තය
අවසනට පෙර අහවරයි.......


1 comment:

  1. This is a very good one. Not too long.It is a must for a poem.Presentation and the subject is nice.

    ReplyDelete

හිතුන දේ දැනගන්න ආසයි