Friday, December 2, 2011

හැඟුම් සහසක්


හැඟුම් සහසක් තුඩින් ගෙන
මහ හඬින් ගයනා
විහඟ ගීතය
වසත් කල මල් නෙලන්නට
මට වරම් නොදෙනා බව පෙනේ

නැවුම් පොළවට හෙමින් බට
හංසියක් විලසට
ගගනතින්
ඈ වඩින දෙස නෙතු යොමා
අද මා හඬා වැටෙනෙමි, ගිනි මතින්

දැවෙන දෙරණත සිඹින මුව
හද කරා ගෙන යන
සොඳුරු උණුහුම
හදේ මවනා රූප මායා
සැබෑ දිවියට පුදයි නම්

වසා ඇති දොර කවුලු හැරදා
හදේ විමනට
හඬගසන මුත්
දැවී අලුවෙන සැබෑ ලෝකය
හිතේ විසකුරු කටු අනීවිද?

2 comments:

හිතුන දේ දැනගන්න ආසයි